Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace van Finland 1977

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van Finland Grand Prix-wegrace van Finland 1977
Circuit Imatra
Officiële naam Suomen Grand Prix
Land Vlag van Finland Finland
Datum 31 juli 1977
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Snelste ronde Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Eerste Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Tweede Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Derde Vlag van Italië Gianfranco Bonera
350 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold
Eerste Vlag van Japan Takazumi Katayama
Tweede Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan North
Snelste ronde Vlag van Italië Walter Villa
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet

De Grand Prix-wegrace van Finland 1977 was de elfde race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1977. De races werden verreden op 31 juli 1977 op het stratencircuit Imatra (Zuid-Finland). In Finland werden de wereldtitels in de 350cc-klasse en de 500cc-klasse beslist.

Voor Barry Sheene, die al verklaard had niet in de Grand Prix van Tsjecho-Slowakije te willen starten, begonnen de problemen al in de training van de Grand Prix van Finland. Door technische problemen kon hij zich pas op het laatste moment verzekeren van poleposition. In de race lekte zijn Suzuki koelwater en Barry kon alleen maar hopen vóór Steve Baker te finishen, want dat was genoeg voor de wereldtitel. Baker kreeg echter ook al meteen problemen en zakte af naar het middenveld. Sheene werd zesde en daarmee wereldkampioen. Door de vele uitvallers was de race tamelijk saai. Johnny Cecotto won, Marco Lucchinelli, die de snelste start had gehad, werd tweede en Gianfranco Bonera werd derde.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha 46' 50" 0 15
2 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki +43" 0 12
3 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Suzuki +51" 6 10
4 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki +1' 04" 7 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1' 17" 2 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki +1' 18" 7 5
7 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +1' 56" 5 4
8 Vlag van Italië Armando Toracca Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van België Jean-Philippe Orban Suzuki +1 ronde 2
10 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Verenigde Staten Steve Baker Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Zweden Bo Granath Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Finland Markku Matikainen Suzuki +2 ronden
16 Vlag van Canada Ron Kirkham Yamaha +2 ronden
17 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Yamaha +2 ronden
18 Vlag van Finland Ossi Nikkinen Yamaha +3 ronden

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Suzuki
Vlag van Italië Giacomo Agostini Yamaha
Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki val
Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Suzuki
Vlag van Nieuw-Zeeland Stu Avant Suzuki
Vlag van Italië Gianni Rolando Suzuki val
Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Suzuki
Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki
Vlag van Finland Kimmo Kopra Suzuki
Vlag van Finland Pentti Lehtelä Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Hogrel Suzuki

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts Yamaha
Vlag van Frankrijk Bernard Regoni Suzuki
Vlag van Finland Teuvo Laakso Suzuki
Vlag van Noorwegen Odd Arne Lände Suzuki
Vlag van Noorwegen Bent Slydal Suzuki
Vlag van Duitsland Toni Mang Suzuki
Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki
Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki
Vlag van Duitsland Helmut Kassner Suzuki

Top tien tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry SheeneSuzuki107Wereldkampioen
2Vlag van Verenigde Staten Steve BakerYamaha68
3Vlag van Verenigde Staten Pat HennenSuzuki44
4Vlag van Zwitserland Philippe CoulonSuzuki36
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve ParrishSuzuki35
Vlag van Venezuela Johnny CecottoYamaha
7Vlag van Nederland Wil HartogSuzuki30
8Vlag van Italië Marco LucchinelliSuzuki25
9Vlag van Italië Gianfranco BoneraSuzuki23
Vlag van Italië Giacomo AgostiniYamaha

Nu Johnny Cecotto weer terug was na het grote ongeluk in Oostenrijk stond hij in Finland op de eerste startplaats, maar hij had zo veel wedstrijden gemist dat hij geen bedreiging vormde voor Takazumi Katayama. Na de start liepen Tom Herron en Jon Ekerold een beetje weg van de rest van het veld, maar Cecotto achterhaalde hen en liep verder weg samen met Ekerold. Het begon lichtjes te regenen op het moment dat de krukas van Cecotto's Yamaha het begaf. Iedereen stond op slicks, maar nu bleek dat de slicks van Michelin, die Katayama en Sarron gemonteerd hadden, veel meer grip op de vochtige baan hadden dan die van Dunlop. Daardoor konden Katayama en Sarron de kopgroep (Herron en Ekerold) passeren en eerste en tweede worden, waarbij Takazumi Katayama tevens zeker werd van de wereldtitel.

Uitslag 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha 48' 14" 9 15
2 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +3" 3 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold Yamaha +5" 3 10
4 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +16" 0 8
5 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +42" 3 6
6 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 21" 6 5
7 Vlag van Finland Seppo Rossi Yamaha +1' 32" 1 4
8 Vlag van Italië Walter Villa Bakker-Harley-Davidson +1' 35" 3 3
9 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1' 35" 5 2
10 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha +1' 41" 9 1
11 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +1' 49" 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +2' 07" 1
13 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington Yamaha +3' 44" 6
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Bakker-Yamaha
Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha vastloper
Vlag van Italië Giacomo Agostini Yamaha vastloper
Vlag van Italië Mario Lega Bakker-Morbidelli val
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan North Yamaha vastloper
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha vastloper
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha
Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha
Vlag van Australië John Dodds Yamaha val
Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha vastloper
Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha vastloper
Vlag van Italië Franco Uncini Harley-Davidson vastloper
Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha vastloper
Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Víctor Palomo Yamaha
Vlag van Frankrijk Alain Terras Yamaha

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Zweden Peter Sköld Yamaha
Vlag van Denemarken Børge Nielsen Yamaha
Vlag van Venezuela José Cecotto Yamaha
Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli
Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha
Vlag van Zwitserland Franz Meier Yamaha
Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha

Top tien tussenstand 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Japan Takazumi KatayamaYamaha95Wereldkampioen
2Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982)/Vlag van Noorwegen[1] Jon EkeroldYamaha52
3Vlag van Frankrijk Michel RougerieYamaha47
4Vlag van Noord-Ierland Tom HerronYamaha44
5Vlag van Frankrijk Patrick FernandezYamaha34
6Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan NorthYamaha30
7Vlag van Frankrijk Christian SarronYamaha28
8Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982)/Vlag van Verenigd Koninkrijk[2] Kork BallingtonYamaha27
Vlag van Frankrijk Olivier ChevallierYamaha
10Vlag van Zwitserland Bruno KneubühlerYamaha24

In de 250cc-race maakten Mick Grant en Walter Villa zich meteen los van het veld. Achter hen vormde zich een grote, fel strijdende groep met Kork Ballington, Tom Herron, Patrick Fernandez, Mario Lega, Paolo Pileri en Barry Ditchburn. Walter Villa volgde Grant tot in de laatste ronde, om hem toen voorbij te gaan en de winst te grijpen. Ballington werd derde, terwijl Franco Uncini na een geweldige inhaalrace de hele groep voorbij was gegaan om toch nog vierde te worden.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Italië Walter Villa Bakker-Harley-Davidson 46' 15" 3 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki +0" 3 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington Yamaha +24" 3 10
4 Vlag van Italië Franco Uncini Bakker-Harley-Davidson +26" 5 8
5 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +28" 2 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +34" 7 5
7 Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli +37" 9 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki +38" 4 3
9 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli +38" 6 2
10 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +38" 9 1
11 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +54" 8
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold Yamaha +1' 11" 2
13 Vlag van Venezuela Aldo Nannini Yamaha +1' 14" 3
14 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 25" 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +1' 33" 5
16 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1' 52" 2
17 Vlag van Finland Seppo Rossi Yamaha +2' 00" 8
18 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +2:09.3
19 Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha +1 ronde

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan North Yamaha
Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha
Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha
Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Bartol
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Víctor Palomo Yamaha
Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts Yamaha
Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha val

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Finland Seppo Ojala Yamaha
Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Yamaha
Vlag van Finland Timo Haarala Yamaha
Vlag van Zweden Hans Hallberg Yamaha
Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Yamaha
Vlag van Finland Seppo Kokkonen Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Mortimer Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Mario LegaYamaha75
2Vlag van Japan Takazumi KatayamaYamaha58
3Vlag van Italië Walter VillaHarley-Davidson / Bimota-Harley-Davidson / Bakker-Harley-Davidson53
4Vlag van Italië Franco UnciniHarley-Davidson / Bimota-Harley-Davidson / Bakker-Harley-Davidson49
5Vlag van Noord-Ierland Tom HerronYamaha48
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick GrantKawasaki42
7Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982)/Vlag van Noorwegen[1] Jon EkeroldYamaha38
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan NorthYamaha
9Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry DitchburnKawasaki27
10Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982)/Vlag van Verenigd Koninkrijk[2] Kork BallingtonYamaha26

Hoewel Jean-Louis Guignabodet even de leiding nam in Finland, werd hij al meteen ingehaald door Pier Paolo Bianchi, terwijl Ángel Nieto al direct merkte dat er iets mis was met de gaskabel van zijn Bultaco. Zijn teamgenoot Ricardo Tormo reed voor het eerst op de 125cc-machine, maar viel uit doordat er een gat in zijn zuiger brandde. Eugenio Lazzarini kon Bianchi schijnbaar nog een tijdje volgen, maar uiteindelijk won Bianchi met een ruime voorsprong op Lazzarini toen die een oververhitte motor kreeg. Lazzarini had toch nog ruim een minuut voorsprong op derde man Guignabodet.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Morbidelli 46' 09" 6 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli +9" 6 12
3 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 16" 4 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli +1' 32" 7 8
5 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +1' 45" 8 6
6 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli +2' 20" 0 5
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane +2' 23" 2 4
8 Vlag van Zweden Benga Johansson Morbidelli +2' 23" 4 3
9 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli +2' 34" 8 2
10 Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli +1 ronde 1
11 Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli +1 ronde
12 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Morbidelli +1 ronde
13 Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli +1 ronde
14 Vlag van Duitsland Bernd Schneider Bender +1 ronde
15 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau Morbidelli +1 ronde
16 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Morbidelli +1 ronde
17 Vlag van Duitsland Alfred Schmid Morbidelli +1 ronde
18 Vlag van Argentinië Willy Pérez Yamaha +1 ronde

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo Bultaco Zuiger
Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto Bultaco
Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
Vlag van Duitsland Gert Bender Bender
Vlag van België Julien van Zeebroeck Motobécane
Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli
Vlag van Duitsland Toni Mang Morbidelli
Vlag van Nederland Jan Ubels Buton
Vlag van Finland Johnny Wickström Yamaha
Vlag van Finland Jukka Monto Yamaha
Vlag van Zweden Hans Hallberg Morbidelli
Vlag van Finland Juha-Matti Toivanen Yamaha

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Duitsland Bernhard Otto Seel-Maico
Vlag van Frankrijk Michel Baloche Motobécane
Vlag van Finland Auno Hakala Morbidelli

Top tien tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Pier Paolo BianchiMorbidelli131Wereldkampioen
2Vlag van Italië Eugenio LazzariniMorbidelli93
3Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel NietoBultaco80
4Vlag van Frankrijk Jean-Louis GuignabodetMorbidelli52
Vlag van Duitsland Toni MangMorbidelli
6Vlag van Duitsland Gert BenderBender32
Vlag van Oostenrijk Harald BartolMorbidelli
8Vlag van Zwitserland Stefan DörflingerMorbidelli27
9Vlag van Zwitserland Hans MüllerMorbidelli24
10Vlag van Italië Maurizio MassimianiMorbidelli22

Tijdens de trainingen in Finland hielpen de baancommissarissen de gevallen Jean Philippe Orban van de baan, maar tot hun verbazing viel hij enkele momenten later opnieuw op dezelfde plaats. Dit keer betrof het echter Stu Avant, die een race-overall van Orban had geleend en waar dus ook de naam "Orban" achterop stond.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1977
FIM wereldkampioenschap wegrace
29e seizoen (1977)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1977

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1976
Grand Prix-wegrace van Finland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1978