TT Assen 1967

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Nederland TT Assen 1967
Mike Hailwood won drie klassen.
Mike Hailwood won drie klassen.
Officiële naam 37e Dutch TT
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 24 juni 1967
Organisator FIM / KNMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Italië Renzo Pasolini
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
50 cc
Snelste ronde Vlag van Japan Yoshimi Katayama
Eerste Vlag van Japan Yoshimi Katayama
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Derde Vlag van Australië Barry Smith
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Eerste Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Tweede Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu / Vlag van Duitsland Horst Schneider
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton

De TT van Assen 1967 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1967. De races werden verreden op zaterdag 24 juni 1967 op het Circuit van Drenthe vlakbij Assen. Alle klassen kwamen aan de start.

Algemeen[bewerken]

Tijdens de trainingen van de TT van Assen was het droog en zonnig en werden er al snelle tijden gereden. Die omstandigheden waren ook voorspeld voor de racedag, maar in de nacht ervoor en de ochtend regende het. Het beïnvloedde vooral de 50cc-race, waar de carburatie en de ontsteking gevoelig waren voor vocht. Ondanks het slecht weer in de ochtend waren er 125.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

In Assen startte Mike Hailwood als snelste, maar Giacomo Agostini had bij het ingaan van de eerste bocht het meeste lef en drong Hailwood de tweede plaats op. Die bleef acht ronden lang proberen uit de slipstream van de MV Agusta te komen, zonder succes. Pas na acht ronden kwam Hailwood als eerste door en toen was ook zichtbaar dat de stuurkwaliteiten van de Honda RC 181 te wensen over lieten, want hij ging kwispelend over het circuit. Toch wist hij het ronderecord te verbeteren, terwijl de eerste achterblijvers al op een ronde gezet werden. Agostini zat inmiddels voortdurend met zijn hand onder de stroomlijnruit en had dus kennelijk problemen. Achter Hailwood en Agostini vochten Peter Williams (Arter-Matchless) en Dan Shorey om de derde plaats, tot Williams twee ronden voor het einde deze plek zeker stelde. Daardoor kwam hij, ex aequo met Hailwood, aan de leiding van de stand om het wereldkampioenschap te staan.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 1:03"13'2 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +5'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless +1 ronde 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton +1 ronde 3
5 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton +1 ronde
8 Vlag van Australië Kel Carruthers Norton +1 ronde
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton +1 ronde
10 Vlag van Australië John Dodds Norton +1 ronde
11 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Lee Matchless +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Matchless +1 ronde
14 Vlag van Canada Mike Duff Matchless +1 ronde
15 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Errol Cowan Matchless +1 ronde
16 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gordon Keith Norton +2 ronden
17 Vlag van Zweden Bosse Granath Métisse-Matchless +2 ronden
18 Vlag van Nederland Bert Oosterhuis Norton +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Edy Lenz Matchless
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Matchless
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Oliver Howe Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Matchless
Mike Hailwood bleef acht ronden lang achter Giacomo Agostini hangen.

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless Blessure[1]
Vlag van Canada Ivor Lloyd Matchless [2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi [3]
Vlag van Verenigde Staten Johnny Rockett Norton [2]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Andreas Georgeades Velocette [2]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless 16
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda
3 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 14
4 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton

350cc-klasse[bewerken]

In Assen had het lang geregend. Pas aan het einde van de 50cc-race was het droog geworden, maar toen de 350cc-klasse van start ging was de baan nog nat. Mike Hailwood ging vanaf de start aan de leiding, terwijl Giacomo Agostini het tot in de twintigste ronde aan de stok had met de Benelli van Renzo Pasolini. 66 Minuten had Ago nodig om Pasolini te passeren. Dat betekende dat de Honda RC 174 niet te kloppen was, maar de MV Agusta 350 4C wél. Pasolini kon zelfs in de laatste ronde nog een aanval op Agostini inzetten, die echter niet lukte. De Benelli had de MV Agusta echter goed partij gegeven.

In Assen debuteerde de nieuwe Jawa 350cc-V4, maar Bohumil Staša en Gustav Havel waren nog trager dan een aantal privé-Aermacchi Ala d'Oro's. František Šťastný viel al vroeg in de race uit.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 1:05"19'8 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +40'0 6
3 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli +40'5 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton +1 ronde 3
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +1 ronde 2
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi +1 ronde 1
7 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton +1 ronde
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton +1 ronde
10 Vlag van Duitsland Karl Hoppe Aermacchi +1 ronde
11 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa +2 ronden
12 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa +2 ronden
13 Vlag van Duitsland Dieter Braun Aermacchi +2 ronden
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco +2 ronden
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton +2 ronden
16 Vlag van Nederland Han Leenheer Aermacchi +2 ronden
17 Vlag van Nederland Bert Oosterhuis Norton +2 ronden
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless +3 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Mike Duff Aermacchi
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler AJS
Vlag van Nederland Jaap Mooyen Honda
Vlag van Nederland Theo Louwes Onbekend

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Japan Masahiro Wada Yamaha
Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha
Vlag van Japan Toshimi Yorino Honda

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 24
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 18
3 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 8
4 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 4
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton 2
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ

250cc-klasse[bewerken]

In Assen stapte Mike Hailwood rechtstreeks van het podium van de 350cc-race op zijn 250cc-zescilinder. Hij was als eerste weg, maar halverwege de eerste ronde leidde Phil Read met de Yamaha RD 05. Ralph Bryans was derde. Na twee ronden had Hailwood orde op zaken gesteld: het reed voorop en Phil Read moest met een slecht lopende motor steeds meer terrein prijs geven. Bryans en Bill Ivy haalden hem in de derde ronde in. In ronde twaalf wist Ivy eindelijk Bryans te passeren, maar Hailwood was toen al onbereikbaar. Read was in de achtste ronde van het toneel verdwenen. Hailwood reed een nieuw racerecord, Ivy werd tweede en Bryans derde.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 54"27'7 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +30'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +39'8 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ +1 ronde 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki +1 ronde 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 1
7 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco +1 ronde
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Carr Bultaco +1 ronde
10 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Bultaco +2 ronden
11 Vlag van Nederland Ruud Breedt Bultaco +2 ronden
12 Vlag van Nederland Jan Huberts Kawasaki +2 ronden
13 Vlag van Oostenrijk Rudolf Thalhammer Aermacchi +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Nederland Cees van Dongen Bultaco Versnellingsbak
Vlag van Nederland Han Leenheer Aermacchi Val
Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
Vlag van Nederland Lous van Rijswijk Jr. Bultaco

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Yamaha [2]
Vlag van Canada Yvon Duhamel Yamaha [2]
Vlag van Verenigde Staten Frank Camillieri Yamaha [2]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco
Vlag van Australië Malcolm Stanton Aermacchi
Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Jyun Hamano Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 26
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 25
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 20
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 14
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
8 Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco 4
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
10 Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco 3

125cc-klasse[bewerken]

Bill Ivy en Phil Read hadden uitstekende trainingstijden gezet in Assen, maar bij de start van de race keken ze meteen tegen een flinke achterstand aan omdat hun Yamaha's niet wilden starten. Dat deden de Suzuki's van Yoshimi Katayama en Stuart Graham wel. Ook Cees van Dongen had goed getraind: zesde met een privé-Honda CR 93 nog voor een aantal fabriekscoureurs van Jawa, Bultaco en EMC. Door de weigering van de Yamaha's kon van Dongen echter als derde wegkomen, achter Katayama en Graham. Na een halve ronde zat Read echter al op de vierde plaats en bij start/finish was hij van Dongen al gespasseerd. Ivy, die zijn motor pas aan de praat kreeg toen het hele veld al uit het zicht was, had zich al naar de zesde plaats opgewerkt. Hij wist zich ook nog voorbij van Dongen te werken, maar daarna kwam diens vijfde plaats niet meer in gevaar. Read passeerde intussen Graham, die zich in zijn slipstream nestelde en zo naderden ze samen de leidende Katayama. In de tiende ronde nam Read de leiding over. Graham was wat achterop geraakt en werd gepasseerd door Bill Ivy en dat overkwam uiteindelijk ook Katayama. Ivy kwam zelfs nog dicht bij Phil Read, maar bij de vlag had deze nog ongeveer 200 meter voorsprong. Stuart Graham werd derde.

Phil Read op weg naar de overwinning in de 125cc-race.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 47"25'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +6'5 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki +8'2 4
4 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki +8'8 3
5 Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC +1 ronde 1
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde
8 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Montesa +1 ronde
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda +1 ronde
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ +1 ronde
11 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda +1 ronde
12 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco +1 ronde
14 Vlag van Nederland Jan Huberts Honda +1 ronde
15 Vlag van Nederland Jan Kostwinder Honda +1 ronde
16 Vlag van Nederland Rudi Breedt Honda +1 ronde
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco +1 ronde
18 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann MZ +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Joachim Leitert MZ Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Jean-Guy Duval Yamaha [2]
Vlag van Canada Ralph Swegan Yamaha [2]
Vlag van Canada Robert Lusk Yamaha [2]
Vlag van Canada Robert Messina Yamaha [2]
Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha [2]
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa Blessure[5]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Australië Kel Carruthers Honda
Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki
Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Vergnais Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Hongarije László Szabó MZ
Vlag van Italië Giovanni Burlando Honda
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hideo Kanaya Suzuki
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Yasuho Shigeno Suzuki

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 28
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 22
3 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 19
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 16
5 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 5
7 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 4
8 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha 3
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
10 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa 2
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Australië Kel Carruthers Honda
Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda

50cc-klasse[bewerken]

In Assen had het al flink geregend in de nacht vóór de wedstrijd, maar tijdens de 50cc-race bleef het ook regenen. Daardoor werd het toch nog een enigszins verrassende race, want dat een Suzuki zou winnen stond van tevoren wel vast. De ontsteking en carburatie van veel van de lichte machientjes was nog niet waterbestendig en daardoor moest Stuart Graham al na de eerste ronde de pit opzoeken. Yoshimi Katayama bleef Hans Georg Anscheidt op de hielen zitten, maar na de vierde ronde reed ook Anscheidt de pit in en Katayama leidde met twintig seconden voorsprong op Ángel Nieto (Derbi). Na het uitvallen van zijn teamgenoten en het opdrogen van de baan kon Katayama vrij rustig naar de overwinning rijden, maar hij bouwde zijn voorsprong op Nieto toch nog uit tot meer dan anderhalve minuut. Barry Smith, eveneens op Derbi, had zich vanaf de vijfde ronde naar voren gevochten en finishte als derde. Anscheidt had zijn race hervat en werd toch nog vierde. Achter hen begonnen een paar Nederlanders zich te roeren, met hun privé-Kreidlers en zelfbouw Jamathi's. Aalt Toersen (oude fabrieks-Kreidler) werd vijfde, Paul Lodewijkx (Jamathi) zesde, Martin Mijwaart (Jamathi) zevende en Jos Schurgers (Van Veen-Kreidler) achtste. De Kreidler van Schurgers was door importeur Van Veen zelf gebouwd op basis van een normaal productiemodel. Er was nog een Nederlander gestart: Jan de Vries, die echter uitviel door een natte bobine. De geruchten dat Suzuki Yoshimi Katayama had voorbestemd als eerste Japanse wereldkampioen werden steeds sterker, maar alleen gevoed door speculaties in de pers. Katayama kwam in de WK-stand wel dichter bij Anscheidt, die zijn drie punten als streepresultaat moest wegstrepen en netto dus niets opschoot met zijn vierde plaats.

Duitse supporters wachten op Hans Georg Anscheidt, maar hier schiet Yoshimi Katayama door het beeld.
Yoshimi Katayama tijdens de huldiging

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 32"07'5 8
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi +1"43'5 6
3 Vlag van Australië Barry Smith Derbi +2"03'6 4
4 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki +2"36'2 3
5 Vlag van Nederland Aalt Toersen Kreidler +4"03'5 2
6 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi +4"04'5 1
7 Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi +1 ronde
8 Vlag van Nederland Jos Schurgers Van Veen-Kreidler +1 ronde
9 Vlag van Duitsland Horst Seidl Honda +1 ronde
10 Vlag van Zwitserland Bernard Hausel Derbi +1 ronde
11 Vlag van Ierland Chris Goosen Derbi +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki
Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler Natte bobine
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Dieter Gedlich Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo-Kreidler
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Akamatsu Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 28 (31)
2 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 22
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 12
4 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 10
5 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 9
6 Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler 6
7 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 4
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
10 Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi 3
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

In Assen startten slechts 14 zijspannen. Helmut Fath had met zijn viercilinder weer een snelle trainingstijd gezet, waardoor hij op de eerste startrij stond, maar hij had in de trainingen zijn tijd voornamelijk gebruikt om de sleutelen. Bij de start waren Georg Auerbacher en Eduard Dein als snelste weg, gevolgd door Johann Attenberger en Josef Schillinger. Attenberger had zijn BMW moeten aanpassen om met een verstijfd been toch te kunnen schakelen. Na de eerste ronde was Fath al opgeklommen tot de tweede plaats en een halve ronde later lag hij al op kop. Na de tweede ronde leek Fath al onbereikbaar voor de concurrentie. In de derde ronde viel Auerbacher uit en kon de combinatie Enders/Engelhardt de tweede plaats pakken. In de vierde ronde had Fath een flinke voorsprong opgebouwd, maar toen moest hij de pit in rijden wegens een flinke olielekkage. Klaus Enders kon zo opnieuw winnen, vóór Siegfried Schauzu/Horst Schneider en Pip Harris/John Thornton.

Als Klaus Enders de Grand Prix van België zou winnen kon niemand hem nog van de wereldtitel afhouden.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 50"31'6 8
2 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW +4'1 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW +12'8 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW +24'1 3
5 Vlag van Duitsland Johann Attenberger Vlag van Duitsland Josef Schillinger BMW +1"58'6 2
6 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Armgard Neumann BMW +3"41'2 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Stanley BSA +1 ronde
8 Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW
Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch URS Smeersysteem
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice D. Loach BSA Zuiger

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zweden Bertil Persson Vlag van Zweden Berndt Äström BMW [6]
Vlag van Zweden Ruben Bjarnemark Vlag van Zweden Lennart Rägmo BMW [6]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Hans Hänni Vlag van Zwitserland Kurt Barfuss BMW
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Wilson BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk John Flaxman BSA

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 36
2 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 27
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 17
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW 11
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW 7
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Wilson en Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Caddow BMW 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW
8 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW 3
Vlag van Duitsland Johann Attenberger Vlag van Duitsland Josef Schillinger BMW
10 Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW 2
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn en Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Hughes BMW
Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Armgard Neumann BMW
Vorige race:
Isle of Man TT 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1967

Vorige race:
TT Assen 1966
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1968
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT