Grand Prix-wegrace van Spanje 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuito Permanente del Jarama
Officiële naam Gran Premio de España 1981
Land Vlag van Spanje (1977-1981) Spanje
Datum 24 mei 1981
Organisator FIM, RFME
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Hans Müller
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Venezuela Iván Palazzese
Derde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Frankrijk Yves Dupont
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Japan Kunio Takeshima

De Grand Prix-wegrace van Spanje 1981 was zesde race van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1981. De races werden verreden op 24 mei 1981 op het Circuito Permanente del Jarama nabij Madrid.

Algemeen[bewerken]

De Spaanse organisatie had bezuinigd op de startgelden door de dure 500cc-coureurs niet uit te nodigen. Nu werd het programma afgesloten door de zijspanklasse, die voor het eerst in Jarama aan de start kwam. Het publiek nam daar geen genoegen mee en er waren zelfs spandoeken die het aftreden van de voorzitter van de RFME eisten. De zijspanklasse was ook niet vol bezet: slechts negen combinaties werden geklasseerd. Toch was er voor het Spaanse publiek ook goed nieuws: Ángel Nieto en Ricardo Tormo wonnen allebei hun races.

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-race in Spanje werden de hoofdrollen opgeëist door drie slecht gestarte coureurs: Toni Mang, Jean-François Baldé en Richard Schlachter. Carlos Lavado reed acht ronden lang aan de leiding, samen met Roland Freymond, maar daarna werden ze allebei gepasseerd door Mang, die vervolgens overtuigend naar de eerste plaats reed. Baldé sloot pas halverwege de race aan bij Jean-Louis Guignabodet, die intussen achter Lavado en Freymond reed. Freymond viel door een loszittende carburateur terug naar de dertiende plaats, maar Baldé wist Lavado wel van de tweede plaats af te houden. Intussen was Schlachter als allerlaatste weg bij de start, maar hij vocht zich naar voren en wist zelfs nog vierde te worden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 49'59.29 1 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 50'08.21 3 12
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 50'12.15 2 10
4 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 50'15.47 9 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 50'16.30 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 50'26.12 5
7 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora 50'34.39 4
8 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 50'41.55 5 3
9 Vlag van Australië Graeme Geddes Yamaha 50'42.41 7 2
10 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 50'44.09 1
11 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha 50'51.28
12 Vlag van Italië Sauro Pazzaglia MBA 50'56.09
13 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 50'57.32 8
14 Vlag van Italië Loris Reggiani Yamaha 51'22.18
15 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax 51'25.24
16 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 51'25.56
17 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha 51'26.11
18 Vlag van Italië Franco Marchegiani Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha +1 ronde
20 Vlag van Frankrijk Éric Saul Chevallier +1 ronde
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Yamaha +1 ronde
22 Vlag van Spanje Carlos Morante Yamaha +2 ronden

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 6
Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha 10
Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Siroko-Rotax
Vlag van Spanje Ángel Nieto Siroko-Rotax 18
Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Armstrong-Rotax
Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha 4
Vlag van Spanje Sito Pons Siroko-Rotax 22
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Rotax

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 55
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 42
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 32
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 25
5 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 19
Vlag van Italië Massimo Massimiani Ad Maiora
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 18
8 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 16
Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha
10 Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha 14

125cc-klasse[bewerken]

Ángel Nieto was in zijn thuisrace niet zo oppermachtig als in de rest van het seizoen. Tijdens de trainingen was Hans Müller de snelste en in de race was Nieto's teamgenoot Loris Reggiani als snelste weg bij de start. Als snel kwamen vijf coureurs bij hem: Ángel Nieto, Guy Bertin, Pier Paolo Bianchi, Iván Palazzese en Hans Müller. Deze zes zorgden voor een spannende race, met passeermanoeuvres, uitremacties en slipstreamen, waarbij soms de volle breedte van de baan werd gebruikt. Uiteindelijk kon een aantal het niet meer goed bijhouden, ook al omdat de banden het begonnen te begeven. Daar had Reggiani last van, maar ook Nieto, die desondanks wist te winnen. Bertin viel hard en schreef zijn Sanvenero volledig af. Palazzese werd tweede en Bianchi derde. Müller kreeg last van zijn voet, die door een val in Frankrijk begon te zwellen, maar wist toch nog vierde te worden.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Minarelli 47'19.23 4 15
2 Vlag van Venezuela Ivan Palazzese MBA 47'20.24 5 12
3 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 47'20.13 2 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 47'33.23 1 8
5 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 47'56.11 6 6
6 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 47'56.22 8 5
7 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 48'09.46 7 4
8 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 48'11.33 12 3
9 Vlag van Frankrijk Yves Dupont MBA 48'15.45 9 2
10 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA[1] 48'26.19 10 1
11 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 48'47.30 16
12 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem +1 ronde 17
13 Vlag van Zwitserland Joe Genoud MBA +1 ronde 20
14 Vlag van Nederland Theo Timmer MBA +1 ronde 22
15 Vlag van Frankrijk Bernard Gatti MBA +2 ronden 25
16 Vlag van België Chris Baert MBA +3 ronden 24

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 11
Vlag van Spanje Antonio Garcia MBA 19
Vlag van Spanje Juan Carlos Gonzales MBA 18
Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero Val 3
Vlag van Spanje Pablo Cegarra MBA 23
Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 14
Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 13
Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA 21

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA Blessure[2]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 83
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 47
3 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 37
4 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 36
5 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 27
6 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 25
7 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 21
8 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 16
9 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 13
10 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 11

50cc-klasse[bewerken]

Henk van Kessel startte in de 50cc-race in Spanje als snelste, maar mocht maar één ronde aan de leiding rijden. Daarna werd hij eerst ingehaald door Yves Dupont en later door Ricardo Tormo, die de koppositie overnam en werd gevolgd door Stefan Dörflinger. Daarmee was de strijd om de podiumplaatsen gestreden, want Dörflinger kon de drie jaar oude Bultaco van Tormo niet volgen en Dupont werd op de derde plaats niet meer bedreigd. Van Kessel viel voor de tweede keer uit door een lekke band, maar ontdekte in het rennerskwartier wel de oorzaak: te weinig ruimte bij het ventiel waardoor de binnenband werd afgekneld.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Bultaco 34'56.36 1 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 35'19.25 2 12
3 Vlag van Frankrijk Yves Dupont ABF 35'34.57 3 10
4 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 35'53.03 4 8
5 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler 36'15.21 5 6
6 Vlag van Duitsland Hagen Klein Van Veen-Kreidler 36'17.38 7 5
7 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Moto Villa 36'18.05 9 4
8 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 36'33.18 11 3
9 Vlag van Frankrijk Pascal Kambourian Kreidler +1 ronde 14 2
10 Vlag van Spanje Joaquin Galí Bultaco +1 ronde 12 1
11 Vlag van Frankrijk Yves Le Toumelin TYL +1 ronde 16
12 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +1 ronde 17
13 Vlag van Zwitserland Joe Genoud RYB +1 ronde 13
14 Vlag van België Chris Baert CVD +1 ronde 18
15 Vlag van Spanje Ramon Gali Kreidler +1 ronde 21
16 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kreidler +1 ronde 22
17 Vlag van Spanje José M. Baena Kreidler +2 ronden 23
18 Vlag van Spanje Vicente Ferrer Kreidler +2 ronden 20

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Daniel Mateos Kreidler 10
Vlag van Spanje Alfonso Maner Kreidler 15
Vlag van Spanje Pedro Cegarra Kreidler 19
Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler Val 8
Vlag van Spanje Antonio Garcia Kreidler 25
Vlag van Duitsland Gehrard Singer Kreidler 24
Vlag van Nederland Henk van Kessel Kreidler Lekke band 6

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 39
2 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco 30
3 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 17
4 Vlag van Duitsland Hagen Klein Van Veen-Kreidler 15
5 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 14
6 Vlag van Duitsland Rainer Kunz Kreidler 10
Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler
Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco
Vlag van Frankrijk Yves Dupont ABF
10 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler 8
Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Bultaco

Zijspanklasse[bewerken]

De zijspanrace in Jarama werd voor een deel beslist omdat belangrijke combinaties pech kregen. Jock Taylor vocht om de koppositie met Rolf Biland, maar moest met ontstekingspech afhaken en werd negende. Op de tweede plaats liggend moest Werner Schwärzel opgeven toen hij zijn eigen achterwiel voorbij zag rollen. Nu werd de race wel erg saai, want Biland won met bijna een minuut voorsprong op Alain Michel. Egbert Streuer moest al na de eerste ronde de pit in om zijn losgelopen achterwiel vast te zetten, zette de achtervolging in maar viel uiteindelijk uit door een uitgelopen big-end lager dat meteen de krukas, een zuiger, een cilinder en een cilinderkop vernielde. Jock Taylor verloor zijn leidende positie in het wereldkampioenschap aan Alain Michel.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 45' 07" 54 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 46' 02" 31 12
3 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 46' 09" 96 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 47' 13" 46 8
5 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha +1 ronde 6
6 Vlag van Australië Peter Campbell Vlag van Australië Dick Goodwin Yamaha 5
7 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Karl Altrichter SIWA-Yamaha +3 ronden 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Ireson-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha +5 ronden 2

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha Achterwiel verloren
Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Big-end lager
Vlag van Nederland Jo van der Ven Vlag van Nederland Tonny Troeyen Yamaha

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 47
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 42
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 41
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 20
5 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha 18
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Yamaha 13
8 Vlag van Australië Peter Campbell Vlag van Nieuw-Zeeland Dick Goodwin Yamaha 10
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha 8
Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha

Trivia[bewerken]

Losse wielen[bewerken]

Er waren tamelijk veel problemen met wielen in Spanje. Om te beginnen met Klaas Hernamdt, die toch al problemen had om met zijn Rotax startpermissie te krijgen. In Spanje liep de motor goed, maar hij was niet te sturen. Toni Mang wees hem op de speling op het achterwiel, die maar liefst 4 mm bleek te bedragen. De kwalificatietraining was toen al voorbij. Werner Schwärzel viel in de zijspanrace uit hij zijn eigen achterwiel voorbij zag komen en Egbert Streuer moest in diezelfde race zijn achterwiel vastdraaien. Hij viel er niet door uit, dat gebeurde door een uitgelopen big-end lager.

Pechduo[bewerken]

George Looijesteijn verloor in de GP van Frankrijk zijn vervoer toen zijn broer Peter een sleutelbeen brak en naar huis ging. George kreeg een lift naar Spanje van Per-Edvard Carlsson. Die brak echter zijn ringvinger in de training kon daardoor niet naar de volgende GP in Joegoslavië. Maar daarmee was de ellende voor George nog niet voorbij. Terwijl hij aan zijn Kreidler zat te sleutelen werd zijn snelste cilinder gestolen en met de langzamere cilinder startte hij nog wel, maar hij viel tijdens de race. Per-Edvard en George besloten toen maar naar huis te gaan. In plaats van Rijeka werd het Breezand, waar Carlsson bij de familie Looijesteijn inwoonde.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1980
Grand Prix-wegrace van Spanje Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI