TT Assen 1983

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Nederland TT Assen 1983
Officiële naam Grote Prijs van Nederland der KNMV
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 25 juni 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Japan Takazumi Katayama
Derde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Venezuela Iván Palazzese
Derde Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Derde Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Japan Kunio Takeshima
Formula One
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea
Tweede Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall

De TT Assen 1983 was de achtste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1983. De races werden verreden op 25 juni 1983 op het TT Circuit in Assen.

Algemeen[bewerken]

Voor 140.000 toeschouwers scoorde Kenny Roberts zijn eerste zege in de TT Assen, maar de Grand Prix werd overschaduwd door een ernstig ongeval van Franco Uncini. Aan de TT van Assen werd een race om het wereldkampioenschap Formula One toegevoegd, een vervanging van de weggevallen race op het circuit van Vila Real. Daardoor werd de WK-status behouden, want de FIM eiste daarvoor ten minste drie wedstrijden. De zijspanklasse werd niet als sluitstuk van de dag verreden, maar nog voor de middagpauze. Daarmee werd voorkomen dat het (meestal buitenlandse) publiek dat niet geïnteresseerd was in de zijspanrace de tribunes voortijdig zou verlaten.

500 cc[bewerken]

De fabrieks-Yamaha's startten al het hele seizoen slecht en dat gebeurde ook in Assen. Na de eerste ronde kwamen Kenny Roberts en Eddie Lawson als achtste en dertiende door, terwijl Freddie Spencer leidde voor Takazumi Katayama en Randy Mamola. In de tweede ronde viel Franco Uncini in de haakse bocht bij de Bedeldijk. Hij lag dicht bij het gras en besloot op te springen om zichzelf in veiligheid te brengen, maar werd te laat opgemerkt door Wayne Gardner, die probeerde hem via datzelfde gras te ontwijken. Gardner raakte Uncini vol op zijn helm, die daarbij afvloog en Uncini bleef roerloos op het asfalt liggen. Uncini werd naar het ziekenhuis in Assen gebracht, maar vervolgens meteen naar het Academisch Ziekenhuis Groningen, waar men een hersenkneuzing, twee gebroken ribben en een gebroken neusbotje constateerde. Intussen kwam Roberts steeds verder naar voren en in de achtste ronde maakte hij gebruik van het passeren van een achterblijver om zeer dicht achter Spencer te kruipen. Uiteindelijk nam hij de leiding en hij sleepte Katayama mee. Spencer had bandenproblemen gekregen en kon het tweetal niet meer volgen. Het was wel duidelijk dat Katayama zou moeten wachten op Spencer, anders zou hij hem kostbare WK-punten afsnoepen, maar dat gebeurde niet. Katayama zou nog meer voor Spencer betekenen als hij Roberts van de overwinning zou afhouden en in de laatste ronde leek dat ook te lukken. Roberts had geen idee dat Katayama slechts enkele meters achter hem reed en finishte met een wheelie, wat nog eens extra tijd kostte. Daardoor kwam Katayama slechts 0,2 seconde later over de finish. Freddie Spencer had overigens geen enkel probleem met de actie van Katayama. Hij vond stalorders niet nodig en vond dat hij elk punt zelf moest verdienen.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 45"29'12 1 15
2 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda 45"29'31 3 12
3 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 46"36'06 2 10
4 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 4 8
5 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 7 6
6 Vlag van Nederland Jack Middelburg Honda 9 5
7 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 6 4
8 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 8 3
9 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 10 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Salle Suzuki 1
11 Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Brown Suzuki
13 Vlag van Nederland Henk de Vries Suzuki 31
14 Vlag van Nederland Rob Punt Suzuki 29
15 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Suzuki
16 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki
17 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda
18 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki
19 Vlag van Nederland Rinus van Kasteren Suzuki 33
20 Vlag van Denemarken Borge Nielsen Suzuki
21 Vlag van Oostenrijk Franz Kaserer Suzuki
22 Vlag van Nederland Johan van Eijk Suzuki 36
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda Vastloper
DNF Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 5
DNF Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki Versnellingsbak
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki Stroomlijnkuip
DNF Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki Val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Ireland Suzuki Vastloper
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki Val
DNF Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha Opgave[1]
DNF Vlag van Frankrijk Franck Gross Honda
DNF Vlag van Australië Wayne Gardner Honda Val
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Suzuki[2] Val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda Vastloper
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki
DNQ Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda Blessure[3]
DNQ Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Suzuki Blessure
DNQ Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva[4]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 93
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 85
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 60
4 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda 54
5 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 48
6 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 38
7 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 31
8 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 30
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 20
10 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 17

250 cc[bewerken]

Carlos Lavado was in de trainingen ruim 1½ seconde sneller dan zijn concurrenten, maar kreeg bij de start zijn Yamaha moeilijk aan de praat waardoor hij meteen ver terugviel. Martin Wimmer, Christian Sarron en Patrick Fernandez kwamen zelfs helemaal in het achterveld terecht, terwijl Manfred Herweh en Hervé Guilleux de leiding namen. Herweh begon in het verloop van de race echter plaatsen te verliezen en Thierry Espié begon als koploper aan de tweede ronde. Intussen was Carlos Lavado aan zijn opmars begonnen en in de vijfde ronde nam hij de leiding over van Guilleux. Lavado maakte een tamelijk wilde rit mee, want tijdens zijn inhaalrace had hij zich al een paar keer verremd en nu hij op kop lag brak enkele keren zijn achterwiel uit. Toch bouwde hij zijn voorsprong uit, die aan het einde ruim vier seconden op zijn teamgenoot Iván Palazzese bedroeg.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 45"13'77 1 15
2 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha 45"17'79 10 12
3 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 45"18'04 4 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 9 6
6 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 5
7 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 8 4
8 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod 3
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 3 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Yamaha 1
11 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
12 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
13 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong-Rotax
15 Vlag van Italië Paolo Ferretti Rotax
16 Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax
17 Vlag van Duitsland Herbert Bessendorfer Yamaha
18 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Waddon 21
19 Vlag van Australië Graeme McGregor EMC-Rotax[5]
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Con Law EMC-Rotax
21 Vlag van Japan Teruo Fukuda Yamaha
22 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha Val 2
DNF Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax Val 7
DNF Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha Val
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha[6] 6
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha Val 5
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha Val
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Armstrong-Rotax
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Morena-Rotax
DNF Vlag van Duitsland Harald Eckl Yamaha
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Rotax
DNF Vlag van Nederland Mar Schouten MBA 27
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha Blessure[7]
DNQ Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax Blessure[8]
DNQ Vlag van Australië Jeffrey Sayle Bartol

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 72
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 48
3 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 45
4 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax 40
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 36
6 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 35
7 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 33
8 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 32
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 28
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol/Yamaha 26

125 cc[bewerken]

Eugenio Lazzarini had wel de snelste trainingstijd, maar bij de start was hij als voorlaatste vertrokken. De leiding werd genomen door Ángel Nieto, Bruno Kneubühler en Ricardo Tormo. Vanaf dat moment begon het al zo vaak opgevoerde toneelstuk waarvan Nieto de regisseur was. Hij bepaalde waar en wanneer Kneubühler voorbij mocht komen om hem vervolgens weer in te halen. Daardoor bleef het tempo laag en konden Johnny Wickström en Gerhard Waibel aanvankelijk nog redelijk volgen. Nieto wachtte op Lazzarini, onwetend van diens slechte start, maar toen die niet verscheen probeerde hij Tormo op de tweede plaats te krijgen omdat die in de WK-stand minder gevaarlijk was dan Kneubühler. Vijf ronden voor de finish begon de Garelli van Nieto slechter te lopen, maar hij wist Tormo toch nipt voor te blijven. Tormo verklaarde na de race dat hij Nieto wel had kunnen inhalen, maar dat niet gedaan had om zijn 50cc-contract met Garelli niet in gevaar te brengen. Kneubühler had wat problemen met zijn remmen gekregen, maar was vooral gehinderd door de regen van benzine die uit de tankontluchting van Nieto's machine kwam.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 44"05'54 7 15
2 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 44"05'75 5 12
3 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 44"06'15 2 10
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel-MBA 8
5 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 6
6 Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA 3 5
7 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 1 4
8 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 2
10 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA 6 1
11 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA 9
12 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenburg MBA
13 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Real
14 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA 19
15 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 10
16 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA
17 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA
18 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 24
19 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA
20 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA
21 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar MBA
22 Vlag van Nederland Boy van Erp MBA 28
23 Vlag van Finland Jikka Jaakkola MBA
24 Vlag van Nederland Ton Spek MBA 27
25 Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA
26 Vlag van België Olivier Liégeois Sanvenero
27 Vlag van Nederland Kees van der Ven MBA 29
28 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 8
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 4
DNF Vlag van Oostenrijk Erich Klein MBA
DNF Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA
DNF Vlag van Nederland Willem Heykoop Sanvenero Krukas 25
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan MBA 34
DNF Vlag van Nederland Martin van Soest MBA Krukas 30
DNF Vlag van Nederland Jan Eggens EGA Zuigerveer 36

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 75
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 52
3 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 49
4 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 41
5 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 36
6 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 30
7 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 26
8 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 18
Vlag van Italië Fausto Gresini MBA/Garelli
10 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 16
Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA

50 cc[bewerken]

De beide Garelli-rijders Eugenio Lazzarini en Ricardo Tormo kwamen niet goed weg bij de start, waardoor Stefan Dörflinger de leiding nam voor George Looijesteijn, Hagen Klein, Claudio Lusuardi en Paul Rimmelzwaan. Na twee ronden zat Lazzarini al op de tweede plaats vlak achter Dörflinger en Tormo kwam ook snel naar voren. Looijesteijn (vastloper) en Rimmelzwaan (motor te heet) vielen allebei uit. In de vierde ronde nam Lazzarini de leiding over van Dörflinger, die zich leek te beperken tot volgen om in de laatste ronde toe te slaan. Zijn aanval kwam echter net te laat en Lazzarini won met 0,3 seconde voorsprong. De spanning in de 50cc-klasse bereikte haar hoogtepunt, want met nog slechts één race te gaan stonden Dörflinger en Lazzarini nu samen bovenaan in het kampioenschap.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 31"25'15 2 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 31"25'45 1 12
3 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Garelli 32"05'75 3 10
4 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 9 8
5 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 7 6
6 Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 10 5
7 Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler 5 4
8 Vlag van Duitsland Rainer Scheidauer Kreidler 3
9 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 6 2
10 Vlag van Nederland Jos van Dongen Kreidler 16 1
11 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler
12 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Tomos
13 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L
14 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler
15 Vlag van Nederland Bert Smit PRS 26
16 Vlag van Nederland Rini Vrijdag Kreidler 30
17 Vlag van België Chris Baert Kreidler
18 Vlag van Duitsland Gunter Schirnhofer Kreidler
19 Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Kreidler
20 Vlag van Nederland Wim de Jong Kreidler 27
21 Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler Ontsteking
DNF Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler Vastloper 4
DNF Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler
DNF Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton Koeling 8
DNF Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler Cilinderkop 25
DNF Vlag van Duitsland Thomas Engl M1
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster M1
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Rudge
DNF Vlag van Duitsland Kasimir Rapczynski Kreidler
DNF Vlag van Spanje Joaquín Galí Bultaco
DNF Vlag van Duitsland Hans-Joachim Ritter Kreidler
DNF Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs
DNF Vlag van Nederland Anton Gevers Onbekend
DNF Vlag van Nederland Bertus Grinwis Kreidler

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 69
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli
3 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler 34
4 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 29
5 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 28
6 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 27
7 Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler 21
8 Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 20
9 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler 16
10 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 14

Zijspannen[bewerken]

Kort voor de start moesten Alain Michel en Claude Monchaud een reparatie aan hun koppeling uitvoeren en ze kwamen bij de start niet goed weg. Dat deden Rolf Biland en Kurt Waltisperg wel, gevolgd door Egbert Streuer en Bernard Schnieders. Die laatsten stonden nog tijdens de eerste ronde stil omdat hun brandstofpomp dienst weigerde. Na enkele klappen deed de pomp het weer, maar bij het rijden slipte de koppeling, die te heet was geworden. Streuer reed de pit in om de koppeling te laten afkoelen en hervatte de race juist op het moment dat koploper Biland passeerde. Biland had in de eerste ronde al een enorme voorsprong opgebouwd op Werner Schwärzel/Andreas Huber en kon het zich permitteren samen met Streuer een schijngevecht te leveren. Streuer - feitelijk met een ronde achterstand - passeerde Biland enkele malen en Biland speelde het spel mee door de leiding weer terug te nemen. Na tien ronden gaf Streuer de strijd op.

Uitslag zijspannen[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 42"56'29 1 15
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 43"31'34 6 12
3 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 43"49'00 5 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Ireson-Yamaha 9 8
5 Vlag van Finland Pentti Niinivaara Vlag van Finland Vesa Bienek LCR-Yamaha 6
6 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 10 5
7 Vlag van Nederland Martin Kooij Vlag van Nederland Raimond van der Groep Kova-Yamaha 11 4
8 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Yamaha 3
9 Vlag van Nederland Jos Modder Vlag van Nederland Erik de Groot LCR-Yamaha 18 2
10 Vlag van Italië Amedeo Zini Vlag van Italië Carlo Sonaglia LCR-Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Duitsland Karl Paul Seymaz-Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Opgave[9] 2
DNF Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha Koppeling 3
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 4
DNF Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland Willem van Dis LCR-Yamaha Vastloper 7
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 8
DNF Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Windle-Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha Ongeval

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 45
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 34
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 25
4 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 20
5 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 17
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Wooller Ireson-Yamaha 16
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 14
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Windle-Yamaha 12
9 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 11
Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha

Formula One[bewerken]

De Formula One TT was in 1977 ingesteld als doekje voor het bloeden toen de Isle of Man TT haar WK-status werd afgenomen. Officieel was het een echt wereldkampioenschap, dat vanaf 1979 uit twee races bestond: de TT van Man op de Snaefell Mountain Course en de Ulster Grand Prix op het Dundrod Circuit. Dat waren allebei stratencircuits, waar in 1982 het Portugese Vila Real aan was toegevoegd, maar dat was eenmalig. In 1983 werd in Assen voor het eerst op een permanent circuit gereden tijdens de Asser TT. Voor de TT-organisatie was dit een welkome vervanger voor de vervallen 350cc-klasse en het in 1979 beëndigde wereldkampioenschap Formule 750. De Formula One-race stond open voor tweetaktmotoren van 351- tot 500 cc en viertaktmotoren van 600- tot 1.000 cc. Alle toprijders gebruikten de zware viertakten: Honda had de Honda RS 850 R, Suzuki de Suzuki GS 1000 en Kawasaki de Kawasaki Z 1000. In de race nam Joey Dunlop meteen de leiding, maar zijn 850cc-Honda miste toch wat vermogen om de snelle Suzuki's van Mick Grant en Rob McElnea voor te blijven. Toch reed Dunlop acht ronden lang aan de leiding. Toen nam McElnea de leiding over en hij liep ver weg van Dunlop. Mick Grant leek Dunlop zelfs van de tweede plaats af te gaan houden, maar blies kort voor het einde van de race zijn motor op. Wayne Gardner reed op de derde plaats, steeds achterom kijkend of hij teamgenoot Roger Marshall kon helpen om Trevor Nation af te schudden. Dat lukte uiteindelijk: Marshall werd derde voor Gardner en Nation.

Uitslag Formula One[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Suzuki 46"50'56 3 15
2 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Honda 47"05'37 2 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda 48"08'99 4 10
4 Vlag van Australië Wayne Gardner Honda 5 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Nation Suzuki 6 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Salle Kawasaki 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk James Wells Kawasaki 9 4
8 Vlag van Nederland Gerard Flameling Kawasaki 8 3
9 Vlag van Duitsland Peter Rubatto Kawasaki 2
10 Vlag van Nederland Mark van der Endt Kawasaki 7 1
11 Vlag van Zwitserland Peter Bühler Suzuki
12 Vlag van Zweden Kjell Watz Suzuki
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sam McClements Suzuki
14 Vlag van Duitsland Mario Rubatto Egli
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernard Murray Kawasaki
16 Vlag van Nederland Mile Pajic Kawasaki
17 Vlag van Zweden Bosse Granath Kawasaki
18 Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth Honda
19 Vlag van Nederland Gerrie van Rooijen[10] Honda
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Asa Moyce Kawasaki
21 Vlag van Duitsland Stefan Schmidtt Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki Motor 1
DNF Vlag van Nederland Henk van der Mark Kawasaki Motor
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Wrettom Kawasaki
DNF Vlag van Nederland Dirk Brand Kawasaki
DNS Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Hiscock Suzuki Blessure

Top tien tussenstand Formula One[bewerken]

(na twee gereden wedstrijden)

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Honda 27
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Suzuki 25
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda 18
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Nation Suzuki
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk James Wells Kawasaki 8
Vlag van Australië Wayne Gardner Honda
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sam McClements Suzuki 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Salle Suzuki
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Hiscock Suzuki 3
Vlag van Nederland Gerard Flameling Kawasaki

Trivia[bewerken]

Boycot[bewerken]

Als Zuid-Afrikaan had Alan North geen visum gekregen voor de wegraces in Raalte, maar op advies van het Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur had hij dat vanwege het internationale karakter van de Dutch TT wel gekregen, ondanks een motie van PSP, die werd ondersteund door de PPR en de PVDA maar in de Tweede Kamer geen meerderheid kreeg. Landgenoot Jon Ekerold kende die problemen niet omdat hij ook nog beschikte over een Noors paspoort.

Cagiva[bewerken]

Cagiva kwam niet naar Assen omdat de motorfiets nog niet goed genoeg was. Jon Ekerold had wel gehoopt dat men zou komen, want hij wilde beslag laten leggen op het materiaal om 120.000 gulden van het team terug te vorderen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1983

Vorige race:
TT Assen 1982
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI