Grand Prix-wegrace van Duitsland 1960

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Solitudering
Land Vlag van Duitsland Bondsrepubliek Duitsland
Datum 23- en 24 juli 1960
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Italië Remo Venturi
Derde Vlag van Italië Emilio Mendogni
250 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Japan Kenjiro Tanaka
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Helmut Fath/Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth
Eerste Vlag van Duitsland Helmut Fath/Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth
Tweede Vlag van Zwitserland Florian Camathias/Vlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht
Derde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger/Vlag van Duitsland Horst Burkhardt

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1960 was de vijfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1960. De races werden verreden op 23- en 24 juli 1960 op de Solitudering, een stratencircuit in het westelijk deel van Stuttgart.

Algemeen[bewerken]

Hoewel alleen de 500cc-klasse, de 250cc-klasse en de zijspanklasse aan de start kwamen, werden de races over twee dagen verdeeld: de zijspannen op zaterdag en de solomotoren op zondag. Dat had ook te maken met het feit dat er een Formule 2-autorace werd gehouden, gewonnen door Wolfgang von Trips (Ferrari). Tijdens de trainingen kwam Bob Brown hard ten val met zijn 250cc-Honda RC 161. Hij raakte een hek en werd afgevoerd naar het ziekenhuis, waar hij overleed aan de gevolgen van een schedelbasisfractuur. De werelditel in de zijspanklasse was al eerder beslist, de wereldtitel in de 500cc-klasse werd in deze Grand Prix beslist. Kenjiro Tanaka scoorde de eerste podiumplaats voor Honda. De zijspanklasse sloot haar seizoen af.

500cc-klasse[bewerken]

Dankzij zijn vierde overwinning in vijf races was John Surtees nu zeker van de wereldtitel. MV Agusta won weer erg overtuigend, met Remo Venturi als tweede en Emilio Mendogni als derde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 1:22"32'1 8
2 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta +18'7 6
3 Vlag van Italië Emilio Mendogni MV Agusta +1"35'1 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Norton +2"45'5 3
5 Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton +2"56'2 2
6 Vlag van Duitsland Rudolf Gläser Norton +3"29'9 1
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton +3"51'6
8 Vlag van Duitsland Hans-Günther Jäger BMW +4"01'0
9 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton +4"44'6
10 Vlag van Frankrijk Jacques Insermini Norton +1 ronde
11 Vlag van Duitsland Alois Huber BMW +3 ronden
12 Vlag van Australië Jack Findlay Norton +1 ronde
13 Vlag van Verenigde Staten Allen Krupa Norton +1 ronde
14 Vlag van België Raymond Bogaerdt Norton +1 ronde
15 Vlag van België Raymond Hanset Norton +1 ronde
16 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton +1 ronde
17 Vlag van Duitsland Lothar John BMW +1 ronde
18 Vlag van Duitsland Fritz Meyer BMW +2 ronden
19 Vlag van Duitsland Karl Recktenwald Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Andreas Klaus Norton
Vlag van Duitsland Fritz Kläger Horex
Vlag van Duitsland Hans-Siegfried Gläser Norton
Vlag van Duitsland Heinz Kauert Matchless
Vlag van Duitsland Klaus Hamelmann Münch
Vlag van Duitsland Ladi Richter Norton
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Bayle Norton
Vlag van Nederland Gijs Oosterbaan Norton
Vlag van Nederland Martinus Van Son Norton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Tommy Robinson Norton
Vlag van Zweden Evert Carlsson BMW

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Bob Brown (†) Norton Overleden

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Tom Phillis Norton Blessure[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta/Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen Norton
Vlag van Japan Fumio Ito BMW

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees (wereldkampioen) MV Agusta 32
2 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 26
3 Vlag van Australië Bob Brown (†) Norton 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton 9
Vlag van Italië Emilio Mendogni MV Agusta
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta/Norton 6
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Norton
9 Vlag van Australië Tom Phillis Norton 3
10 Vlag van Oostenrijk Ladi Richter Norton 2
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton
Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton

250cc-klasse[bewerken]

Gary Hocking profiteerde van een val van Carlo Ubbiali bij de start van de 250cc-race. Ubbiali kon wel verder en finishte zelfs binnen tien seconden achter Hocking. Daardoor werd de 250cc-klasse wel weer erg spannend: met beiden twee overwinningen en twee tweede plaatsen stonden Hocking en Ubbiali exact gelijk in de tussenstand. Kenjiro Tanaka reed de Honda RC 161 naar de derde plaats, het eerste podium voor Honda. Dickie Dale reed weer op de MZ RE 250, wat erop duidt dat Ernst Degner niet naar Duitsland was afgereisd omdat daar geen 125cc-race werd verreden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta 1:01"07'9 8
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta +9'5 6
3 Vlag van Japan Kenjiro Tanaka Honda +49'8 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale MZ +50'9 3
5 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta +1"05'6 2
6 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +2"36'7 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Bob Brown (†) Honda Overleden

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Tom Phillis Honda Blessure[1]
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini Blessure[2]
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda Blessure[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ
Vlag van Duitsland Günter Beer Adler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati/Mondial
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Honda
Vlag van Japan Moto Kitano Honda
Vlag van Japan Yukio Satoh Honda
Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman MZ
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 28
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati/Mondial 5
5 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 4
Vlag van Japan Kenjiro Tanaka Honda
7 Vlag van Australië Bob Brown (†) Honda 3
Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale MZ
10 Vlag van Japan Moto Kitano Honda 2
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi

Zijspanklasse[bewerken]

Helmut Fath/Alfred Wohlgemuth waren al wereldkampioen, maar hadden een paar maal geprofiteerd van het feit dat Florian Camathias uitviel terwijl hij aan de leiding lag. Nu bleef Camathias' BMW heel, maar werd hij toch slechts tweede, overigens met Gottfried Rüfenacht, zijn vierde bakkenist in vijf wedstrijden. Fritz Scheidegger/Horst Burkhardt werden derde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW 47"40'8 8
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht BMW +8'6 6
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW +52'1 4
4 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Horst Höhler BMW 3
5 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess BMW 2
6 Vlag van Duitsland Alwin Ritter Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 1

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW
Vlag van Frankrijk Jo Rogliardo Vlag van Frankrijk Marcel Godillot BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Stokes Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Wells Vlag van Verenigd Koninkrijk William Cook Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW 24 (38)
2 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 16 (20)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW 14
4 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Verenigd Koninkrijk John Chisnell,
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robert Fiston,
Vlag van Zwitserland Roland Föll en
Vlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht
BMW 12
5 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW 9
6 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Horst Höhler BMW 7
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 4
8 Vlag van Duitsland Alwin Ritter Vlag van Duitsland Edwin Blauth en
Vlag van Duitsland Emil Hörner
BMW 4
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Wells Vlag van Verenigd Koninkrijk William Cook Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1960
FIM wereldkampioenschap wegrace
12e seizoen (1960)
Volgende race:
Ulster Grand Prix 1960

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1959
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1961
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT