Rolf Biland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rolf Biland in 2014

Rolf Biland (Baden, 1 april 1951) is een voormalig Zwitsers motorcoureur. Biland begon zijn motorsportcarrière in 1970 in eerste instantie als bakkenist. Twee jaar later nam hij plaats op de bestuurdersplek en eindigde in het seizoen 1974 met Freddy Freiburghausen als bakkenist tiende in het wereldkampioenschap. In 1978 werd Biland samen met Kenny Williams op een BEO-zijspancombinatie voor het eerst wereldkampioen. Met Kurt Waltisperg als bakkenist vanaf het seizoen 1979 werd hij in een periode van vijftien jaar nog zes maal wereldkampioen.

Met zeven wereldtitels is Biland de op een na succesvolste zijspancoureur, achter Steve Webster, die tien titels behaalde. Tijdens zijn carrière behaalde hij 81 overwinningen en is daarmee de succesvolste renner, voor Steve Webster met 62.

Naast zijn carrière in de motorsport reed Biland ook enkele races in de autosport. In 1983 en 1984 reed hij zeven races in de Formule 2.

Later richtte hij het bedrijf Bilandevents op, dat evenementen in het kader van gemotoriseerde- en watersporten organiseert voor verenigingen en individuen. Men kan het bedrijf inhuren om met karts te rijden en verschillende soorten waterski-sporten beoefenen. Kurt Waltisperg heeft een soortgelijk bedrijf, Special Events Kurt Waltisperg.

Wereldkampioenschap wegrace resultaten[bewerken | brontekst bewerken]

(Races in vet zijn pole-positions; races in cursief geven de snelste ronde aan)

Jaar Klasse Bakkenist Motorfiets 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punten Plaats Wereldkampioen
1974 Zijspan Freddy Freiburghaus CAT-Crescent FRA
-
DUI
-
OOS
8
NAT
2
IOM
-
NED
-
BEL
-
TSJ
-
15 9e Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt

(Busch Spezial BMW)

1975 Freddy Freiburghaus /
Bernd Grube
Seymaz-Yamaha FRA
-
OOS
8
DUI
1
NAT
afg.[1]
IOM
-
NED
2
BEL
DNF
TSJ
-
30 3e Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen / Vlag van Duitsland Josef Huber

(Busch-König)

1976 Kenny Williams FRA
1
OOS
DNF
IOM
-
NED
DNF
BEL
-
TSJ
3
DUI
4
33 4e Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen / Vlag van Duitsland Josef Huber

(Busch-König)

1977 Schmid-Yamaha OOS
1
DUI
1
FRA
DNF
NED
1
BEL
DNF
TSJ
4
GB
8
56 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk George O’Dell / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cliff Holland

(Windle-Yamaha / Seymaz-Yamaha)

1978 TTM-Yamaha /
BEO-Yamaha
OOS
1
FRA
1
NAT
1
NED
DNF
BEL
3
GB
2
DUI
DNF
TSJ
2
79 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams

(TTM-Yamaha / BEO-Yamaha)

1979 Zijspan B2A Kurt Waltisperg Schmid-Yamaha OOS
-
DUI
-
NED
1
BEL
2
ZWE
3
GB
1
TSJ
1
67 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(Schmid-Yamaha)

Zijspan B2B Krauser-LCR-Yamaha OOS
1
FRA
1[2]
GB
DNF
DUI
1[3]
FRA
1
NED
-[2]
60 2e Vlag van Zwitserland Bruno Holzer / Vlag van Zwitserland Karl Meierhans

(LCR-Yamaha)

1980 Zijspan FRA
1
JOE
1
NED
-
BEL
3
FIN
4
GB
DNF
TSJ
1
DUI
DNF
63 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jock Taylor / Vlag van Zweden Benga Johansson

(Windle-Yamaha)

1981 OOS
2
DUI
DNF
FRA
1
SPA
1
NED
3
BEL
1
GB
1
FIN
1
ZWE
1
TSJ
1
127 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(Krauser-LCR-Yamaha)

1982 OOS
1
NED
1
BEL
1
GB
DNF
ZWE
1
FIN
1[4]
TSJ
DNF
SM
-
DUI
1
82,5 2e Vlag van Duitsland Werner Schwärzel / Vlag van Duitsland Andreas Huber

(Krauser-Seymaz-Yamaha)

1983 FRA
1
DUI
DNF
OOS
1
NED
1
BEL
1
GB
4
ZWE
1
SM
1
98 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(Krauser-LCR-Yamaha)

1984 OOS
-
DUI
DNF
FRA
1
NED
1
BEL
DNF
GB
2
ZWE
1
57 4e Vlag van Nederland Egbert Streuer / Vlag van Nederland Bernard Schnieders

(LCR-Yamaha)

1985 DUI
4
OOS
1
NED
1
BEL
2
FRA
-
GB
afg.[5]
ZWE
DNF
50 3e Vlag van Nederland Egbert Streuer / Vlag van Nederland Bernard Schnieders

(LCR-Yamaha)

1986 LCR-Krauser DUI
2
OOS
-
NED
DNF
BEL
4
FRA
-
GB
DNF
ZWE
DNF
BWü
2[6]
32 8e Vlag van Nederland Egbert Streuer / Vlag van Nederland Bernard Schnieders

(LCR-Yamaha)

1987 SPA
DNF
DUI
-
OOS
1
NED
4
FRA
1
GB
DNF
ZWE
1
TSJ
1
68 3e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Steve Webster / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

(LCR-Krauser)

1988 E'92
1[7]
DUI
1
OOS
1
NED
1
BEL
1
FRA
1
GB
2
ZWE
2
TSJ
DNF
154 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Steve Webster / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons

(Silkolene-LCR-Krauser)

1989 USA
DNF
DUI
-
OOS
1
NED
3
BEL
3
FRA
1
GB
3
ZWE
1
TSJ
DNF
105 4e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Steve Webster / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

(Brown-Silkolene-LCR-Krauser)

1990 USA
DNF
SPA
3
NAT
1
DUI
10
OOS
4
JOE
4
NED
2
BEL
-
FRA
13
GB
3
ZWE
3
TSJ
-
HON
2
134 4e Vlag van Frankrijk Alain Michel / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Simon Birchall

(LCR-Krauser)

1991 LCR-Honda USA
4
SPA
4
ITA
DNF
DUI
3
OOS
2
EUR
4
NED
2
FRA
1
GB
1
SM
DNF
TSJ
1
LM
1
186 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Steve Webster / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons

(LCR-Krauser)

1992 LCR-Krauser SPA
-
DUI
8
NED
1
HON
1
FRA
1
GB
1
NED
2[8]
98 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(LCR-Krauser)

1993 DUI
2[9]
DUI
1
NED
1
OOS
afg.[5][9]
TSJ
1[9]
GB
1
ZWE
2[9]
TSJ
1
FIM
1[10]
190 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(LCR-Krauser)

1994 LCR-Swissauto GB
DNF
[9]
DUI
1
NED
1
OOS
3[9]
GB
1
TSJ
1
NED
1[9]
EUR
DNF
141 1e Vlag van Zwitserland Rolf Biland / Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

(LCR-Swissauto)

1995 LCR-BRM DUI
-
ITA
DNF
NED
DNF
FRA
1
GB
1
TSJ
1
EUR
1
100 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Darren Dixon / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Andy Hetherington

(Windle-ADM)

1996 LCR-BRM-Swissauto ITA
4
NED
6
DUI
6
GB
2
OOS
3
TSJ
1
CAT
1
119 2e Vlag van het Verenigd Koninkrijk Darren Dixon / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Andy Hetherington

(Windle-ADM)

Voetnoten[bewerken | brontekst bewerken]

  1. Nadat het publiek na de overwinning van Giacomo Agostini in de 500 cc race bezit van de baan had genomen, besloot de organisatie van de race in Imola al na korte tijd de zijspanklasse dan maar af te gelasten.
  2. a b Geen Grand Prix, race tijdens de wedstrijden van de Formule 750
  3. Geen Grand Prix, race tijdens de wedstrijden om het kampioenschap van Duitsland
  4. Race afgebroken wegens ernstig ongeval en zware regenval, punten gehalveerd
  5. a b Wegens slecht weer afgelast
  6. Eenmalige Grand Prix met alleen 80- en 125 cc en zijspannen
  7. Eenmalige Grand Prix ter promotie van de Expo '92, vervanger van de GP van Portugal
  8. Geen Grand Prix, race tijdens het Nederlands kampioenschap wegrace
  9. a b c d e f g Geen Grand Prix, race tijdens de wedstrijden van het wereldkampioenschap superbike
  10. Eenmalige Grand Prix als vervanger van de Grand Prix van Zuid-Afrika

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]