Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Paul Armagnac
Officiële naam Championnat du Monde, Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 7 mei 1978
Organisator FFM/FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
350 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier
Snelste ronde Vlag van Australië Gregg Hansford
Eerste Vlag van Australië Gregg Hansford
Tweede Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
Snelste ronde Vlag van Australië Gregg Hansford
Eerste Vlag van Australië Gregg Hansford
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson
Zijspan
Poleposition Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Birch

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1978 was de vierde race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1978. De races werden verreden op 7 mei 1978 op het Circuit Paul Armagnac nabij Nogaro, Frankrijk.

Algemeen[bewerken]

De Franse FFM organiseerde haar Grand Prix, ondanks de aanwezigheid van goede circuits als Paul Ricard en Le Mans, uitgerekend in een uithoek in Zuid-Frankrijk op het Circuit Paul Armagnac bij Nogaro. De betekende dat het rennerskwartier veel te klein was, het wegdek erg slecht en dat het weinige publiek op taluds moest plaatsnemen, die door de regen ook nog doornat waren geworden. Door het slechte asfalt waren er al in de trainingen veel valpartijen, o.a. van Sadao Asami, Leandro Becheroni, Guy Bertin, Johnny en José Cecotto, Virginio Ferrari, Leif Gustafsson, Ikujiro Takai en Franco Uncini. Tom Herron viel tijdens de trainingen zelfs twee keer. Takai en Becheroni konden niet starten in de race. Geen enkele poleposition werd verzilverd: Johnny Cecotto viel een paar ronden voor het einde van de 500cc-race uit, Olivier Chevalier viel in de opwarmronde waardoor hij de 350cc-race zonder stroomlijnkuip moest rijden, Patrick Fernandez en Thierry Espié vielen allebei in hun race en Alain Michel werd met zijn bakkenist Stu Collins tweede in de zijspanrace.

500 cc[bewerken]

Nu de problemen met de Goodyear-banden van Kenny Roberts verleden tijd waren was hij eigenlijk moeilijk te verslaan. In Frankrijk deelde Yamaha een gevoelige klap uit aan Suzuki, terwijl Barry Sheene juist overtuigd was van zijn kansen op het stuurcircuit van Nogaro. Hij had echter ook gezegd dat het hier moest gebeuren, anders waren zijn kansen op de wereldtitel verdwenen. Johnny Cecotto (uitgevallen) en Takazumi Katayama (gevallen) haalden de finish niet, maar behalve winnaar Kenny Roberts moest Sheene ook teamgenoot Pat Hennen voorbij laten.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 56' 42" 5 15
2 Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Suzuki +10" 5 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki +29" 7 10
4 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Suzuki +37" 2 8
5 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki +1' 07" 3 6
6 Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki +1 ronde 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1 ronde 4
8 Vlag van België Jean-Philippe Orban Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki +2 ronden 2
10 Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha +2 ronden 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki +2 ronden
12 Vlag van Frankrijk Marc Chabert Suzuki +2 ronden
13 Vlag van Nieuw-Zeeland John Woodley Suzuki +2 ronden
14 Vlag van Duitsland Franz Rau Suzuki +3 ronden
15 Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki +3 ronden
16 Vlag van Duitsland Gerhard Vogt Suzuki +3 ronden
17 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +4 ronden
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Suzuki +4 ronden
19 Vlag van Finland Kimmo Kopra Yamaha +4 ronden
20 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +7 ronden
21 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki +11 ronden
22 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Suzuki +12 ronden
23 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha +16 ronden
24 Vlag van Frankrijk Alain Béraud Yamaha +18 ronden
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki motor
DNF Vlag van Frankrijk Pierre Tocco Yamaha val
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Paul Boinet Suzuki
DNF Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts Suzuki
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Leslie van Breda Suzuki banden
DNF Vlag van Zwitserland René Gutknecht Suzuki motor
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Suzuki oververhitting
DNF Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki motor
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Wright Yamaha motor
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha val
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki val[1]
DNS Vlag van Japan Ikujiro Takai Yamaha blessure
DNS Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki blessure

350 cc[bewerken]

Eric Saul tijdens de 350cc-race in Frankrijk. Hij zou in deze race uitvallen

Na zijn overwinning in de 250cc-race in Frankrijk won Gregg Hansford ook de 350cc-klasse. Zijn teamgenoot Kork Ballington werd tweede terwijl Jon Ekerold en Tom Herron een boeiend gevecht om de derde plaats uitvochten. Dat werd gewonnen door Ekerold.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 51' 29" 2 15
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +7" 8 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +46" 8 10
4 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +54" 3 8
5 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 09" 1 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 11" 3 5
7 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 18" 3 4
8 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +1' 23" 8 3
9 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha +1' 24" 5 2
10 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Frankrijk Denis Boulom Yamaha +2 ronden
19 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +3 ronden
20 Vlag van Frankrijk Michel Rastel Yamaha +3 ronden
21 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +5 ronden
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Solari Yamaha
DNF Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Claude Meilland Yamaha
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
DNQ Vlag van Venezuela José Cecotto Yamaha
DNQ Vlag van België Richard Hubin Yamaha

250 cc[bewerken]

In Frankrijk reed Jon Ekerold (Yamaha) de eerste ronde aan de leiding, maar toen werd hij ingehaald door Gregg Hansford en Kenny Roberts. Zij gingen ook sneller dan Kork Ballington, die Ekerold ook passeerde. In het gevecht om de leiding verremde Roberts zich een keer en hij finishte twee seconden na Hansford. Ballington moest om de derde plaats vechten met Patrick Fernandez tot die ten val kwam.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 48' 22" 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +2" 1 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +25" 1 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +48" 9 8
5 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +1' 07" 1 6
6 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha +1' 12" 7 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +1' 15" 9 4
8 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 22" 6 3
9 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 22" 9 2
10 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha +1' 23" 3 1
11 Vlag van Italië Franco Uncini Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Meilland Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Frankrijk Pierre Tocco Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha +2 ronden
20 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha +2 ronden
21 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +4 ronden
22 Vlag van Venezuela Eduardo Alemán Yamaha +9 ronden
23 Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha +10 ronden
24 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +12 ronden
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Laurens Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti Morbidelli
DNF Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Denis Boulom Yamaha

125 cc[bewerken]

Thierry Espié trainde in de 125cc-klasse als beste en reed zelfs acht ronden aan de leiding, tot hij gepasseerd werd door Pier Paolo Bianchi. Kort daarna reed Espié op de opdrogende baan door een plas water waardoor hij ten val kwam. Verrassende tweede werd op dat moment Per-Edvard Carlsson (Morbidelli), maar hij werd nog ingehaald door Eugenio Lazzarini, die een slechte start had goedgemaakt.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli 50' 21" 3 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA +12" 5 12
3 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli +33" 7 10
4 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Morbidelli +37" 0 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 30" 9 6
6 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli +1 ronde 5
7 Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli +1 ronde 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli +1 ronde 3
9 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli +1 ronde 2
10 Vlag van Frankrijk Daniel Meyer Morbidelli +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Claude Gorry Morbidelli +1 ronde
12 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +2 ronden
13 Vlag van Nederland Bennie Wilbers Morbidelli +2 ronden
14 Vlag van Oostenrijk Johann Parzer Morbidelli +2 ronden
15 Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli +2 ronden
16 Vlag van Frankrijk Yves Dupont Morbidelli +3 ronden
17 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau Morbidelli +3 ronden
18 Vlag van Italië Pierluigi Conforti MBA +5 ronden
19 Vlag van Duitsland Bernd Schneider Bender +5 ronden
20 Vlag van Zwitserland Karl Fuchs Morbidelli +10 ronden
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Alain Pellet Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane val
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Bultaco
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Schmied Rotax
DNF Vlag van Zwitserland Marc-Anton Constantin Morbidelli
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Benga Johansson Morbidelli
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco
DNF Vlag van Frankrijk Laurent Gomis Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk François Granon Morbidelli
DNF Vlag van Venezuela Iván Palazzese Morbidelli

Zijspanklasse[bewerken]

In Frankrijk verscheen Rolf Biland eindelijk met zijn nieuwe, spectaculaire BEO-Yamaha aan de start. Hoewel er regen dreigde startte iedereen op slicks en Biland beperkte zich de hele race tot het op enkele meters volgen van Alain Michel/Stu Collins. Het leverde een vreemd gezicht op: Collins die volop moest turnen om de Seymaz-Yamaha op de baan te houden, terwijl achter hem Kenny Williams als een werkloze passagier in het "zijspan" van Biland zat. Pas in de laatste ronde ging Biland simpel voorbij aan Michel om de race te winnen. Mac Hobson/Kenny Birch eindigden als derde. De Franse Grand Prix was het begin van het einde van de samenwerking van Rolf Biland en Kenny Williams. Die realiseerde zich pas na de race waar hij zich mee had ingelaten: "Ik word liever derde met de TTM dan eerste met de BEO. Als we in Assen starten met de BEO moet ik me weer staan schamen op het erepodium". Biland verklaarde zelf over het "zittend werk" van Williams: "Ik wil Kenny wel vragen om te doen alsof hij moet turnen, als hij maar niet voor de opschriften van de sponsors gaat hangen." Kenny Williams maakte het seizoen af, maar beëindigde daarna zijn carrière als bakkenist.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams BEO-Yamaha 46' 25" 2 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins Seymaz-Yamaha +2" 0 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Birch Schmid-Yamaha +48" 5 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Seymaz-Yamaha +1' 25" 9 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha +1' 26" 4 6
6 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber ARO-Fath +1 ronde 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Ward Windle-Yamaha 4
8 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Per-Erik Wickström Windle-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hodgkins Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Windle-Yamaha 2
10 Vlag van Zwitserland Gérald Corbaz Vlag van Zwitserland Roland Gabriel Schmid-Yamaha 1
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1978
FIM wereldkampioenschap wegrace
30e seizoen (1978)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1978

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1977
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1979
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA