Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Track map for Salzburgring in Austria.svg
Land Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Datum 29 april 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Italië Virginio Ferrari
Derde Vlag van Nederland Wil Hartog
350 cc
Poleposition Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Oostenrijk Harald Bartol
Derde Vlag van Duitsland Gertbender
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins
Eerste Vlag van Zweden Göte Brodin/Vlag van Zweden Billy Gällros
Tweede Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo
Derde Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Zijspan B2B
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhard
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Zwitserland Bruno Holzer/ Vlag van Zwitserland Karl Meierhans
Derde Vlag van Oostenrijk Klaus Sprengel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek John Booth

De Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1979 was tweede race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1979. De race werd verreden op 29 april 1979 op de Salzburgring nabij Salzburg

Algemeen[bewerken]

Op maandag en dinsdag voor de Oostenrijkse Grand Prix kon er al getraind worden, en de coureurs die dat gedaan hadden waren in het voordeel omdat de officiële trainingen in slecht weer werden verreden. Zaterdag sneeuwde het zelfs en het leek erop dat de hele Grand Prix niet door kon gaan. Op zondag was het droog en konden veel rijders hun (natte) carburatie-afstellingen niet gebruiken. De Grand Prix van Oostenrijk was enige waar beide zijspanklassen (B2A en B2B) aan de start kwamen.

500 cc[bewerken]

Kenny Roberts (rugblessure) en Wil Hartog (armbreuk) waren net op tijd fit voor de Oostenrijkse Grand Prix. Christian Sarron was echter nog niet genezen van zijn val in de Formule 750 race op Brands Hatch. Twee belangrijke concurrenten werden al voor de start uitgeschakeld: Barry Sheene merkte dat een remschijf verkeerd gemonteerd was waardoor hij vrijwel zonder voorrem moest rijden, terwijl Boet van Dulmen (derde trainingstijd) al bij de start met een gebroken inlaatschijf en zuiger achterbleef. Wil Hartog, altijd een snelle starter, reed even aan de leiding, maar werd gepasseerd door Roberts en Virginio Ferrari. Achter hem vochten Hiroyuki Kawasaki en Tom Herron, zodat Hartog vrij eenvoudig naar de derde plaats kon rijden. In het gevecht om de zesde plaats tussen Cecotto en Giovanni Rolando raakte Cecotto naast de baan en toen hij weer op het asfalt kwam gleed hij meteen weg door de modder op zijn achterband. Rolando probeerde hem te ontwijken maar viel toen hij over Cecotto's achterwiel reed. De situatie werd door modder en ambulances op het circuit af en toe gevaarlijk, vooral toen baancommissarissen probeerde de kluiten modder van de baan te halen. Later zou blijken dat Cecotto een gebroken knieschijf en afgescheurde kniebanden had opgelopen.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 48'24" 23 15
2 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +6" 03 12
3 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki +18" 81 10
4 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki +21" 44 8
5 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki +22" 96 6
6 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki +1'19" 41 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1'25" 31 4
8 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki +1 ronde 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +1 ronde
16 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Suzuki +1 ronde
17 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
18 Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki +1 ronde
19 Vlag van Duitsland Jürgen Steiner Suzuki +1 ronde
20 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki +1 ronde
21 Vlag van Oostenrijk Richard Schulze Suzuki +1 ronde
22 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki +1 ronde
23 Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Suzuki +1 ronde
Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki
Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Giovanni Rolando Suzuki val
DNF Vlag van Finland Markku Matikainen Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Elmar Renner Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Vogt Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
DNF Vlag van Zweden Bosse Granath Yamaha
DNF Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki
DNF Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha val
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Carlos de San Antonio Suzuki
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki

350 cc[bewerken]

In Oostenrijk kwam Jon Ekerold door een bliksemstart aan de leiding, maar na vier ronden had Kork Ballington hem ingehaald. Ekerold kreeg problemen met de benzinetoevoer van zijn Yamaha en Ballington won de race. Ekerold werd wel nog tweede. De strijd om de derde plaats ging toen nog tussen Carlos Lavado, Michel Frutschi en Toni Mang, maar in de laatste ronde kwam Lavado op een uitloopstroop terecht en daarna in de berm, waardoor hij viel en een been brak. Toni Mang werd aldus derde, Frutschi vierde en Walter Villa, als laatste gestart, werd vijfde. John Ekerold diende een protest in tegen de benzine van Ballington. Hij vermoedde dat die andere dan de voorgeschreven benzine gebruikte, omdat andere Kawasaki-rijders steeds last hadden van detonatie, maar Ballington niet. Het protest moest worden afgewezen een official verzuimd had de Kawasaki in het parc fermé te laten plaatsen.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 50'57" 06 15
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +2" 46 12
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +10" 57 10
4 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +11" 56 8
5 Vlag van Italië Walter Villa Yamaha +33" 67 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +33" 84 5
7 Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki +41" 30 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +41" 72 3
9 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +42" 05 2
10 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +58" 53 1
11 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +59" 99
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha +1' 11" 25
13 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +1 ronde
14 Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +1 ronde
16 Vlag van België Richard Hubin Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Nederland Bert Struyk Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Oostenrijk Manfred Obinger Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha +1 ronde
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha +1 ronde
21 Vlag van België René Delaby Yamaha +1 ronde
Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha
Vlag van Oostenrijk Andreas Hückel Yamaha
Vlag van Italië Franco Solaroli Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha motor
DNF Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha val
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Bimota-Adriatica
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki motor
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha
DNF Vlag van Hongarije János Drapál Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha
DNF Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Bimota-Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yapol
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha val

125 cc[bewerken]

Eugenio Lazzarini nam in Oostenrijk de leiding, gevolgd door Ángel Nieto, Pier Paolo Bianchi, Harald Bartol en Hans Müller. Al snel lagen Nieto en Bartol samen aan de leiding. Bartol was gebrand op een overwinning in zijn thuisrace, nadat hij in 1978 ook al tweede was geworden. Zijn landgenoot August Auinger was intussen van de twaalfde plaats opgerukt naar de derde plaats. Nieto reed op de tweede plaats, maar kon Bartol makkelijk volgen. In de 23e ronde nam Nieto de leiding. Bartol volgde hem nog enkele ronden, maar liet los toen Nieto met een enorme snelheid langs de ambulance reed die de gevallen Bernd Lauermann ging ophalen. Auinger was intussen ook uitgevallen en toen Thierry Espié viel kwam Gert Bender met zijn zelfbouw Bender als derde binnen.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 47' 12" 36 15
2 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli +10" 32 12
3 Vlag van Duitsland Gert Bender Bender +55" 41 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA +1' 03" 38 8
5 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli +1' 04" 11 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli +1' 17" 14 5
7 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli +1' 17" 34 4
8 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA +1' 17" 57 3
9 Vlag van Duitsland Walter Koschine Delta-Fantic +1' 23" 63 2
10 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA +1' 23" 80 1
11 Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA +1 ronde
12 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Morbidelli +1 ronde
13 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli +1 ronde
15 Vlag van Duitsland Werner Steege Bender +1 ronde
16 Vlag van Zwitserland Walter Rapolani Morbidelli +1 ronde
17 Vlag van Italië Aldo Pero Morbidelli +1 ronde
18 Vlag van Duitsland Richard Schmiederer Morbidelli +1 ronde
19 Vlag van Nederland Jan Huberts MBA +1 ronde
20 Vlag van België René Rénier Morbidelli +1 ronde
Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlic MBA
Vlag van Tsjechië Zbyněk Havrda Morbidelli
Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA
Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane val
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli uitlaat defect
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli valschade
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer MBA
DNF Vlag van Oostenrijk Bernd Lauermann Morbidelli val
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli
DNF Vlag van Nederland Theo Timmer Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Schmied Rotax
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani MBA val
DNF Vlag van Oostenrijk Heinz Pristavnik Morbidelli

Zijspannen B2A[bewerken]

Siegfried Schauzu/Lorenzo Puzo namen de leiding in de Oostenrijkse GP. Göte Brodin/Billy Gällros waren echter niet te stuiten en namen de leiding over. Ze werden ingehaald door Dick Greasley/John Parkins, maar die vielen al snel uit. Brodin/Gällros hadden geluk: op de finish kregen ze een vastloper, maar toen was de winst al binnen. Schauzu was intussen in een gevecht met Rolf Steinhausen/Kenny Arthur verwikkeld maar wist toch tweede te worden. Alain Michel/Stuart Collins en Cees Smit/Charles Vroegop mochten in Oostenrijk niet starten met hun aangepaste B2B-combinaties omdat de jury de reglementen anders interpreteerden dan zij. Rolf Biland/Kurt Waltisperg konden niet in de B2A-klasse starten omdat hun Schmid-combinatie door ziekte van constructeur Hermann Schmid[1] nog niet klaar was.

Uitslag zijspannen B2A[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Billy Gällros Krauser-Yamaha 47'21"53 15
2 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 47'37"22 12
3 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur KSA-Yamaha 47'37"42 10
4 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Bernhard Schappacher Krauser-Yamaha 8
5 Vlag van Italië Amedeo Zini Vlag van Italië Andrea Fornaro Busch-König 6
6 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Yamaha 5
7 Vlag van Finland Kalevi Rahko Vlag van Finland Kari Laatikainen Yamaha 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Campbell Vlag van Verenigd Koninkrijk Richard Goodwin Yamaha 3
9 Vlag van Nederland Boy Brouwer Vlag van Nederland Jan Oostwouder Busch-Yamaha 2
10 Vlag van Duitsland Kurt Jelonek Vlag van Duitsland Fred Schenkenberger König 1
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Yamaha

Zijspannen B2B[bewerken]

De B2B-klasse opende het zijspanseizoen en ook de Grand Prix van Oostenrijk. Meteen was duidelijk dat er niet veel animo was: slechts dertien combinaties kwamen aan de start en Alain Michel/Michael Burkhard waren de enige die partij konden geven aan Rolf Biland/Kurt Waltisperg. Waltisperg had net als zijn voorganger Kenny Williams na het aanduwen geen andere taak dan als ballast fungeren. Aanvankelijk nam Biland genoegen met de vijfde positie in de race. Michel reed vanaf de derde ronde aan de leiding en Biland was toen al tweede. Samen reden ze weg van de rest, waarbij Biland pas in de zestiende ronde de leiding even overnam. Michel viel echter vier ronden voor het einde uit en daardoor schoven Bruno Holzer/Karl Meierhans door naar de tweede plaats. Klaus Sprengel/Derek John Booth hadden al een ronde achterstand en de overige vier combinaties die de finish haalden ten minste twee ronden.

Uitslag zijspannen B2B[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 47' 22" 62 15
2 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha +41" 58 12
3 Vlag van Oostenrijk Klaus Sprengel Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek John Booth Suzuki +1 ronde 10
4 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Isao Arifuku Yamaha +2 ronden 8
5 Vlag van Duitsland Heinz Thevissen Vlag van Duitsland Lothar Klein HTS-Yamaha +2 ronden 6
6 Vlag van Duitsland Rudolf Reinhard Vlag van Duitsland Karin Sterzenbach GEP-Yamaha +2 ronden 5
7 Vlag van Frankrijk Bernard Chabert Vlag van Frankrijk Patrice Daire CB-Yamaha +2 ronden 4
DNF Vlag van Frankrijk Yvan Trolliet Vlag van Nederland Marc Petel Seymaz-Yamaha
DNF Vlag van Nederland Cees Smit Vlag van Nederland Charles Vroegop Seymaz-Yamaha gebroken zuiger
DNF Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhard Seymaz-Yamaha gebroken zuiger

Trivia[bewerken]

  • Onderweg naar het circuit zag Barry Sheene een man in een rode monteursoverall met het opschrift "Frank Sheene", de overall van Barry's vader. Barry dwong de man de overall onmiddellijk uit te trekken en leverde hem over aan de politie. Frank's overall bleek de avond ervoor gestolen te zijn toen hij even pauzeerde.
  • Hermann Schmid was oud-zijspancoureur maar nu constructeur van de Schmid-zijspancombinaties. Na de Grand Prix van Oostenrijk verdween hij spoorloos in overspannen toestand. Eind juli werd zijn stoffelijk overschot in de Rhône gevonden. Aangenomen werd dat hij zelfmoord had gepleegd. Hij was 36 jaar en liet een vrouw en een kind achter.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Venezuela 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1978
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1981
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA