Grand Prix-wegrace van de DDR 1970

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sachsenring
Officiële naam Grosser Preis der Deutschen Demokratischen Republik
Land Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Datum 12 juli 1970
Organisator ADMV/FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Australië John Dodds
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Carney
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Australië Kel Carruthers
250 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Kel Carruthers
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould
Tweede Vlag van Italië Silvio Grassetti
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Duitsland Dieter Braun
Derde Vlag van Zweden Börje Jansson
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nederland Aalt Toersen
Eerste Vlag van Nederland Aalt Toersen
Tweede Vlag van Nederland Jos Schurgers
Derde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto

De Grand Prix-wegrace van de DDR 1970 was de zevende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1970. De race werd verreden op 12 juli 1970 op de Sachsenring nabij Hohenstein-Ernstthal (Saksen).

500 cc[bewerken]

Door de lage startgelden was de Grand Prix van de DDR niet bijzonder populair bij de rijders, vooral de privérijders die hun reis- en verblijfskosten uit die gelden moesten betalen. De gemoederen in het rennerskwartier waren al verhit geraakt door de onveilige situatie op de Nürburgring en de zes doden die tijdens de TT van Man waren gevallen. Eigenlijk verwaterde de woede van de coureurs gedurende 1970 weer een beetje, tot de GP van de DDR. Die trok 250.000 betalende bezoekers, zelfs de trainingsdagen waren drukker bezocht dan alle andere GP's tijdens wedstrijddagen. Desondanks kregen coureurs slechts omgerekend 160- tot 240 gulden voor een start in twee klassen. Ze kregen dit pas ter plaatse te horen, zodat ze wel moesten rijden.

Uitslag 500 cc[bewerken]

In de 500cc-race in de DDR kwam Renzo Pasolini weer aan de start na zijn val op de Nürburgring, maar nu met een vernieuwde 453cc-Benelli viercilinder. Daarmee kon hij Giacomo Agostini vijf ronden lang op de hielen zitten. Daarna begon Ago toch langzaam weg te lopen. Toen de achtste ronde begon liep de Benelli van Pasolini vast. De Australiër John Dodds had zijn König aan de kant laten staan en volgde op gepaste afstand met een Linto. Hij werd tweede en Martin Carney werd met een Kawasaki derde, mede doordat Alberto Pagani was uitgevallen en Christian Ravel een tankstop moest maken.

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1h 03' 45" 1 15
2 Vlag van Australië John Dodds Linto +3' 10" 4 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Carney Kawasaki +1 ronde 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Seeley 8
5 Vlag van Frankrijk Christian Ravel Kawasaki 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton 5
7 Vlag van Frankrijk Eric Offenstadt Kawasaki 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Tickle-Norton 2
10 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Seeley 1
11 Vlag van Oostenrijk Werner Bergold Linto
12 Vlag van Australië Jack Findlay Seeley-Suzuki
13 Vlag van Zweden Sven-Olov Gunnarsson Kawasaki
14 Vlag van Zwitserland Jean Campiche Honda
15 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Kawasaki
16 Vlag van Australië Terry MacDonald Matchless
17 Vlag van Italië Franco Trabalzini Paton
18 Vlag van Hongarije Arpad Juhos Matchless
DNF Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli vastloper
DNF Vlag van Italië Alberto Pagani Linto

350 cc[bewerken]

In de 350cc-race startten Rodney Gould en Kent Andersson als snelsten, maar na drie kilometer werden ze al bijgehaald door Giacomo Agostini en Renzo Pasolini. Kel Carruthers verloor wat tijd door het ontwijken van de vallende Theo Bult. Agostini begon al snel een flinke voorsprong op te bouwen terwijl Gould uitviel met een klemmende gasschuif. Pasolini lag op de tweede plaats en Andersson kon met zijn snellere Yamaha Carruthers inhalen. Carruthers wist zijn derde plaats echter te heroveren omdat Andersson problemen kreeg met zijn versnellingsbak. Misschien was de echte winnaar toch Billie Nelson, die na de finish een telegram kreeg omdat hij vader van een dochter (Sarah) was geworden.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 54' 39" 6 15
2 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli +22" 5 12
3 Vlag van Australië Kel Carruthers Yamaha +3' 00" 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Yamaha +1 ronde 8
5 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha +1 ronde 6
6 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha +1 ronde 5
7 Vlag van Duitsland Karl Hoppe Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Aermacchi +1 ronde 3
9 Vlag van Denemarken Franz Kroon Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Finland Pentti Lehtelä Yamaha +2 ronden 1
DNF Vlag van Nederland Theo Bult Yamaha val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha klemmende gasschuif

250 cc[bewerken]

Kel Carruthers had al het hele seizoen tegenslag en ook in de DDR bleef de pechduivel hem achtervolgen. Hij reed tot de twaalfde ronde aan de leiding, toen hij uitviel door een defecte onderbreker. Bij de start pakte Rodney Gould meteen de leiding, terwijl achter hem een flink gevecht om de tweede plaats ontstond. Carruthers wist zich hieruit al snel los te maken en ging Gould ook voorbij. Toen Carruthers uitgevallen was kon Gould naar de overwinning rijden. Het gevecht om de tweede plaats werd beslist toen Silvio Grassetti alleen achterbleef nadat Dieter Braun gevallen was. Grassetti wist Kent Andersson met 0,9 seconden te verslaan.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 48' 00" 15
2 Vlag van Italië Silvio Grassetti MZ +16" 12
3 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha +16" 9 10
4 Vlag van Finland Jarno Saarinen Yamaha +21" 6 8
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ +1' 00" 9 6
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha +1' 08" 6 5
7 Vlag van Nederland Theo Bult Yamaha +1' 09" 7 4
8 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +1' 13" 5 3
9 Vlag van Zweden Börje Jansson Yamaha +1' 55" 1 2
10 Vlag van Duitsland Heinrich Rosenbusch Yamaha +1' 56" 1 1
DNF Vlag van Australië Kel Carruthers Yamaha onderbreker
DNF Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ val

125 cc[bewerken]

In de 125cc-race kon Dieter Braun door te winnen wereldkampioen worden. Hij werd echter de hele race op de hielen gezeten door Ángel Nieto. Nieto passeerde Braun af en toe, maar kon niet weglopen en koos ervoor achter Braun te blijven. In de Queckenberg-bocht voor de finish lag Braun nog aan kop, en het Oost-Duitse publiek juichte al om de overwinning, want de West-Duitser Braun was populair in de DDR. Nieto remde Braun echter uit en finisthe met een halve seconde voorsprong. Hij werd daarvoor uitgefloten, terwijl Braun werd toegejuicht alsof hij gewonnen had. Börje Jansson werd derde.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 50' 34" 1 15
2 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki +00" 5 12
3 Vlag van Zweden Börje Jansson Maico +1' 15" 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki +1' 20" 7 8
5 Vlag van Nederland Aalt Toersen Suzuki +1' 27" 6
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ +3' 08" 6 5
7 Vlag van Cuba José Peón MZ +3' 09" 3 4
8 Vlag van Duitse Democratische Republiek Roland Rentzsch MZ +3' 10" 5 3
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ingo Köppe MZ +3' 24" 1 2
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Wolfgang Rösch MZ +3' 29" 3 1

50 cc[bewerken]

De verbeteringen aan de Jamathi van Aalt Toersen waarmee hij in België succesvol was geweest wierpen ook in de DDR hun vruchten af. Na vier ronden had hij op de natte baan al een voorsprong van 12 seconden. Hij verbeterde zelfs het ronderecord. Ángel Nieto's carburateur was verkeerd afgesteld en hij moest moeite doen om in het spoor van Jos Schurgers en Martin Mijwaart te blijven. In de laatste ronde reed Schurgers zich 1 seconde los. Nieto wist Mijwaart op de streep te kloppen en werd derde, maar hij verloor kostbare WK-punten.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Aalt Toersen Jamathi 27' 18" 7 15
2 Vlag van Nederland Jos Schurgers Van Veen-Kreidler +13" 2 12
3 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi +14" 2 10
4 Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi +16" 6 8
5 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler +18" 9 6
6 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler +18" 9 5
7 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos +2' 31" 5 4
8 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Kreidler +2' 53" 1 3
9 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz Kreidler +2' 53" 5 2
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Gernot Weser Kreidler +4' 04" 4 1
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1970
FIM wereldkampioenschap wegrace
22e seizoen (1970)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1970

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1969
Grand Prix-wegrace van de DDR Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1971
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA