Grand Prix-wegrace van Duitsland 1976

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Nürburgring-2013-Nordschleife.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 29 augustus 1976
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Italië Virginio Ferrari
Snelste ronde Vlag van Nederland Marcel Ankoné
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Derde Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen
350 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Derde Vlag van Italië Gianfranco Bonera
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Italië Walter Villa
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Duitsland Walter Koschine
Derde Vlag van België Julien van Zeebroeck
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Ulrich Graf
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Duitsland Herbert Rittberger
Derde Vlag van Zwitserland Ulrich Graf
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Snelste ronde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Eerste Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Tweede Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Duitsland Josef Huber
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1976 was elfde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1976. De race werd verreden op 29 augustus 1976 op de Nordschleife van de Nürburgring nabij Nürburg. Voor de 500 cc klasse en de zijspanklasse was de Duitse Grand Prix de laatste van het seizoen. De overige klassen gingen nog naar de Grand Prix van Spanje

Algemeen[bewerken]

In Duitsland werden de twee laatste wereldtitels bekend: Ángel Nieto werd wereldkampioen 50 cc en Walter Villa haalde zelfs zijn tweede wereldtitel in dit jaar binnen. Na de 250 cc titel werd hij ook wereldkampioen 350 cc. De overwinning van Giacomo Agostini met de MV Agusta 500 4C was de laatste overwinning met een viertaktmotor in de 500 cc klasse.

500 cc[bewerken]

Het verschijnen van de MV Agusta 500 4C in Duitsland was een grote verrassing. Giacomo Agostini had zelfs nog met zijn Suzuki getraind[1]. De MV Agusta, die nu voorzien was van lichtere zuigers en een lichtere krukas, kwam niet alleen door de geluidskeuring, Agostini was er zelfs oppermachtig mee. Hij leidde de race van start tot finish. Wereldkampioen Barry Sheene, die aanvankelijk nog verklaard had dat hij tevreden was over de startgelden in Duitsland en dus ook zou verschijnen, kwam uiteindelijk niet. Virginio Ferrari had de snelste trainingstijd gereden, maar hij viel uit door een oververhitte motor. Dieter Braun viel terwijl hij op de tweede plaats lag, waarschijnlijk door een mechanisch defect. Marco Lucchinelli lag even tweede, maar werd ingehaald door Pat Hennen en John Newbold die voor regenbanden hadden gekozen en pas tegen het einde van de race beloond werden toen het inderdaad begon te regenen. Toch wist Lucchinelli de tweede plaats terug te pakken terwijl Pat Hennen derde werd.

Uitslag[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1h 06' 21" 4 15
2 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki + 52" 1 12
3 Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Suzuki + 1' 09" 3 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Suzuki + 1' 12" 3 8
5 Vlag van Nederland Marcel Ankoné Suzuki + 1' 20" 8 6
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki + 2' 41" 6 5
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Suzuki + 2' 56" 6 4
8 Vlag van Frankrijk Christian Bourgeois Yamaha + 2' 56" 8 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Suzuki + 4' 14" 2 2
10 Vlag van Duitsland Egid Schwemmer Nava Yamaha + 4' 18" 1 1
11 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha + 4' 35" 6
12 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha + 4' 43"
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cowie Yamaha + 5' 10" 5
14 Vlag van Oostenrijk Hans Braumandl Suzuki + 7' 54"
15 Vlag van Duitsland Franz Rau Yamaha + 7' 58" 5
16 Vlag van Duitsland Walter Hoffmann Suzuki + 8' 45" 6
17 Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Yamaha + 9' 46"
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Rogers Yamaha + 9' 51" 4
19 Vlag van Nederland Jan van Disseldorp Yamaha + 10' 51" 5
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Dobson Yamaha + 10' 51" 7
DNF Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki val

350 cc[bewerken]

In de 350 cc race konden Giacomo Agostini en Dieter Braun Walter Villa een tijdje volgen, maar beiden vielen ze met mechanische problemen uit. Dat gebeurde ook met Pentti Korhonen. Johnny Cecotto leek na lange tijd weer eens in vorm te zijn en reed de snelste ronde, maar hij kon Villa niet van de overwinning afhouden. Hij werd tweede, terwijl de derde plaats naar Gianfranco Bonera ging. Walter Villa won probleemloos en was nu ook in de 350 cc klasse wereldkampioen.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 1h 04' 03" 9 15
2 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha + 9" 6 12
3 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Harley-Davidson + 13" 4 10
4 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha + 21" 6 8
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha + 21" 9 6
6 Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha + 22" 3 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha + 28" 9 4
8 Vlag van Duitsland Dieter Braun Morbidelli + 31" 6 3
9 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha + 49" 9 2
10 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha + 1' 03" 9 1
11 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha + 1' 44" 5
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Yamaha + 2' 09" 5
13 Vlag van Duitsland Toni Mang Yamaha + 2' 20" 7
14 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha + 2' 42" 7
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cowie Yamaha + 2' 52" 8
16 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha + 3' 29" 3
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha + 3' 30" 2
18 Vlag van Spanje (1945-1977) Jaime Samaranch Yamaha + 3' 53" 8
19 Vlag van Duitsland Horst Pleyer Yamaha + 4' 58" 1
20 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha + 5' 20"
DNF Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta
DNF Vlag van Duitsland Dieter Braun Bakker-Morbidelli
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha

250 cc[bewerken]

Walter Villa startte slecht in Duitsland en Takazumi Katayama mocht zelfs drie ronden (60 kilometer) aan de leiding rijden. Toen Villa hem gepasseerd was probeerde Katayama hem echter te volgen en dat moest hij met een val bekopen. Nadat hij zijn machine in de pit had laten repareren werd hij toch nog zevende. Het gevecht om de tweede plaats werd gewonnen door Kork Ballington (Yamaha), terwijl Jon Ekerold derde werd. Daardoor stonden er twee Zuid-Afrikanen op het erepodium.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 55' 34" 8 15
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Yamaha + 1' 08" 3 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha + 1' 09" 4 10
4 Vlag van Duitsland Dieter Braun Yamaha + 1' 10" 5 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha + 1' 10" 8 6
6 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha + 1' 21" 1 5
7 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha + 1' 33" 9 4
8 Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha + 1' 49" 8 3
9 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha + 1' 55" 2 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha + 2' 08" 8 1
11 Vlag van Duitsland Bernd Tüngethal Yamaha + 2' 09"
12 Vlag van Frankrijk Gilbert Lavelle Yamaha + 2' 10" 9
13 Vlag van Zwitserland Franz Kunz Yamaha + 2' 16" 7
14 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha + 3' 01" 2
15 Vlag van Nederland Henk van Kessel Yamaha + 3' 02" 8
16 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha + 3' 43" 3
17 Vlag van Australië John Dodds Yamaha + 3' 43" 5
18 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha + 3' 54" 1
19 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Yamaha + 4' 16" 1
20 Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha + 4' 19" 7

125 cc[bewerken]

De Nordschleife was door de regen veranderd in een gijbaan. Al in de Südkehre, de eerste bocht van het 20 kilometer lange circuit, vielen vijf coureurs, waaronder Ángel Nieto. Daarmee was al een van de favorieten weggevallen, maar in de Hatzenbach viel ook Pier Paolo Bianchi en toen Gert Bender daardoor aan de leiding kwam viel hij bij de Hocheichen. Zo kwam de jonge Duitser Toni Mang met zijn Morbidelli aan de leiding te liggen. Henk van Kessel's machine liep op één cilinder en hij zocht de pit op, waardoor Walter Koschine (Seel-Maico) tweede werd, met een achterstand van 1 minuut en 40 seconden op Mang. De derde plaats was voor Julien van Zeebroeck, die met een Morbidelli was opgeklommen vanaf de laatste plaats. Paolo Pileri kon niet starten vanwege een handblessure en daardoor kwam een oude bekende terug op het circuit: zijn machine kwam in handen van Jan Huberts, die in de TT van Assen van 1975 ook al eens een Morbidelli had gekregen. Huberts staakte toen hij te veel last kreeg van zijn verstuikte enkel.

Uitslag van 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Morbidelli 52' 43" 4 15
2 Vlag van Duitsland Walter Koschine Maico + 1' 39" 9 12
3 Vlag van België Julien van Zeebroeck Morbidelli + 1' 44" 7 10
4 Vlag van Duitsland Horst Seel Seel-Maico + 1' 48" 7 8
5 Vlag van Zweden Lennart Lundgren Yamaha + 2' 28" 2 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli + 2' 31" 9 5
7 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha + 2' 37" 6 4
8 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli + 3' 29" 4
9 Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli + 3' 45" 5 4
10 Vlag van Zweden Hans Hallberg Yamaha + 4' 16" 1
11 Vlag van Oostenrijk Werner Schmied Rotax + 4' 17" 7
12 Vlag van Zwitserland Ernst Stammbach Yamaha + 4' 29"
13 Vlag van Finland Pentti Salonen Yamaha + 5' 08" 5
14 Vlag van Duitsland Wolfgang Rubel Maico + 5' 17" 5
15 Vlag van Duitsland Rolf Minhoff Maico + 5' 51" 9
16 Vlag van Duitsland Bernhard Otto Maico + 6' 19" 2
17 Vlag van Frankrijk Benjamin Laurent Morbidelli + 7' 06" 4
18 Vlag van Duitsland Hans Knemeyer Maico + 8' 39" 3
19 Vlag van Tsjechië Zbyněk Havrda Maico + 1 ronde
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Bultaco val
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Morbidelli val
DNF Vlag van Duitsland Gert Bender Bender val
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel AGV Condor motor
DNF Vlag van Nederland Jan Huberts Morbidelli blessure
DNS Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli blessure

50 cc[bewerken]

Ángel Nieto werd door zijn overwinning in de Grand Prix van Duitsland voor de 7e keer wereldkampioen, maar het was de eerste wereldtitel voor de constructeurs van zijn machine, Jan Thiel en Martin Mijwaart. Het Bultaco-motorblok met nummer A 36260 M was in 1974 gedebuteerd in hun Jamathi en had in 1975 in een Piovaticci gehangen. Voor aanvang van de race waren er naast Nieto nog twee kanshebbers voor de wereldtitel: Herbert Rittberger en Julien van Zeebroeck. Ulrich Graf werd door Kreidler en Van Veen in de watten gelegd. In de training mocht hij beide Van Veen-Kreidlers gebruiken en uiteindelijk koos hij voor de inbouw van een Van Veen-motorblok in zijn eigen frame. Ook Rittberger kreeg een Van Veen-blok in een Kreidler frame en van Zeebroeck had een volwaardige van Veen-Kreidler. Graf liep na de start meteen een grote achterstand op, terwijl Rittberger nog even in de buurt van Nieto kon blijven. In de tweede ronde draaide Nieto echter een ronderecord dat meer dan een minuut sneller was dan zijn vorige record. Op de lange Nordschleife hoefde men slechts drie ronden te rijden en Nieto hield 14 seconden over op tweede man Rittberger. Ulrich Graf werd derde.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Bultaco 31' 42" 4 15
2 Vlag van Duitsland Herbert Rittberger Kreidler[2] + 14" 12
3 Vlag van Zwitserland Ulrich Graf Kreidler[2] + 51" 3 10
4 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler + 1' 31" 7 8
5 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler + 1' 32" 3 6
6 Vlag van België Julien van Zeebroeck Van Veen-Kreidler + 1' 32" 9 5
7 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler + 1' 50" 7 4
8 Vlag van Duitsland Bruno Stopp Kreidler + 2' 04" 9 3
9 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler + 2' 14" 6 2
10 Vlag van Italië Ermanno Giuliano LGM + 2' 53" 3 1
11 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler + 3' 05"
12 Vlag van Duitsland Wolfgang Golembeck Kreidler + 3' 05" 2
13 Vlag van Duitsland Hagen Klein Kreidler + 3' 32"
14 Vlag van Frankrijk Benjamin Laurent 3B-Kreidler + 3' 35" 8
15 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler + 3' 36" 2
16 Vlag van Frankrijk Jacques Hutteau Morbidelli + 3' 55" 6
17 Vlag van Duitsland Walter Däuwel Kreidler + 3' 57" 7
18 Vlag van Duitsland Roland Schuster Kreidler + 3' 58"
19 Vlag van Nederland Theo Timmer Kreidler + 3' 58" 3
20 Vlag van Nederland Engelbert Kip Kreidler + 4' 21" 8

Zijspanklasse[bewerken]

In Duitsland startte de Franse combinatie Alain Michel/Bernard Garcia als snelste, maar toen zij gezelschap kregen van Werner Schwärzel/Andreas Huber ontstond er een flinke strijd. Michel/Garcia vielen in de laatste ronde uit, waardoor Schwärzel de overwinning greep.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber König 55' 53" 3 15
2 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Josef Huber Busch-König + 1' 54" 8 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur Windle-Yamaha + 2' 26" 7 10
4 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams Seymaz-Yamaha + 2' 58" 3 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha + 3' 28" 7 6
6 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Hans Seib König + 3' 34" 7 5
7 Vlag van Zwitserland Ernst Trachsel Vlag van Zwitserland Benedikt Stähli TTM-Yamaha + 3' 53" 6 4
8 Vlag van Duitsland Walter Ohrmann Vlag van Duitsland Bernd Grube Yamaha + 3' 58" 4 3
9 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Schmid-Fath + 4' 58" 2 2
10 Vlag van Duitsland Kurt Jelonek Vlag van Duitsland Volker Rieß König + 5' 00" 5 1
11 Vlag van Duitsland Max Venus Vlag van Duitsland Norbert Bittermann König + 5' 00" 9
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Brown British Magnum + 5' 03" 1
13 Vlag van Duitsland Heinz Luthringhauser Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-BMW + 5' 04" 6
14 Vlag van Duitsland Rudolf Reinhard Vlag van Duitsland Karin Sterzenbach Yamaha + 5' 11" 8
15 Vlag van Zwitserland Hermann Schmid Vlag van Zwitserland Martial Jean-Petit-Matile Schmid-Yamaha + 5' 31" 5
DNF Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Bernard Garcia GEP-Yamaha
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1976
FIM wereldkampioenschap wegrace
28e seizoen (1976)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1976

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1975
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1977
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA