Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De vernieuwde Nürburgring ten opzichte van de bijna 21 km lange Nordschleife
De vernieuwde Nürburgring ten opzichte van de bijna 21 km lange Nordschleife
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 27 mei 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Eerste Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Tweede Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Derde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Maurizio Vitali
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Luca Cadalora
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Derde Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1984. De races werd verreden op 27 mei 1984 op de Nürburgring nabij Nürburg, die helemaal vernieuwd was. In de Duitse Grand Prix kwamen alle klassen aan de start.

Algemeen[bewerken]

De Duitse Grand Prix keerde na drie jaar terug op de Nürburgring, waar een compleet nieuw circuit was aangelegd, dat de coureurs uitstekend beviel. De wisselende weersomstandigheden op de racedag maakten het voor de 250cc-coureurs moeilijk een goede bandenkeuze te maken.

De nieuwe Nürburgring[bewerken]

Tot en met het seizoen 1980 had de Grand Prix-wegrace van Duitsland zich afwisselend op de Hockenheimring en de Nordschleife van de Nürburgring afgespeeld, maar de coureurs, vooral die uit de 500cc-klasse, waren dit lange en gevaarlijke circuit meer dan beu. In 1980 moesten de toprijders letterlijk door hun teams worden gedwongen überhaupt te starten, maar in de jaren daarna werd in Hockenheim gereden, in afwachting van de nieuwe Nürburgring, die naast het oude circuit werd aangelegd. Het nieuwe circuit was dan ook bijzonder modern en veilig. Het was overal minstens tien meter breed en had - ook op ongevaarlijke plaatsen - ten minste tien meter uitloopstrook. Voor de rijders was er een modern rennerskwartier met goede sanitaire voorzieningen. Die waren er ook voor het publiek. Men kon 150.000 toeschouwers herbergen, waarvan er 120.000 konden staan of zitten op zestien tribunes. De kosten voor dit alles bedroegen 81 miljoen Duitse mark. Het publiek zat echter overal ver van de baan, zo ver, dat de startnummers niet eens leesbaar waren.

500cc-klasse[bewerken]

Erg spannend was de strijd om de leiding in de 500cc-race niet. Ron Haslam was zoals gewoonlijk als snelste weg, maar Freddie Spencer stelde met zijn driecilinder al in de tweede ronde orde op zaken. Eddie Lawson wist Randy Mamola en Ron Haslam te passeren, maar werd tegen het einde van de race gehinderd door een achterblijver, waardoor hij even het gras in moest en veel tijd verloor. Hij werd toch nog tweede voor Mamola en Haslam. Raymond Roche reed eenzaam naar de vijfde plaats, maar achter hem werd flink gevochten tussen Virginio Ferrari, Didier de Radiguès, Keith Huewen, Barry Sheene, Boet van Dulmen en Franco Uncini. Ferrari wist zich los te maken en Uncini won elke ronde een plek, terwijl Reinhold Roth aanluiting bij deze groep kreeg. De Radiguès en Roth kwamen echter ten val en Uncini nam de zesde plaats over van Ferrari. Van Dulmen moest Huewen laten gaan maar eindigde toch nog voor Sheene.

De training
Het Honda-fabrieksteam had de viercilindermotor van de Honda NSR 500 van Freddie Spencer na de GP van Oostenrijk meteen naar HRC gestuurd om te laten onderzoeken waarom hij niet goed had gelopen. Men kreeg geen uitsluitsel en besloot de oude NS 500-driecilinder van Marco Lucchinelli uit 1983 in de werkplaats in Aalst aan te passen aan de specificaties voor Spencer. Al na vier ronden verdrong Spencer met deze machine Eddie Lawson van poleposition. Randy Mamola gebruikte Spencer's motorfiets ook, maar was bijna drie seconden langzamer. Cagiva verscheen niet in Duitsland. Marco Lucchinelli vond het zinloos verder te gaan zolang er geen beter frame was ontwikkeld.
1. Freddie Spencer HRC-Honda 1:42.75
2. Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1:44.03
3. Rob McElnea Heron-Suzuki 1:45.13
4. Randy Mamola HRC-Honda 1:45.43
5. Ron Haslam HRC-Honda 1:45.50
6. Raymond Roche Honda 1:46.35
7. Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1:46.49
8. Reinhold Roth Fath-Honda 1:45.75
9. Keith Huewen Honda 1:46.85
10. Boet van Dulmen Suzuki 1:46.96

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 52:37.98 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 52:53.93 2 12
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 53:19.93 4 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 53:29.75 5 8
5 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 53:41.06 6 6
6 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 53:45.86 11 5
7 Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 53:57.07 7 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Honda 54:03.67 9 3
9 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 54:09.09 10 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 54:16.78 13 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha +1 ronde 16
12 Vlag van Italië Massimo Broccoli Honda +1 ronde 17
13 Vlag van Nederland Rob Punt Suzuki +1 ronde 18
14 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda +1 ronde 26
15 Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki +1 ronde 19
16 Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki +1 ronde 24
17 Vlag van Nederland Henk van der Mark SNRT-Bakker-Honda +1 ronde 28
18 Vlag van Frankrijk Franck Gross Honda +1 ronde 15
19 Vlag van Frankrijk Christian Le Liard Chevallier-ELF-Honda +1 ronde 22
20 Vlag van Italië Walter Migliorati Suzuki +1 ronde 27
21 Vlag van Italië Paolo Ferretti Suzuki +1 ronde 32
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Honda +2 ronden 31
23 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Brett Hudson Suzuki +2 ronden 37
24 Vlag van Nederland Henk de Vries Suzuki +2 ronden 34
25 Vlag van Duitsland Manfred Fischer Juchem +2 ronden 35
26 Vlag van Denemarken Börge Nielsen Suzuki +2 ronden 39
27 Vlag van Duitsland Hartmut Müller Suzuki +3 ronden 30
28 Vlag van Duitsland Wolfgang Schwarz Honda +3 ronden 41
29 Vlag van Italië Marco Papa Honda +14 ronden 20

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Reinhold Roth Honda Val 8
Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda Val 12
Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki 38
Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 14
Vlag van Duitsland Lothar Spiegler Suzuki 33
Vlag van Frankrijk Claude Arciero Honda 36
Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Honda 29
Vlag van Duitsland Rolf Aljes Juchem 40
Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki 21
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Heron-Suzuki Val 3
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Honda Val[1] 23
Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki 25

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Wayne Gardner Honda Contract[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda Contract[2]
Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[3]
Vlag van Japan Tadahiko Taira Yamaha
Vlag van Finland Eero Hyvärinen Suzuki
Vlag van Italië Armando Errico Suzuki
Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Cagiva
Vlag van Italië Marco Lucchinelli Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 69
2 Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
43
3 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 42
4 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 32
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 29
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 19
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 16
8 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 11
9 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Honda 9
10 Vlag van Australië Wayne Gardner Honda 8
Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda
Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki

250cc-klasse[bewerken]

Door de dreigende wolken besloot een aantal coureurs na de opwarmronde een bandenwissel te maken. Thierry Espié, Alan Carter, Wayne Rainey en Sito Pons kozen voor intermediates en bleken daardoor in de race kansloos. Christian Sarron koos al voor de opwarmronde voor slicks en Manfred Herweh, Martin Wimmer en Carlos Lavado volgden zijn voorbeeld. Toni Mang wisselde pas na de opwarmronde naar slicks, die daardoor bij de start nog koud waren. Na de start ging Martin Wimmer aan de leiding, maar na zeven ronden bestond de kopgroep uit Wimmer, Herweh en Sarron, met op enige afstand Lavado, Jacques Cornu en Mang, die trager was begonnen om zijn banden op temperatuur te brengen. Espié en Carter waren al teruggevallen omdat het droog bleef en hun intermediates niet goed werkten. Toen de eerste achterblijvers gepasseerd werden leek Wimmer een kleine voorsprong te nemen, maar Herweh en Sarron dichtten het gat weer. Herweh passeerde Wimmer en gaf hem zelfs een vriendschappelijk tikje op de rug. In de voorlaatste bocht remde Herweh erg laat, maar hij merkte dat zijn achterband versleten was en ging voorzichtig de laatste bocht in. Sarron had de ideale lijn en won voor Wimmer en Herweh.

De training
Opnieuw stonden de beste 250cc-rijders dicht bij elkaar, maar voor het publiek was het een tegenvaller dat Martin Wimmer en Manfred Herweh genoegen moesten nemen met posities achter de Fransman Christian Sarron.
1. Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1:49.29
2. Martin Wimmer Yamaha 1:49.51
3. Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1:49.73
4. Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 1:49.76
5. Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1:49.77
6. Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1:50.06
7. Thierry Espié Chevallier-Yamaha 1:50.08
8. Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1:50.42
9. Richard Hubin Yamaha 1:50.52
10. Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 1:50.79

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 46:12.07 1 15
2 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 45:12.20 2 12
3 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 46:12.42 3 10
4 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 46:28.12 12 8
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 46:28.35 5 6
6 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 46:29.18 4 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 46:45.04 8 4
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 46:45.16 10 3
9 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 46:52.74 7 2
10 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha 47:11.93 13 1
11 Vlag van Italië Loris Reggiani Kawasaki 47:17.22 20
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Mario Rademeyer Yamaha 47:21.30 24
13 Vlag van Japan Teruo Fukuda Yamaha 47:38.42 18
14 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Yamaha +1 ronde 21
15 Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA +1 ronde 25
16 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha +1 ronde 38
17 Vlag van Italië Davide Tardozzi Yamaha +1 ronde 30
18 Vlag van Australië Manfred Obinger Yamaha +1 ronde 29
19 Vlag van Zweden Eilert Lundstedt Yamaha +1 ronde 39
20 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha +1 ronde 15
21 Vlag van Australië Siegfried Minich Yamaha +1 ronde 47
22 Vlag van België Stéphane Mertens Yamaha +1 ronde 31
23 Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha +1 ronde 33
24 Vlag van Duitsland Martin Füg Rotax +1 ronde 11
25 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Fath-Yamaha +1 ronde 37
26 Vlag van Chili Vincenzo Cascino Yamaha +2 ronden 48
27 Vlag van Verenigde Staten David Floyd Busby Rotax +3 ronden 44

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Pernod Motor 19
Vlag van Italië Fausto Ricci Yamaha 45
Vlag van Duitsland Harald Eckl Rotax 16
Vlag van Duitsland Bodo Schmidt Honda 34
Vlag van België Richard Hubin Yamaha 9
Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha 43
Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Young Rotax 46
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha 35
Vlag van Noord-Ierland Donnie Robinson Yamaha 27
Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 6
Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha 17
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Yamaha 14
Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 22
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha 36
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Rotax Val 32
Vlag van België Michel Siméon Honda Val
Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Pernod Versnellingsbak 23
Vlag van Duitsland Hans Becker Yamaha 26

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Angst?[4]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Watts EMC-Rotax
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA
Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax Blessure[5]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 54
2 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 35
3 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 31
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 28
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 24
6 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 20
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 16
Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha
9 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha 15
Vlag van Italië Fausto Ricci Yamaha

125cc-klasse[bewerken]

Manager/constructeur Jan Thiel vertelde voor de 125cc-race in Duitsland dat zijn rijders met stalorders van start zouden gaan. Als Eugenio Lazzarini kans had om te winnen, moest Ángel Nieto hem voor laten gaan. Garelli was tenslotte een Italiaans merk en daarmee zou ook de Italiaanse pers gunstig gestemd worden. Lazzarini kon zijn gekunstelde favorietenrol echter niet waarmaken. Snelste trainer Maurizio Vitali nam meteen de leiding en Nieto liet Lazzarini inderdaad voorop gaan in de achtervolging. Toen Vitali's voorsprong begon te groeien reed Nieto het gat toch maar alleen dicht, maar Vitali viel in de zesde ronde, waardoor de kansen van Lazzarini weer groter werden en Nieto sloot weer achter hem aan. Er kwam echter een nieuw probleem: een achtervolgende groep met Luca Cadalora, Fausto Gresini en August Auinger kwam dichterbij en Cadalora nam de leiding van Lazzarini over. Nieto gebaarde bij elke doorkomst naar de pit dat hij niet wist wat te doen, maar toen Lazzarini niet in staat bleek Cadalora weer in te halen nam hij de leiding. In de laatste bocht keek hij om, om te zien of Lazzarini weer achter hem zat, maar dat was niet het geval en Nieto moest de overwinning wel grijpen. Daarmee was Lazzarini wel de mond gesnoerd, want die had zich - ook al in de Italiaanse pers - nogal negatief geuit omdat hij bij Garelli tweede viool moest spelen.

De training
1. Maurizio Vitali MBA 1:55.42
2. Eugenio Lazzarini Garelli 1:55.92
3. Ángel Nieto Garelli 1:55.95
4. Luca Cadalora MBA 1:56.10
5. Hans Müller MBA 1:56.35
6. Stefano Caracchi MBA 1:56.52
7. Jean-Claude Selini MBA 1:56.89
8. Fausto Gresini MBA 1:57.19
9. August Auinger Bartol-MBA 1:57.38
10. Olivier Liégeois MBA 1:57.66

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 44:44.96 3 15
2 Vlag van Italië Luca Cadalora MBA 44:45.69 4 12
3 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 44:45.86 2 10
4 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA 44:46.34 8 8
5 Vlag van Australië August Auinger Bartol-MBA 44:47.71 9 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 45:35.83 7 5
7 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA 45:36.68 25 4
8 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 45:36.88 15 3
9 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 45:44.91 12 2
10 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA 45:45.48 17 1
11 Vlag van België Olivier Liegeois MBA 45:45.62 10
12 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 45:57.16 6
13 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA 46:01.71 14
14 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenberg MBA 46:27.33 22
15 Vlag van Nederland Boy van Erp MBA 46:40.83 23
16 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alois Pavlic MBA +1 ronde 35
17 Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA +1 ronde 29
18 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Robert Hmeljak MBA +1 ronde 36
19 Vlag van Duitsland Dirk Hafeneger MBA +1 ronde 18
20 Vlag van Tsjechië Peter Balaz MBA +2 ronden 40
21 Vlag van Duitsland Horst Elsenheimer MBA +6 ronden 39

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Domenico Brigaglia MBA Val[6] 13
Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA Val[6] 16
Vlag van Duitsland Willi Hupperich MBA 21
Vlag van Chili Pablo Chambertini MBA 32
Vlag van Duitsland Stefan Schmitt MBA 34
Vlag van Australië Mike Leitner MBA 20
Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 19
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Smith Casal 43
Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA Krukas 5
Vlag van Duitsland Thomas Weickardt MBA 28
Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA 42
Vlag van Zwitserland Beat Sidler MBA 30
Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA 27
Vlag van België Chris Baert MBA 45
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 1
Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson MBA 31
Vlag van Zwitserland Joe Genoud MBA 41
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head MBA 38
Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 11
Vlag van Duitsland Wilhelm Lücke MBA 33
Vlag van Denemarken Thomas Möller-Pedersen MBA 37
Vlag van Duitsland Hubert Abold MBA 26

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford MBA
Vlag van Zweden Hakan Olsson Starol
Vlag van Nederland Anton Straver MBA Familieomstandigheden

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 45
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 32
3 Vlag van Italië Luca Cadalora MBA 18
4 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 16
5 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 13
6 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 12
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA
8 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 9
9 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA 8
Vlag van Italië Fausto Gresini MBA

80cc-klasse[bewerken]

Het was duidelijk dat WK-leider Pier Paolo Bianchi in de slipstream van Stefan Dörflinger zou moeten kruipen om hem te kunnen volgen, maar dat plan mislukte na de slechte start van Bianchi. Ook Jorge Martínez had een matige start, maar hij kon toch naar Dörflinger toe rijden, om daarna met machinepech uit te vallen. Daardoor kwam Bianchi toch nog op de tweede plaats terecht.

De training
In de 80cc-klasse begonnen grote verschillen te ontstaan tussen de toprijders met de beste machines en de privérijders. George Looijesteijn, die zich als achtste kwalificeerde, reed ruim 7 seconden langzamer dan Jorge Martínez, die Stefan Dörflinger wist af te troeven en snelste was.
1. Jorge Martínez Derbi 2:00.55
2. Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 2:01.81
3. Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 2:02.86
4. Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 2:03.05
5. Gerhard Waibel Seel 2:03.28
6. Reiner Scheidauer Seel 2:04.56
7. Hans Spaan HuVo-Casal 2:04.65
8. George Looijesteijn HuVo-Casal 2:07.68
9. Hans Müller Sachs 2:08.43
10. Willem Heykoop HuVo-Casal 2:08.93

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 37:12.77 2 15
2 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 37:23.44 3 12
3 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel 37:28.90 5 10
4 Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 38:02.00 4 8
5 Vlag van Nederland Willem Heykoop HuVo-Casal 38:23.93 10 6
6 Vlag van Nederland George Looijesteijn HuVo-Casal 39:15.09 8 5
7 Vlag van België Serge Julin HuVo-Casal 39:27.19 14 4
8 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Ziegler +1 ronde 18 3
9 Vlag van Duitsland Reinhard Koberstein Seel +1 ronde 13 2
10 Vlag van Duitsland Bernd Rossbach Casal +1 ronde 15 1
11 Vlag van Nederland Bertus Grinwis Casal +1 ronde 20
12 Vlag van Australië Otto Machinek Kreidler +1 ronde 21
13 Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Harmsen +1 ronde 22
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Smith Casal +1 ronde 28
15 Vlag van België Chris Baert Eberhardt +1 ronde 16
16 Vlag van Duitsland Johann Auer Eberhardt +1 ronde 23
17 Vlag van Nederland Bert Smit BZ +2 ronden 29
18 Vlag van Duitsland Thomas Engl Sachs +2 ronden 17
19 Vlag van Nederland Jos van Dongen Sachs +2 ronden 25

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Eberhardt 31
Vlag van Zwitserland Hans Müller Sachs Ontsteking 9
Vlag van Spanje Jorge Martínez Derbi 1
Vlag van Nederland Hans Spaan HuVo-Casal Val 7
Vlag van Nederland Eico Rispens Kreidler 32
Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 11
Vlag van Nederland Theo Timmer HuVo-Casal Koppeling 12
Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Seel Val 6
Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler Vastloper 19
Vlag van Australië Hans-Jürgen Hummel Hummel 24
Vlag van Zwitserland Reiner Koster Casal 26
Vlag van Duitsland Inge Arends Jas 27
Vlag van Duitsland Kasimir Rapczynski Kreidler 33
Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Honda 30

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Maurizio Stocco Lusuardi

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 50
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 46
3 Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp/
Krauser-LCR-Zündapp
38
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel 26
5 Vlag van Nederland Hans Spaan HuVo-Casal 19
6 Vlag van Nederland Willem Heykoop HuVo-Casal 15
7 Vlag van Zwitserland Hans Müller Sachs 13
Vlag van Spanje Jorge Martínez Derbi
9 Vlag van Nederland Henk van Kessel HuVo-Casal 12
10 Vlag van Nederland George Looijesteijn HuVo-Casal 7

Zijspanklasse[bewerken]

Hoewel Rolf Biland al in de eerste bocht de combinatie Egbert Streuer/Bernard Schnieders uitremde en de leiding nam, besloot Streuer dezelde taktiek als in Oostenrijk toe te passen: hij bleef Biland gewoon opjagen. Hij hoorde dat de machine van Biland veel te veel toeren moest maken en wist dat dat niet lang goed kon gaan. Twaalf ronden lang duurde dit spel, totdat de rondetijden zo hoog werden dat Streuer bang was dat de achtervolgers terug zouden komen. Streuer passeerde Biland, die vier ronden later uitviel door een kapotte zuiger. Op dat moment vochten Alain Michel en Werner Schwärzel om de derde plaats, maar Schwärzel moest naar de pit om zijn achterband te laten vervangen. Fresc kon daardoor onbedreigd tweede worden, bijna een minuut voor Steve Webster. Schwärzel vocht zich nog terug naar de vierde plaats, met een ronde achterstand.

De training
Rolf Biland had zijn technische problemen geweten aan het vertrek van tuner Romero Folghera, die naar het Parisienne-team gegaan was. Folghera wist echter toch wat tijd te vinden om Biland te helpen en de Krauser-LCR bleek al in de trainingen snel en betrouwbaar. Er ontstond een gevecht op haren en snaren tussen Biland en Egbert Streuer om poleposition, dat Biland nipt wist te winnen. Theo van Kempen plaatste zich als tiende, maar wist niet of hij het wel een hele race zou volhouden nu was gebleken dat hij in Oostenrijk tweedegraads brandwonden had opgelopen. Jos Modder verloor tijdens de training zijn bakkenist Dick van 't Klooster, die 200 meter over het asfalt rolde maar fit genoeg bleef om te starten.
1. Rolf Biland/Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 1:48.61
2. Egbert Streuer/Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1:48.65
3. Alain Michel/Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1:49.18
4. Werner Schwärzel/Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 1:49.61
5. Derek Bayley/Brian Nixon LCR-Yamaha 1:50.01
6. Derek Jones/Brian Ayres LCR-Yamaha 1:50.54
7. Steve Webster/Tony Hewitt LCR-Yamaha 1:50.93
8. Alfred Zurbrügg/Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1:51.33
9. Masato Kumano/Helmut Diehl LCR-Yamaha 1:52.00
10. Theo van Kempen/Geral de Haas LCR-Yamaha 1:52.11

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 45:56.34 2 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 46:31.32 3 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 47:27.62 7 10
4 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha +1 ronde 4 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha +1 ronde 6
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha +1 ronde 9 5
7 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha +1 ronde 8 4
8 Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland William van Dis LCR-Yamaha +1 ronde 13 3
9 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha +1 ronde 10 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham LCR-Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Zwitserland Hansruedi Christinat Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Nederland Jos Modder Vlag van Nederland Dick van 't Klooster LCR-Yamaha +1 ronde 22
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall LCR-Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Nieuw-Zeeland Graham Gleeson Vlag van Zwitserland Kurt Rothenbühler Windle-Yamaha +2 ronden
16 Lundberg Onbekend Onbekend +2 ronden
17 Vlag van Duitsland Egon Schons Vlag van Duitsland Eckart Rösinger Busch-Yamaha +2 ronden
18 Hiller Puzo Onbekend +4 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Yamaha Vastloper 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha Vastloper 6
Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Zuiger 1

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 30
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-LCR-Yamaha 20
Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha
4 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 15
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 10
6 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha
Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland William van Dis LCR-Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha
10 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Zwitserland Andreas Schütz LCR-Yamaha 5

Trivia[bewerken]

De toch niet zo nieuwe Nürburgring[bewerken]

Reglementair mocht men een WK-weekend niet organiseren op een nieuw circuit. De nieuwe Nürburgring werd op 12 mei geopend, de Grand Prix stond gepland voor 27 mei. Men organiseerde op 12 mei twee prominentenraces: één voor motorfietsen met allemaal K 100 RS-en, één voor auto's met allemaal Mercedes 190 E's. Aan de motorrace namen onder anderen Hubert Abold, Hubert Auriol, Johnny Cecotto, Stefan Dörflinger, Manfred Herweh, Toni Mang, Gaston Rahier, Gustav Reiner, Gerhard Waibel en Martin Wimmer deel, aan de autorace onder anderen Niki Lauda, Alain Prost, Keke Rosberg, Ayrton Senna en John Surtees. Dit leverde voor een aantal motorcoureurs een probleem op: men mocht in Duitsland niet aan twee verschillende races in één weekend deelnemen en er was ook nog een race voor het Europees kampioenschap gepland. Daarom doopte men de K 100 RS-race om tot "demonstratie". Nu had de organisatie weer een probleem, want er zou voor de Duitse Grand Prix nooit officieel geracet zijn op het circuit. Daarom organiseerde men op zondag 13 mei alsnog een onbelangrijke race, zodat dit probleem opgelost werd. Het circuit was nu niet meer "nieuw". De motorcoureurs maakten er overigens ondanks de titel "demonstratie" een echte race van, die werd gewonnen door Helmut Dähne, die gewend was aan het racen met standaardmotoren.

Stoelendans[bewerken]

Na het vertrek van Thierry Rapicault gaf de Franse Yamaha-importeur Sonauto diens machine meteen aan Jean-Michel Mattioli, tot verdriet van Alain Chevallier, die daarmee een rijder verloor. Hij gaf Mattioli's machine op zijn beurt weer aan Thierry Espié. Door sommige bronnen werd aangegeven dat Rapicault bang was geworden op de motor en daarom gestopt was, volgens andere was het de druk vanuit het Sonauto-team en ook de sfeer binnen dat team. Dat was een meer logische verklaring, want Rapicault bedacht zich al snel en stond bij de Franse Grand Prix met een privé-Yamaha aan de start.

Diefstal[bewerken]

In de nacht voor de race sloegen dieven toe in het rennerskwartier. Hans Müller miste twee voorwielen met regenbanden en een achterwiel, Maurizio Vitali miste twee raceoveralls en Börge Nielsen twee krukassen, een paar zuigers en een paar banden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI