Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Masaryk-Ring door de jaren heen
Masaryk-Ring door de jaren heen
Officiële naam Grand Prix ČSSR
Land Vlag van Tsjechië Tsjecho-Slowakije
Datum 19 augustus 1979
Organisator FIM
350 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Paolo Pileri
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Italië Graziano Rossi
Derde Vlag van Italië Paolo Pileri
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Eerste Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Tweede Vlag van Oostenrijk Harald Bartol
Derde Vlag van Italië Maurizio Massimiani
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

De Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1979 was de twaalfde race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1979. De races werden verreden op 19 augustus 1979 op de Masaryk-Ring nabij Brno. Tijdens deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 350cc-klasse en in de zijspan B2A-klasse beslist. Bovendien won voor het eerst in de geschiedenis een Franse motorfiets een WK-race. Voor de B2A-klasse was dit de laatste race van het seizoen.

Algemeen[bewerken]

Net als in 1978 kende de Grand Prix van Tsjecho-Slowakije geen 500cc-race, maar desondanks trokken de races volgens de organisatie een recordaantal van 280.000 toeschouwers. Daarbij waren veel bezoekers uit de DDR, die zelf al jarenlang geen eigen WK-race meer hadden. Het circuit kreeg veel kritiek van de rijders, nu het asfalt door slijtage steeds gladder begon te worden en overal langs de huizen manshoge stapels strobalen voor veiligheid moesten zorgen. Het wachten was op een nieuw, permanent circuit waarvoor de plannen al klaar waren, maar dat pas in 1981 werd verwacht.[1]

Niet verschenen[bewerken]

Het team van Minarelli kwam niet naar Brno omdat Ángel Nieto zijn zestigste GP-overwinning in Le Mans wilde vieren. Teamgenoot Pier Paolo Bianchi vond dat geen goed idee, want hij stond op dat moment slechts tiende in de WK-stand van de 125cc-klasse en kon de punten goed gebruiken. Het plannetje van Nieto mislukte overigens. Eugenio Lazzarini kon niet starten nadat hij de Finse Grand Prix een heup had geblesseerd.

350 cc[bewerken]

Kork Ballington vormde samen met Patrick Fernandez, Eric Saul, Roland Freymond en Pekka Nurmi de kopgroep in de 350cc-race in Brno. In de tiende ronde was Toni Mang voor Ballington gekropen, tot vreugde van het publiek[2]. Ballington dacht rustig op de tweede plaats te kunnen blijven, voor Gregg Hansford, maar werd volkomen verrast toen Fernandez hem passeerde. Door wat extra gas te geven reed hij Hansford en Fernandez[3] weer los, maar Mang maakte het Ballington tot in de laatste ronde moeilijk. Doordat Patrick Fernandez slechts derde werd was Kork Ballington nu wereldkampioen, maar man van de wedstrijd was Toni Mang, die een slechte start had gehad. Hij verbeterde het ronderecord met zeven seconden.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 49' 53" 97 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +0" 43 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +15" 43 10
4 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +23" 38 8
5 Vlag van Frankrijk Eric Saul Adriatica +56" 11 6
6 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +1' 03" 09 5
7 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 12" 07 4
8 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt[4] Yamaha +1' 18" 87 3
9 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +1' 29" 32 2
10 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +1' 47" 81 1
11 Vlag van Duitsland Harald Merkl Yamaha +2' 15" 58
12 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha +2' 48" 95
13 Vlag van Italië Adelio Faccioli Yamaha +3' 05" 16
14 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha +3' 09" 84
15 Vlag van Nederland Rini van Kasteren Yamaha +3' 13" 65
16 Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Yamaha +3' 20" 33
17 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +4' 25" 46
18 Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha +8 ronden
DNF Vlag van Italië Walter Villa Yamaha motor
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Eduard Stöllinger Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha val
DNF Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Japan Yoshimi Matsumoto Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha
DNF Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Bernd Tüngethal Yamaha
DNF Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Bimota-Yamaha

250 cc[bewerken]

Nu Kork Ballington wereldkampioen was beschouwde hij de 250cc-race van Tsjecho-Slowakije min of meer als training voor de 350cc-race. Toch nam hij meteen de leiding voor Graziano Rossi, Paolo Pileri, Toni Mang, Gregg Hansford en Randy Mamola. Rossi nam twee ronden lang de leiding, maar zijn rijstijl werkte op de zenuwen van zijn concurrenten. Ballington passeerde hem, draaide zich om en wees op zijn voorhoofd en ook Mang was na de race niet te spreken over het gevaarlijke rijden van Rossi. Opmerkelijk genoeg verklaarde Rossi na de race juist dat hij het circuit eigenlijk te gevaarlijk vond om op te racen. HIj werd desondanks tweede achter Ballington en voor Paolo Pileri. Toni Mang deed het in de laatste ronde rustig aan omdat Rossi en Pileri voor hem niet belangrijk waren in de WK-stand en werd vierde met 27 seconden achterstand.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 43' 39" 49 15
2 Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli +5" 09 12
3 Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha +5" 53 10
4 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +27" 18 8
5 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Yamaha +1' 03" 45 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 03" 92 5
7 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 04" 49 4
8 Vlag van Oostenrijk Eduard Stöllinger Kawasaki +1' 12" 80 3
9 Vlag van Italië Walter Villa Yamaha +1' 18" 14 2
10 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +1' 18" 88 1
11 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt[4] Yamaha +1' 19" 91
12 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki +1' 42" 13
13 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +1' 43" 00
14 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha +1' 43" 75
15 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +1' 54" 00
16 Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha +2' 06" 86
17 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +2' 07" 63
18 Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha +2' 16" 29
19 Vlag van België René Delaby Yamaha +2' 17" 23
20 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +2' 18" 06
21 Vlag van Australië Murray Sayle Yamaha +2' 29" 23
22 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha +2' 34" 38
23 Vlag van Oostenrijk Hans Gasser Kawasaki +2' 36" 40
24 Vlag van Italië Franco Marcheggiani Yamaha +2' 40" 79
25 Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Yamaha +2' 55" 03
26 Vlag van België Yves de Kimpe Bimota +3' 09" 02
27 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha +3' 21" 03
28 Vlag van Frankrijk Alain Béraud Yamaha +3' 29" 24
29 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha +3' 49" 25
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van Venezuela José Cecotto Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Tsjechië Vladimir Jarolim Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Bernd Tüngethal Yamaha
DNF Vlag van Italië Sauro Pazzaglia Yamaha
DNF Vlag van Hongarije János Drapál Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNF Vlag van Tsjechië Jan Bartunek Jawa
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha

125 cc[bewerken]

Het Minarelli-team ontbrak in Tsjecho-Slowakije, wat opmerkelijk was omdat Ángel Nieto, die al wereldkampioen was, ondanks zijn blessures wel in Silverstone gestart was. Harald Bartol nam meteen de leiding in de race, maar werd snel bijgehaald door Guy Bertin en Maurizio Massimiani. Daardoor ontstond een fel gevecht om de eerste plaats die uiteindelijk werd gewonnen door Bertin. Dat was een succes voor Motobécane, dat daardoor het eerste Franse merk in de geschiedenis werd dat een WK-race won. Twee jaar was de machine bestuurd door Thierry Espié, die nu geblesseerd was. Men had de machine aan Michel Rougerie willen geven, maar dat kon niet door verschillende sponsorverplichtingen en daarom had Bertin hem uiteindelijk gekregen. Harald Bartol haalde al zijn achtste tweede plaats in een WK-race. De gearing die hij in de trainingen had gekozen klopte niet meer omdat de windrichting was veranderd.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Motobécane 46' 15" 18 15
2 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli +4" 03 12
3 Vlag van Italië Maurizio Massimiani MBA +22" 47 10
4 Vlag van Duitsland Gert Bender Bender +1' 02" 02 8
5 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA +1' 14" 38 6
6 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA +1' 28" 30 5
7 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli +1' 32" 93 4
8 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Morbidelli +2' 02" 54 3
9 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA +2' 19" 83 2
10 Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli +2' 22" 13 1
11 Vlag van Duitsland Walter Koschine Fantic +2' 38" 91
12 Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli +2' 46" 74
13 Vlag van Duitsland Stefan Jansen Morbidelli +3' 39" 59
14 Vlag van Nederland Theo Timmer Morbidelli +3' 41" 34
15 Vlag van Frankrijk Jean-François Lecureux Morbidelli +4' 23" 72
16 Vlag van Tsjechië Zbyněk Havrda Morbidelli +4' 26" 01
17 Vlag van Tsjechië Bedřich Fendrich Juventa +1 ronde
18 Vlag van Oostenrijk Heinz Pristavnik Morbidelli +1 ronde
19 Vlag van Tsjechië Jan Dobias MZ +5 ronden
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlic MBA
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás[5] Morbidelli val
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Schmied Rotax
DNF Vlag van Frankrijk François Granon Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli val
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Boris Bajc MBA
DNF Vlag van Tsjechië Kamil Hrušecky VAB-Jawa
DNF Vlag van Tsjechië Karel Sedláček Morbidelli
DNF Vlag van Tsjechië Karel Hanika Sr. Morbidelli
DNF Vlag van Tsjechië Zdenĕk Zidlik Morbidelli
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Marcelino García Morbidelli
DNF Vlag van Duitsland Alfred Waibel Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA val
DNF Vlag van Italië Italo Zerbini MBA
DNF Vlag van Italië Aldo Pero Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster MBA

Zijspanklasse B2A[bewerken]

Bij de start van de zijspanrace in Brno hadden Rolf Steinhausen en Rolf Biland nog kans op de wereldtitel, maar Steinhausen had acht punten voorsprong op Biland. Tot een groot gevecht kwam het echter niet, want Steinhausen/Arthur kregen hun Yamaha met moeite gestart en in hun poging een tegenstander in te halen reden ze met 220 km/h het zand in. Rolf Steinhausen had zware kneuzingen en Kenny Arthur een ontwrichte schouder. Toen Rolf Biland na de eerste ronde het wrak van de machine van Steinhausen zag liggen wist hij dat hij slechts vierde hoefde te worden om de werelditel zeker te stellen. Hoewel Dick Greasley en John Parkins in de vijfde ronde even de leiding namen, wisten Biland/Waltisperg toch vrij eenvoudig te winnen. Spannender was het gevecht om de derde plaats tussen Werner Schwärzel/Andreas Huber en Siegfried Schauzu/Lorenzo Puzo. Schwärzel won nipt, maar voor Schauzu was dat niet erg; hij passeerde Jock Taylor/Benga Johansson in de WK-stand en eindigde als vierde.

Uitslag zijspanklasse B2A[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Schmid-Yamaha 44' 50" 23 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Yamaha +2" 43 12
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Yamaha +28" 11 10
4 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 8
5 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Johan van der Kaap Schmid-Yamaha 6
6 Vlag van Duitsland Max Venus Vlag van Duitsland Norbert Bittermann Yamaha 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hodgkins Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Digby-Yamaha 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Daytona-Yamaha 3
9 Vlag van Zwitserland Gérald Corbaz Vlag van Zwitserland Roland Gabriel Schmid-Yamaha 2
10 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Karl Altrichter Schmid-Yamaha 1
DNF Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur KSA-Yamaha ongeluk
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Windle-Yamaha ongeluk
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1978
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA