Grand Prix-wegrace der Naties 1983

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam Gran Premio delle Nazioni 1983
Land Vlag van Italië Italië
Datum 24 april 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
Snelste ronde Vlag van Venezuela Iván Palazzese
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Derde Vlag van Duitsland Manfred Herweh
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Italië Ezio Gianola
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Italië Claudio Lusuardi
Derde Vlag van Nederland George Looijesteijn

De Grand Prix-wegrace der Naties 1983 was derde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1983. De races werden verreden op 24 april 1983 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza.

Algemeen[bewerken]

De Italiaanse Grand Prix trok slechts 20.000 toeschouwers. Dat was te wijten aan de hopeloos verouderde en vervallen tribunes die bovendien slechts weinig uitzicht op de baan boden. De Italianen kwamen dan ook liever naar de trainingen kijken om op de racedag voor de TV te gaan zitten. De warm-up in de ochtend moest op een natte baan worden gereden, maar tijdens de races was het vrijwel droog. De overmacht van de Amerikanen in de 500cc-klasse manifesteerde zich voor het eerst in deze Grand Prix met een volledig Amerikaans podium.

500cc-klasse[bewerken]

Gallina had Franco Uncini al tijdens de 200 mijl van Imola laten experimenteren met een Suzuki XR 40 Gamma 3 frame uit 1982 met een Suzuki XR 40 Gamma 4-blok uit 1983 en liet hem daar ook mee starten. De andere Suzuki-rijders kregen nieuwe frames uit Japan. Voor Randy Mamola leek dat goed uit te pakken. Hij kwam na de eerste ronde door aan de leiding van een groep met Freddie Spencer, Ron Haslam, Marco Lucchinelli, Takazumi Katayama, Kenny Roberts, Raymond Roche en Franco Uncini. Mamola, Spencer, Roberts en Haslam maakten zich los en in de derde ronde nam Roberts de leiding over. Halverwege de race begon Roberts een seconde per ronde uit te lopen. Bij het passeren van een achterblijver maakte hij echter een beoordelingsfout waardoor hij in het gras terechtkwam. Dat wierp hem terug naar de vierde plaats, maar in de laatste ronde viel hij stil met een lege tank. Spencer had de dodelijk vermoeide[1] Mamola achter zich gelaten en won de race. Ron Haslam blies in de laatste ronde zijn motor op terwijl hij op een zekere derde plaats lag. Daardoor werd het podium volledig Amerikaans, want Eddie Lawson nam zijn podiumplaats over.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 45:46.570 2 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki +7.660 3 12
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha +17.750 6 10
4 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki +24.380 4 8
5 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda +33.730 10 6
6 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda +42.810 8 5
7 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha +1:16.300 12 4
8 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki +1:21.860 9 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki +1:28.230 11 2
10 Vlag van Italië Marco Lucchinelli[2] HRC-Honda +1:33.180 5 1
11 Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva +1:41.530 24
12 Vlag van Italië Walter Migliorati Suzuki +1:41.590 14
13 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki +1:47.950 18
14 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1:48.330 34
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha +1 ronde 27
16 Vlag van Italië Marco Papa Suzuki +1 ronde 19
17 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki +1 ronde 28
18 Vlag van Brazilië Marco Greco Suzuki +1 ronde 31
19 Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki +1 ronde 23
20 Vlag van Italië Paolo Ferretti Suzuki +1 ronde 22
21 Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Suzuki +1 ronde 33
22 Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki +1 ronde 15
23 Vlag van Italië Corrado Tuzii Honda +1 ronde 36
24 Vlag van Frankrijk Christophe Guyot Suzuki +1 ronde 21
25 Vlag van Oostenrijk Franz Kaserer Suzuki +2 ronden 38
26 Vlag van Zwitserland Peter Huber Suzuki +4 ronden 35
DNF Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha Brandstof 1
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda Motor 7
DNF Vlag van Italië Giovanni Pelletier Honda 16
DNF Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki 26
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Dean Suzuki 30
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki Motor 25
DNF Vlag van Zwitserland Alain Röthlisberger Yamaha 32
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 17
DNF Vlag van Nederland Jack Middelburg Honda Motor 13
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki 20
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Honda 29
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Cagiva
DNQ Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Suzuki Blessure
DNQ Vlag van Italië Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki Blessure

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 45
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 20
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda
4 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 18
5 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 17
6 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 15
7 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 13
Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha
9 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 9
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki 7

250cc-klasse[bewerken]

Opnieuw was de 250cc-race de spannendste van de dag. Dat begon eigenlijk al in de trainingen, met de eerste acht binnen 0,6 seconde en de eerste twintig binnen 2 seconden. Carlos Lavado nam de leiding na de start, gevolgd door Patrick Fernandez, maar ze werden allebei gepasseerd door twee Rotax-rijders (Manfred Herweh en Sito Pons) en Lavado's stalgenoot Iván Palazzese. De Bartol van Fernandez verloor vermogen en hij moest de andere vier laten gaan. Uiteindelijk reed Pons samen met Palazzese aan de leiding, gevolgd door Lavado en Wimmer. Pons viel echter en Palazzese kon hem niet meer ontwijken, waardoor de overwinning in de schoot van Lavado geworpen werd. Thierry Espié werd tweede en Wimmer derde. Palazzese kon zijn motor nog oprapen en werd uiteindelijk achtste.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 41:02.190 9 15
2 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha +14.330 12
3 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax +16.290 10
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Mitsui-Yamaha +17.170 8 8
5 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha +17.330 6 6
6 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki +18.190 5
7 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha +20.580 4
8 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha +32.520 3 3
9 Vlag van België Dider de Radiguès Chevallier-Yamaha +37.410 2
10 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha +37.890 5 1
11 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Yamaha +38.000
12 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha +47.590
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong-Rotax +47.630
14 Vlag van Duitsland Harald Eckl Yamaha +47.850
15 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA +1:04.340 4
16 Vlag van Ierland Graham Young EMC +1:04.480
17 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha +1:04.920
18 Vlag van Duitsland Edwin Weibel Yamaha +1:59.110
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol Ketting 1
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha Val[3] 2
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod Val[3] 4
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha Val[3]
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha 7
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 10
DNF Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax Val
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Sonauto-Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Armstrong-Rotax
DNF Vlag van Italië Massimo Broccoli Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 24
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 22
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 19
4 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 16
Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha
6 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 15
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax
9 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 14
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 13

125cc-klasse[bewerken]

De Garelli-rijders Ángel Nieto en Eugenio Lazzarini duldden korte tijd Pier Paolo Bianchi, Maurizio Vitali en Ezio Gianola in hun buurt, maar toen ze eenmaal gas gaven gingen ze er samen vandoor. Vitali viel uit door een vastloper, waardoor Bianchi eenvoudig naar de derde plaats leek te rijden. Hij viel echter kort voor het einde waardoor Gianola vlak voor Ricardo Tormo derde werd. In de laatste ronde verbeterde Nieto het ronderecord met ruim drie seconden, waardoor hij ruim voor Lazzarini won.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 39:01.890 1 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli +4.090 3 12
3 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA +21.320 6 10
4 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA +22.870 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA +35.290 9 6
6 Vlag van Italië Libero Piccirillo MBA +36.180 8 5
7 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA +36.360 4
8 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA +36.730 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA +36.870 5 2
10 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA +46.550 1
11 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA +46.650
12 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel-MBA +46.730
13 Vlag van Venezuela Miguel Gonzales MBA +1:12.270
14 Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA +1:14.220
15 Vlag van Oostenrijk Erich Klein MBA +1:14.460
16 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA +1:15.440
17 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA +1:29.040
18 Vlag van Italië Domenico Brigaglia MBA +1:38.320
19 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA +1:38.320 18
20 Vlag van Finland Esa Kytölä MBA +2:09.600
21 Vlag van Nederland Anton Straver MBA +3:00.920 12
22 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA +1 ronde
23 Vlag van Spanje Andreas Sanches-Marin MBA
24 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
25 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar MBA
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan MBA 37
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero Val 2
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 7
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA Vastloper

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 23
2 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 15
3 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 14
4 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 12
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 10
Vlag van Italië Ezio Gianola MBA
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA
8 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 8
9 Vlag van Denemarken Thomas Møller-Pedersen MBA 6
10 Vlag van Finland Jikka Jaakkola MBA 5
Vlag van Italië Libero Piccirillo MBA

50cc-klasse[bewerken]

De twee snelsten in de training, Stefan Dörflinger en Eugenio Lazzarini, gingen er na de start van de 50cc-race meteen samen vandoor. In de vierde ronde moest Dörflinger in de pit zijn lekke achterband laten vervangen, waardoor Lazzarini het rijk alleen kreeg. Claudio Lusuardi reed alleen op de tweede plaats, gevolgd door George Looijesteijn. Een paar seconden achter hem werd er gevochten om de vierde plaats tussen Reiner Scheidauer, Hans Spaan en Hagen Klein. Dörflinger verloor ruim 2 minuten in de pit, wist zich terug te vechten naar de elfde plaats, maar dat leverde hem geen punten op.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 35:23.140 2 15
2 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa +20.160 3 12
3 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler +48.970 6 10
4 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler +53.290 8 8
5 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler +54.130 9 6
6 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler +54.140 5 5
7 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler +1:14.260 4
8 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler +1:22.020 3
9 Vlag van Nederland Jos van Dongen Kreidler +1:22.440 12 2
10 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L +1:37.280 1
11 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler +1:54.530 1
12 Vlag van Italië Massimo de Lorenzi Minarelli +1:57.750
13 Vlag van Italië Sandro De Rosa Villa +1:57.880
14 Vlag van Italië Mario Stocco Kreidler +2:06.960
15 Vlag van Italië Guido Sala MTK +2:18.700
16 Vlag van Italië Paolo Priori Paolucci +2:19.010
17 Vlag van België Chris Baert Kreidler +2:51.640
18 Vlag van Italië Roberto Rosso Minarelli +3:17.790
19 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler +1 ronde
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 4
DNF Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 7
DNF Vlag van Spanje Joaquín Galí Bultaco 10
DNF Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler accu 15
DNF Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton 19

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 27
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 15
Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler
Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler
5 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 12
6 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 11
7 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler 8
8 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 6
Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton
10 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L 5

Trivia[bewerken]

Loris Reggiani[bewerken]

Loris Reggiani was nog steeds herstellende van de verwondingen die hij had opgelopen bij het ongeluk in de Franse GP, waarbij Iwao Ishikawa verongelukte. Reggiani werd pas in april met een speciaal vliegtuig naar Italië gevlogen.

Toni Mang[bewerken]

Ook een andere HB-Suzuki-coureur, Toni Mang, was nog steeds geblesseerd na een ski-ongeval. Hij was in Italië op krukken aanwezig maar kon voor zijn sponsor niet meer doen dan sigaretten uitdelen.

Barry Sheene[bewerken]

Barry Sheene was privérijder, maar reed in Italië met een gele HB-stroomlijnkuip, waaruit werd opgemaakt dat hij toch wat steun kreeg van Suzuki Britain (Heron). Maar de achterkant van zijn Suzuki was nog blauw en daar was ruimte gemaakt voor een tweede sponsor: DAF Trucks.

Helène Paci[bewerken]

Freddie Spencer ontving zijn overwinningsbeker uit handen van Helène Paci, sinds twee weken de weduwe van Guido Paci, die tijdens de 200 mijl van Imola verongelukt was.

Lekke band[bewerken]

De lekke band van Stefan Dörflinger zorgde voor gefronste wenkbrauwen. De Kreidler-coureurs waren net overgestapt van Metzeler op Michelin.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1982
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI