Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1976

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Bugatti
Officiële naam Championnat du Monde de Vitesse, Grand Prix de France Moto 1976
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 25 april 1976
Organisator Automobile Club de l'Ouest/FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Snelste ronde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Tweede Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Derde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
350 cc
Poleposition Vlag van Italië Giacomo Agostini
Snelste ronde Vlag van Italië Walter Villa
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Derde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Italië Walter Villa
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Italië Gianfranco Bonera
Derde Vlag van Finland Pentti Korhonen
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Duitsland Rudolf Kunz
Eerste Vlag van Duitsland Herbert Rittberger
Tweede Vlag van Duitsland Rudolf Kunz
Derde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Zijspan
Poleposition Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Bernard Garcia
Derde Vlag van Duitsland Helmut Schilling/Vlag van Duitsland Rainer Gundel

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1976 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1976. De race werd verreden op 25 april 1976 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk.

Algemeen[bewerken]

Geluidseisen[bewerken]

De FIM stelde in 1976 geluidsnormen in, maar de invoering ervan verliep tamelijk chaotisch. Tijdens de eerste race in Frankrijk kregen de coureurs al meteen ontheffing om met ongedempte uitlaten te rijden. De regel was zó nieuw, dat de FIM zelf zei dat deze te laat was afgekondigd. Daardoor kon Giacomo Agostini een snelle trainingstijd rijden, maar iedereen begreep dat dat niet was gelukt met gedempte uitlaten op zijn MV Agusta 350 4C viertaktmotor.

Kwalificaties[bewerken]

Elke keer als er op Paul Ricard werd gereden, waren er veel te veel rijders gecontracteerd, maar nu de Franse Grand Prix voor het eerst sinds 1970 weer op het Bugatti Circuit reed had de organiserende Automobile Club de l'Ouest hetzelfde gedaan. Door de drukte op de baan konden veel goede coureurs zich niet eens kwalificeren voor de races.

500 cc[bewerken]

In de 500cc-klasse trainde Barry Sheene (Suzuki) als snelste, maar de beste start was voor Yamaha-coureur Johnny Cecotto. Hij hield de eerste plaats 14 ronden lang vast. Sheene haalde hem in en ook Marco Lucchinelli (Suzuki) begon op Cecotto in te lopen. Die moest de laatste ronde door benzinegebrek rustig aan doen, waardoor hij slechts derde werd.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki 51' 45" 33 15
2 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha +3" 84 12
3 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki +19" 29 10
4 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +49" 85 8
5 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +55" 65 6
6 Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha +1' 27" 66 5
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Stu Avant Suzuki +1' 28" 24 4
8 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki +1' 47" 88 3
9 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Frankrijk Gilles Husson Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Brazilië Edmar Ferreira Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Frankrijk René Guili Suzuki +2 ronden
18 Vlag van Zweden Johnny Bengtsson Suzuki +2 ronden
19 Vlag van Duitsland Helmut Kassner Suzuki +2 ronden
20 Vlag van België Jules Nies Suzuki +3 ronden
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki
DNF Vlag van Italië Nico Cereghini Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Suzuki val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddy Roberts Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Paul Boinet Suzuki
DNF Vlag van Brazilië Adu Celso Santos Yamaha
DNF Vlag van Italië Roberto Gallina Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Suzuki
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Tchernine Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Suzuki
DNF Vlag van Nederland Marcel Ankoné Suzuki
DNF Vlag van Finland Risto Makinen Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha
DNS Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki vastloper[1]
DNQ Vlag van Duitsland Horst Lahfeld König
DNQ Vlag van Zweden Lars Johansson Yamaha
DNQ Vlag van Zweden Peter Sjöström Yamaha
DNQ Vlag van België Francis Hollebecq Suzuki
DNQ Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth Yamaha
DNQ Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Rotax
DNQ Vlag van Oostenrijk Hans Braumandl Yamaha
DNQ Vlag van Finland Harry Viiala Yamaha

350 cc[bewerken]

Giacomo Agostini liet in allerijl een 350cc-Yamaha uit Amsterdam komen, volgens sommigen omdat hij geen vertrouwen had in zijn MV Agusta 350 4C, maar mogelijk ook omdat er nogal wat verwarring was bij de geluidskeuring in Frankrijk. Het geluid werd wel gemeten, maar de uitslagen werden niet bekendgemaakt. Uiteindelijk kreeg iedereen ontheffing en kon ook Ago in de laatste training een snelle ronde met de MV Agusta rijden. Samen met Walter Villa (Harley-Davidson RR 350) had hij de snelste start. In de zesde ronde sloeg een steen een gat in de verdelerkap van de MV Agusta waardoor de race voor Agostini over was. Johnny Cecotto (Yamaha) schoof door naar de tweede plaats terwijl Takazumi Katayama (Yamaha) en Víctor Palomo (Yamaha) om de derde plaats vochten tot Palomo viel. Jean-François Baldé wist bij Katayama te komen en pakte uiteindelijk in zijn thuisrace de derde plaats nadat hij het gevecht met Katayama, Patrick Fernandez, Olivier Chevallier en Paolo Tordi gewonnen had. Het was een belangrijke overwinning voor de 350cc-Harley-Davidson, die in 1975 alleen had gediend als extra trainingsmachine voor de 250cc-klasse.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 52' 45" 01 15
2 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha +17" 91 12
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha +30" 07 10
4 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +37" 05 8
5 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +42" 33 6
6 Vlag van Italië Paolo Tordi Yamaha +44" 73 5
7 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +57" 12 4
8 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +1' 04" 88 3
9 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +1' 09" 72 2
10 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +1' 16" 94 1
11 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 40" 94
12 Vlag van Frankrijk Alain Vial Yamaha +1' 42" 52
13 Vlag van Frankrijk Claude Ben El Hadj Yamaha +1' 56" 00
14 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Olivier Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Frankrijk Christian Bourgeois Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North[2] Yamaha +5 ronden
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish[2] Yamaha +5 ronden
20 Vlag van Zwitserland Franz Kunz[2] Yamaha +6 ronden
21 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon[2] Yamaha +7 ronden
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha
DNF Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta verdeler
DNF Vlag van Duitsland Dieter Braun Morbidelli
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha val
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha val
DNF Vlag van Frankrijk Christian Huguet Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Hans Stadelmann Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Gérard Choukroun Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha
DNQ Vlag van Finland Tapio Virtanen MZ
DNQ Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha
DNQ Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNQ Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha
DNQ Vlag van Finland Markku Matikainen Yamaha
DNQ Vlag van Italië Gianfranco Bonera Harley-Davidson
DNQ Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNQ Vlag van Finland Victor Hyvärinen Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Marcel Ankoné Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Adu Celso Santos Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Orban Yamaha
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNQ Vlag van Duitsland Helmut Kassner Yamaha
DNQ Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha
DNQ Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha
DNS Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Yamaha

250 cc[bewerken]

In de 250cc-klasse mochten van de 80 inschrijvers er slechts 36 starten, maar opmerkelijk genoeg wisten grote namen als Takazumi Katayama, Jon Ekerold, Bruno Kneubühler en Harald Bartol zich niet te kwalificeren. Bij de start ontstond commotie omdat een aantal coureurs niet konden geloven dat debutant Pat Evans de tweede kwalificatietijd kon hebben gereden. Eric Offenstadt en Bernard Fau, de eerste twee reserverijders, wilden Evans laten diskwalificeren op verdenking van het gebruik van een 350cc-motor. Daar waren geen bewijzen voor en Evans kon gewoon starten. Na de eerste ronde kwamen Paolo Pileri (Morbidelli), Raymond Roche (Yamaha), Pier Paolo Bianchi (Morbidelli) en Walter Villa (Harley-Davidson) in deze volgorde door. Na de derde ronde ging Villa duidelijk voorop en hij gaf de leiding niet meer uit handen, zelfs niet toen hij in de 20e ronde een schuivertje maakte. De Morbidelli's vielen allebei uit en toen Roche gevallen was wist Gianfranco Bonera met zijn Harley-Davidson de tweede plaats te grijpen. Pentti Korhonen (Yamaha) werd derde.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 54' 41" 62 15
2 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Harley-Davidson +42" 14 12
3 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +48" 71 10
4 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +49" 92 8
5 Vlag van Frankrijk Gérard Choukroun Yamaha +1' 03" 05 6
6 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 08" 01 5
7 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +1' 08" 18 4
8 Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha +1' 09" 42 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Hogrel Yamaha +1' 09" 57 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 11" 52 1
11 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +1' 24" 28
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +1' 29" 55
13 Vlag van Frankrijk Denis Boulom Yamaha +1' 29" 80
14 Vlag van Italië Paolo Tordi Yamaha +1' 35" 87
15 Vlag van Spanje (1945-1977) Jaime Samaranch Yamaha +1' 36" 17
16 Vlag van Frankrijk Gilbert Lavelle Yamaha +1' 36" 84
17 Vlag van Frankrijk Christian Huguet Yamaha +1' 45" 48
18 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Yamaha +1 ronde
20 Vlag van Zweden Leif Gustafsson[2] Yamaha +2 ronden
21 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron[2] Yamaha +5 ronden
22 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau[2] Yamaha +7 ronden
DNF Vlag van Finland Tapio Virtanen MZ
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Morbidelli
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli
DNF Vlag van Verenigde Staten Pat Evans Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha val
DNF Vlag van Italië Otello Buscherini Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha val
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Tchernine Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Eric Offenstadt Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Leo Bovee Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNQ Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha
DNQ Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNQ Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Yamaha
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNQ Vlag van Finland Matti Salonen Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNQ Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha
DNQ Vlag van Zwitserland Hans Stadelmann Yamaha
DNQ Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha
DNQ Vlag van Italië Felice Agostini Yamaha
DNQ Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Henk van Kessel Yamaha

50 cc[bewerken]

In de 50cc-openings-Grand Prix in Frankrijk trainde Ángel Nieto met de Bultaco twee seconden sneller dan de rest van het veld, maar in de openingsronde moest hij de vallende Claudio Lusuardi ontwijken en daarbij viel hij zelf ook. Thuisrijder Pierre Audry kwam met zijn ABF als eerste door na de eerste ronde. Stefan Dörflinger, Cees van Dongen, Julien van Zeebroeck en Nico Polane vochten om de tweede plaats, maar Herbert Rittberger (Kreidler) reed al snel naar de leiding. De Nederlanders vielen uit met lege accu's[3]. Rudolf Kunz werkte zich na een slechte start naar de tweede plaats en finishte slechts enkele centimeters achter Rittberger. Dörflinger werd vóór Audry derde.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Herbert Rittberger Kreidler 34' 04" 21 15
2 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler +0" 19 12
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler +3" 57 10
4 Vlag van Frankrijk Pierre Audry ABF +4" 88 8
5 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler +1' 07" 39 6
6 Vlag van Nederland Theo Timmer Jamathi +1' 17" 45 5
7 Vlag van Frankrijk Yves Le Toumelin Scrab +1' 21" 14 4
8 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini UFO-Morbidelli +1' 22" 42 3
9 Vlag van Frankrijk Benjamin Laurent 3B-Kreidler +1' 52" 42 2
10 Vlag van Zwitserland Ulrich Graf Kreidler +1' 54" 27 1
11 Vlag van Frankrijk Jacques Hutteau Scrab +2' 07" 53
12 Vlag van Frankrijk Raymond Duriez Kreidler +2' 13" 68
13 Vlag van Nederland Joop Zwetsloot Kreidler +1 ronde
14 Vlag van Spanje (1945-1977) Joaquín Galí Derbi +1 ronde
15 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +1 ronde
16 Vlag van België Guido de Lys Kreidler +2 ronden
17 Vlag van Frankrijk Pierre Harlay Kreidler +2 ronden
18 Vlag van Nederland Cees van Dongen[2][3] Kreidler +3 ronden accu
19 Vlag van België Patrick de Wulf Kreidler +3 ronden
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Bultaco val
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa val
DNF Vlag van Nederland Nico Polane[3] Kreidler accu
DNF Vlag van België Julien van Zeebroeck Kreidler val
DNF Vlag van Nederland Gerrit Strikker Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler
DNQ Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNQ Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler
DNQ Vlag van Duitsland Wolfgang Golembeck Kreidler

Zijspanklasse[bewerken]

Na een jaar afwezigheid verscheen Klaus Enders weer aan de start in de Grand Prix van Frankrijk, maar hij werd met zijn Heukeroth-Yamaha uitgeschakeld door een gebroken vooras terwijl hij om de derde plaats vocht. Werner Schwärzel/Andreas Huber namen met hun König de leiding na de start maar werden al snel gepasseerd door Rolf Biland/Ken Williams met hun Seymaz-Yamaha, aangedreven door een tot 500 cc teruggebrachte Yamaha TZ 700. Schwärzel viel uit door een gebroken ketting en de Fransen Alain Michel/Bernard Garcia werden met hun GEP-Yamaha tweede, voor Helmut Schilling/Rainer Gundel met hun Schmid-Fath.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams Seymaz-Yamaha 47' 53" 53 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Bernard Garcia GEP-Yamaha +2' 04" 13 12
3 Vlag van Duitsland Helmut Schilling Vlag van Duitsland Rainer Gundel Schmid-Fath +1 ronde 10
4 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha +1 ronde 8
5 Vlag van Italië Amedeo Zini Vlag van Italië Andrea Fornaro König +1 ronde 6
6 Vlag van Zwitserland Hanspeter Hubacher Vlag van Zwitserland Kurt Huber Yamaha +1 ronde 5
7 Vlag van Duitsland Ted Janssen Vlag van Duitsland Erich Schmitz Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Clifton Lorentz Schmid-Fath +2 ronden 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Windle-Yamaha +2 ronden 2
10 Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-BMW +2 ronden 1
11 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel[2] Vlag van Duitsland Andreas Huber König +3 ronden
12 Vlag van Frankrijk Yves Trolliet Vlag van Frankrijk Pierre Muller König +3 ronden
DNF Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Heukeroth-Yamaha vooras
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1975
FIM wereldkampioenschap wegrace
28e seizoen (1976)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1976

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1975
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1977
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA