Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1987

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Bugatti
Officiële naam Moto Journal Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 19 juli 1987
Organisator FIM/Automobile Club de l'Ouest
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Eerste Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Tweede Vlag van Italië Pierfrancesco Chili
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Snelste ronde Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Eerste Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Tweede Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Derde Vlag van Spanje Carlos Cardús
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Fausto Gresini
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Fausto Gresini
Tweede Vlag van Italië Ezio Gianola
Derde Vlag van Italië Bruno Casanova
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1987 was de achtste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1987. De races werden verreden op 19 juli 1987 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. De 125cc-, de 250cc-, de 500cc- en de zijspanklasse kwamen aan de start.

Algmeen[bewerken]

Het Circuit Bugatti was sinds de Franse Grand Prix van 1985 gewijzigd door twee chicanes toe te voegen. De meningen van de coureurs waren hierover verdeeld: vooral de eerste chicane vonden sommigen gevaarlijk omdat er geremd moest worden terwijl men nog in een bocht lag. Christian Sarron vond het ook gevaarlijker, maar zijn broer Dominique vond het juist uitdagender. De races werden allemaal onder slechte weersomstandigheden gereden, evenals de laatste tijdtraining. Het regende in de nacht van 18 op 19 juli en het bleef ook de hele dag regenen. De beste kwalificatietijden werden met droog weer geregistreerd. Voor het eerst in de geschiedenis stonden twee broers op poleposition: Christian Sarron in de 500cc-klasse en Dominique Sarron in de 250cc-klasse. Reinhold Roth ging na de Franse Grand Prix aan de leiding van het 250cc-wereldkampioenschap, maar won de eerste WK-race van zijn carrière.

500 cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Christian Sarron had met zijn fabrieks-Yamaha YZR 500 nog geen goede prestaties geleverd, maar in zijn thuisrace reed hij de snelste trainingstijd. Yamaha had geprofiteerd van het uitvallen van de GP van België en de tijd gebruikt om nieuwe cilinders en uitlaten te ontwikkelen. Desondanks wist Wayne Gardner zijn Honda NSR 500 op de tweede startplaats te zetten. Ron Haslam trainde de hele week met de nieuwe, experimentele ELF 4, maar had voortdurend remproblemen[1] en reed slechts de vijftiende tijd. Uiteindelijk zette hij in overleg met teammanager Serge Rosset en het management van Elf Aquitaine (en waarschijnlijk enige druk van HRC) zijn ELF-HRC-Honda NSR 500 in, maar toen was het al te nat om zijn tijd nog te verbeteren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"42'38
2. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"42'97
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"43'13
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"43'14
5. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Suzuki 1"43'84
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Heron-Suzuki 1"43'91
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"43'95
8. Vlag van Frankrijk Raymond Roche Bastos-Cagiva 1"43'99
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 1"44'26
10. Vlag van Nieuw-Zeeland Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"44'27

De race[bewerken]

In de natte race profiteerde Randy Mamola optimaal van het feit dat Roberts-Lucky Strike-Yamaha het enige team met Dunlop-regenbanden was. Hij nam meteen de leiding en had op de finish 34 seconden voorsprong op Pierfrancesco Chili. Die profiteerde weer van de soepele vermogensafgifte van zijn driecilinder Honda NS 500 in vergelijking met de viercilinders. Hij reed net als de rest van het veld met Michelin-banden, maar had voor een afwijkende compound gekozen en daarmee sloeg hij de aanvallen van Christian Sarron en Wayne Gardner af. De overige Honda-coureurs hadden grote moeite met het vermogen van hun Honda NSR 500's en Gardner was dan ook blij met de acht punten van de vierde plaats. De Suzuki-rijders deden het goed: Kevin Schwantz viel al in de eerste ronde maar reed zonder rechter voetsteun naar de negende plaats en Kenny Irons zat vlak achter Gardner toen hij een foutje maakte, maar werd toch nog zesde. Eddie Lawson was in de training nog blij geweest met het extra vermogen van zijn Yamaha YZR 500, maar viel al in de tweede ronde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 58"43'50 7 15
2 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 59"17'68 12 12
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 59"24'14 1 10
4 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 59"27'69 2 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 59"33'75 15 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Heron-Suzuki 59"49'52 6 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1:00"17'03 4 4
8 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 1:00"22'35 11 3
9 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Suzuki 1:00"22'89 5 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 1:00"41'37 14 1
11 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda +1 ronde 16
12 Vlag van Duitsland Manfred Fischer Honda +1 ronde 20
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Duckhams-Honda +1 ronde 26
14 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Silvo Habat Honda +1 ronde 29
15 Vlag van Nederland Maarten Duyzers HDJ-Honda +2 ronden 28
16 Vlag van Italië Vittorio Scatola Paton +2 ronden 23
17 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Honda +2 ronden 27
18 Vlag van Frankrijk Daniel Pauget Honda +2 ronden 36
19 Vlag van Frankrijk Rachel Nicotte Suzuki +2 ronden 31
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt Suzuki +2 ronden 35
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jeffry Suzuki +3 ronden 32
22 Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Honda +3 ronden 25

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van San Marino Fabio Barchitta Honda 24
Vlag van Nederland Kees van der Endt Honda Val 33
Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Fior-SNCF-Honda 19
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Honda 22
Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha Val 3
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Honda 30
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha Val 9
Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki Val 17
Vlag van België Didier de Radiguès Bastos-Cagiva 13
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Hein Gericke-Honda 18
Vlag van Finland Ari Rämö Honda 34
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Bastos-Cagiva 8
Vlag van Nieuw-Zeeland Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 10
Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Honda 21

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Swann Honda
Vlag van Duitsland Rolf Aljes Suzuki
Vlag van Japan Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[2]
Vlag van Griekenland Stelio Marmaras Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[3]
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[4]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 93
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 81
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 64
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 60
5 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 37
6 Vlag van Japan Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 28
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 27
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 25
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 16

250 cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Na een tegenvallende eerste seizoenshelft reed Dominique Sarron zich naar de eerste startplaats in Frankrijk. Ook Martin Wimmer deed het met de tweede startpositie goed, want het was inmiddels bekend dat zijn Yamaha YZR 250 niet echt opgewassen was tegen de Honda NSR 250's, waarmee Sarron reed, maar ook Reinhold Roth (derde startplaats), Toni Mang (vierde startplaats) en Jacques Cornu (vijfde startplaats). Opvallend was de achtste startplaats van Manfred Herweh, die als privérijder met een Honda RS 250-productieracer reed.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"46'58
2. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"46'69
3. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"46'71
4. Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 1"47'25
5. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"47'63
6. Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"47'66
7. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"47'66
8. Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Honda 1"47'80
9. Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 1"47'85
10. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"47'90

De race[bewerken]

Aanvankelijk kon Dominique Sarron niet profiteren van zijn eerste startplaats, want meteen na de start moest hij ervoor kiezen rechtuit te gaan, waardoor een grote groep passeerde, met Reinhold Roth aan de leiding. Roth had voor de race nog verklaard dat hij het in de nattigheid rustig aan zou doen, want hij had tot nu toe geen overwinningen nodig gehad om aan de leiding van het WK te komen. Toch liep hij snel weg van zijn achtervolgers: eerst Carlos Cardús en daarachter een groepje met Toni Mang, Martin Wimmer, Sito Pons, Alberto Puig en Manfred Herweh. Sarron maakte echter snel terrein goed en sloot aan bij deze groep. Puig maakte een fout, maar raapte zijn machine op en reed nog naar de elfde plaats, maar de strijd tussen Mang en Cornu eindigde toen Cornu te laat remde en Mang in zijn val meenam. Intussen stootte Sarron door naar de tweede plaats, waar Cardús tot dat moment tamelijk eenzaam reed. Toen Sarron voorbij was bleef Cardús eenzaam, want de achtervolgende groep had een flinke achterstand. Reinhold Roth won echter met een voorsprong van ruim 15 seconden voor Sarron en Cardús. Roth nam met deze eerste overwinning uit zijn carrière de leiding in het WK weer alleen in handen, net nu Mang tijdens de TT van Assen op gelijke hoogte was gekomen. Enkele privérijders deden het erg goed: behalve Manfred Herweh (zesde) scoorden ook Hans Lindner (zevende), Jean-Philippe Ruggia (achtste) en Donnie McLeod (negende) punten.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 49"46'33 3 15
2 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 50"01'88 1 12
3 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 50"08'27 11 10
4 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 50"14'45 10 8
5 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Honda 50"17'22 8 6
6 Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Honda 50"21'01 24 5
7 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 50"28'88 9 4
8 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 50"33'04 15 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod EMC-Rotax 50"33'40 16 2
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 50"59'17 2 1
11 Vlag van Spanje Alberto Puig JJ Cobas-Rotax 51"06'88 17
12 Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda 51"12'05 31
13 Vlag van Zwitserland Urz Luzi Honda 51"16'11 28
14 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Rotax 51"19'83 35
15 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +1 ronde 23
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Honda +1 ronde 36
17 Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Honda +1 ronde 27
18 Vlag van Zwitserland Nedy Crotta Rotax +1 ronde 33
19 Vlag van België René Delaby Yamaha +1 ronde 32
20 Vlag van Oostenrijk Englebert Neumair Rotax +1 ronde 34
21 Vlag van Frankrijk Christian Boudinot Fior +2 ronden 20
22 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Honda +3 ronden 29

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Guy Bertin Honda 13
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Honda 22
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 25
Vlag van Andorra Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax 26
Vlag van Duitsland Harald Eckl Honda 21
Vlag van Frankrijk Jean Foray Yamaha 30
Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 6
Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha Opgave[5] 7
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda Val 5
Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland Val 4
Vlag van België Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda Val 12
Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha 14
Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha 18
Vlag van Duitsland Jochen Schmid Yamaha 19

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Juan Garriga Ducados-Yamaha Blessure[6]

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Frankrijk Didier Bordeaux Yamaha
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Honda
Vlag van Zwitserland Bernard Haenggeli Yamaha
Vlag van Zwitserland Urs Jucker Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Honda
Vlag van Frankrijk Richard Gauthier Yamaha
Vlag van Frankrijk Bruno Sparza Honda
Vlag van Italië Alberto Rota Honda
Vlag van Frankrijk Etienne Quartararo Honda
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Honda
Vlag van Frankrijk Michel Galbit JBB
Vlag van Italië Fausto Ricci Iberna-Honda
Vlag van Frankrijk Philippe Pagano Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 82
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 67
3 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 53
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 42
5 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 39
6 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 36
7 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 35
8 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 30
9 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 28
10 Vlag van Spanje Juan Garriga Ducados-Yamaha 23

125 cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de 125cc-race waren er bij de top tien niet veel verrassingen, met beide Garelli's (Fausto Gresini en Bruno Casanova) op de eerste plaatsen, gevolgd door de MBA's van Paolo Casoli en Andrés Sánchez uit het semi-fabrieksteam van Paolo Pileri. Buiten de top tien was er wel een verrassing: Ezio Gianola kwalificeerde zich als dertiende met de eencilinder-Honda RS 125.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 1"52'48
2. Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Garelli 1"52'76
3. Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 1"54'35
4. Vlag van Spanje Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 1"55'22
5. Vlag van Italië Corrado Catalano MBA 1"55'60
6. Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 1"55'78
7. Vlag van Duitsland Adi Stadler MBA 1"55'78
8. Vlag van Oostenrijk Mike Leitner MBA 1"55'90
9. Vlag van Zwitserland Thierry Feuz LCR-MBA 1"56'22
10. Vlag van België Lucio Pietroniro Johnson-MBA 1"56'46

De race[bewerken]

De 125cc-klasse opende de Grand Prix van Frankrijk in de stromende regen, met niet minder dan 17 valpartijen als gevolgd. Daar had Fausto Gresini geen last van, want hij leidde vanaf de eerste ronde voor Bruno Casanova, Andrés Sánchez, Paolo Casoli, Ezio Gianola, Pier Paolo Bianchi, Thierry Feuz en Johnny Wickström. Bianchi, Casoli en Feuz vielen echter, evenals Jussi Hautaniemi, Jean-Claude Selini, Esa Kytölä, Håkan Olsson, Lucio Pietroniro, Olivier Liégeois en Claudio Macciotta. Liégeois, Olsson en Macciotta konden hun machines weer oprapen, maar Macciotta viel daarna nog eens, nu definitief. Intussen reden de Garelli's op kop, maar Ezio Gianola kon in de regen het gebrek aan vermogen van zijn eencilinder compenseren en volgde. Toen Casanova een fout maakte en viel nam hij zelfs de tweede plaats in achter Gresini. Casanova werd uiteindelijk toch nog derde, voor Mike Leitner, die met zijn privé-MBA de fabrieksrijders voor wist te blijven.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 47"37'84 1 15
2 Vlag van Italië Ezio Gianola FMI-Honda 48"20'76 13 12
3 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Garelli 48"33'34 2 10
4 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner MBA 48"43'61 8 8
5 Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA 48"57'33 3 6
6 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 49"15'80 15 5
7 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 49"22'50 17 4
8 Vlag van België Olivier Liégeois Assmex-MBA 49"34'36 12 3
9 Vlag van Italië Gastone Grassetti MBA 49"48'98 18 2
10 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup MBA 49"57'19 19 1
11 Vlag van Duitsland Adi Stadler MBA +1 ronde 7
12 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA +1 ronde 11
13 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott EMC +1 ronde 36
14 Vlag van Zweden Håkan Olsson Starol +1 ronde 21
15 Vlag van Venezuela Ivan Troisi MBA +1 ronde 25
16 Vlag van Frankrijk Michel Escudier MBA +1 ronde 26
17 Vlag van Frankrijk Denis Longueville MBA +1 ronde 31
18 Vlag van Spanje Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA +2 ronden 4
19 Vlag van Frankrijk Laurent Chapeau MBA +3 ronden 34

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard MBA 33
Vlag van Frankrijk Christian Le Badezet MBA 22
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA Val 6
Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA 30
Vlag van Italië Corrado Catalano MBA 5
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz LCR-MBA Val 9
Vlag van Finland Jussi Hautaniemi Pennzoil-LCR-MBA Val 16
Vlag van Spanje Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax 35
Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA 14
Vlag van Frankrijk Jacques Hutteau MBA 23
Vlag van Finland Esa Kytölä MBA Val 24
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie MBA 28
Vlag van Italië Claudio Macciotta MBA Val 29
Vlag van België Lucio Pietroniro Johnson-MBA Val 10
Vlag van Frankrijk Gilles Payraudeau MBA 27
Vlag van Denemarken Thomas Møller-Pedersen MBA 32
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA Val 20

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robert Milton MBA
Vlag van Frankrijk Pascal Serra Honda
Vlag van Nederland Jan Eggens LCR-EGA Blessure[7]
Vlag van Frankrijk Philippe Souliez MBA
Vlag van Nederland Hans Spaan MBA Gescheurde uitlaat
Vlag van Duitsland Helmut Hovenga Seel
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Mason MBA
Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA
Vlag van Portugal Alexandre Laranjeira Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Brown MBA

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA Blessure[8]
Vlag van Nederland Ton Spek MBA Blessure[9]

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 90
2 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Garelli 66
3 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 42
4 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Pileri-AGV-LCR-MBA 36
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-LCR-MBA
6 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 26
7 Vlag van Spanje Andrés Sánchez Pileri-Ducados-LCR-MBA 18
8 Vlag van Italië Ezio Gianola FMI-Honda 17
9 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner MBA 14
10 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz LCR-MBA 11

Zijspanklasse[bewerken]

De Training[bewerken]

Rolf Biland/Kurt Waltisperg reden net als in Assen de snelste trainingstijd, voor Steve Webster/Tony Hewitt en Alain Michel/Jean-Marc Fresc. Egbert Streuer en Bernard Schnieders reden slechts de vijfde tijd, maar waren in de vrije training al een seconde sneller geweest en maakten zich daarover geen zorgen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"47'72
2. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Krauser 1"48'63
3. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"48'63
4. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Yamaha 1"49'88
5. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"49'91
6. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-Yamaha 1"50'83
7. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 1"50'95
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 1"51'07
9. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall LCR-Yamaha 1"51'44
10. Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-Yamaha 1"51'47

De race[bewerken]

Op de startlijn zette Alain Michel zo dicht naast die van Steve Webster dat Egbert Streuer en niet tussendoor zou kunnen. Dat was zijn wraakoefening voor de start bij de TT van Assen, waar Streuer hetzelfde zou hebben gedaan. Het zou Michel niet helpen. Rolf Biland/Kurt Waltisperg waren als snelste weg, achtervolgd door Webster/Hewitt, Michel/Fresc, de gebroeders Markus en Urs Egloff en Streuer/Schnieders. De gebroeders Egloff vlogen al snel een grintbak in en Webster verremde zich, waardoor Michel tweede werd. Webster bleef echter vóór Streuer/Schnieders, die op dat moment nog last hadden van een slecht lopende motor. De motor van Alain Michel liep waarschijnlijk ook niet goed, want hij werd teruggepakt door Webster, die er vervolgens nog een keer rechtdoor ging en nu ook achter Streuer terechtkwam. Streuer kon in het tweede deel van de race Michel gemakkelijk inhalen en dat lukte Webster ook weer. Webster was absoluut sneller, maar Streuer sloeg een laatste aanval af en werd bijna 15 seconden na Biland/Waltisperg tweede, voor Webster. Daarmee was het wereldkampioenschap weer wat spannender, want Streuer/Schnieders hadden nog maar 9 punten achterstand op Webster/Hewitt en 1 punt voorsprong op Michel/Fresc.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 45"47'15 15
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 46"01'95 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Krauser 46"03'22 10
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 46"15'39 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 46"58'02 6
6 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Barlow Windle-Yamaha 47"19'20 5
7 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 47"23'36 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 47"26'21 3
9 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall LCR-Yamaha 47"36'47 2
10 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Wolfgang Gess BRS-Yamaha 47"38'79 1
11 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Krauser +1 ronde
12 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Seymaz-Krauser +1 ronde
13 Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Gardner Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Stevens LCR-Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Nieuw-Zeeland Graham Gleeson Vlag van Verenigd Koninkrijk Iain Colquhoun LCR-Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowski Vlag van Frankrijk Frédéric Meunier Seymaz-Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Millet Vlag van Frankrijk Claude Debroux Seymaz-Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham Padgett's-LCR-Yamaha +1 ronde

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Yamaha Ongeval 4
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-Yamaha 6
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 7

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Krauser 60
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 51
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 50
4 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 38
5 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg
Vlag van Duitsland Andreas Räcke
Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall
LCR-Yamaha 21
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 19
7 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 14
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres
LCR-Yamaha
9 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Andreas Räcke en
Vlag van Zwitserland Markus Fährni
LCR-Yamaha 10
Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Barlow en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wilson
Windle-Yamaha

Trivia[bewerken]

Hans Spaan[bewerken]

Hans Spaan en Ian McConnachie kwamen uit in de 80cc-klasse, die in Frankrijk niet aan de start kwam. Toch waren ze er allebei, want voor MBA testten ze de nieuwe eencilinder voor het seizoen 1988. Spaan had het hele seizoen al zo'n eencilinder, maar in Le Mans zou een vernieuwde machine mét een monteur voor hem klaar staan. De monteur was er niet, de machine wel, vrijwel onbruikbaar omdat de stroomlijnkuip het voorwiel raakte en omdat ze slechter stuurde dan de oude. Spaan kwalificeerde zich niet omdat tijdens de droge (en snelste) training zijn uitlaat scheurde. De nieuwe MBA moest terug naar Italië, omdat MBA een nieuwe directeur had gekregen die de race-activiteiten onmiddellijk had beëindigd.

Rolf Biland[bewerken]

Rolf Biland had zijn kansen op de wereldtitel nog niet helemaal opgegeven. In Spanje was hij uitgevallen en in Duitsland had hij zich niet gekwalificeerd, maar in Oostenrijk had hij gewonnen. Voor de race in Frankrijk had hij technische ondersteuning gezocht bij tuner Harald Bartol en een week na de Franse Grand Prix won hij een internationale race op de Nürburgring, waar hij eigenlijk aan deelnam om nieuwe uitlaten te testen.

ELF 4[bewerken]

De ELF 4 was een Frans project van André de Cortanze en Serge Rosset, die een racemotor wilden bouwen met enkelzijdige voor- en achterwielophanging. Het werd gesteund door olieproducent Elf Aquitaine, maar ook door Honda, dat geïnteresseerd was in de techniek (en die later ook zou kopen o.a. voor de Honda NTV 650). Zolang de machine nog niet racerijp was kreeg het team de beschikking over een fabrieks-Honda NSR 500, maar men wilde uiteraard graag in Frankrijk debuteren in de race. Dat lukte niet door problemen met de zeer grote enkele schijfrem in het voorwiel. Ron Haslam startte met de NSR 500 en werd vijfde in de race.

Vorige race:
TT Assen 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1986
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI