Grand Prix-wegrace van Finland 1976

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Imatra
Officiële naam Suomen Grand Prix
Land Vlag van Finland Finland
Datum 1 augustus 1976
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Italië Giacomo Agostini
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold
Eerste Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen
Tweede Vlag van Finland Teuvo Länsivuori
Derde Vlag van Zwitserland Philippe Coulon
350 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Duitsland Dieter Braun
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Duitsland Dieter Braun
Derde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Gianfranco Bonera
Eerste Vlag van Italië Walter Villa
Tweede Vlag van Japan Takazuma Katayama
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Gianfranco Bonera
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Duitsland Gert Bender
Derde Vlag van Nederland Henk van Kessel
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Ulrich Graf
Eerste Vlag van België Julien van Zeebroeck
Tweede Vlag van Zwitserland Ulrich Graf
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini

De Grand Prix-wegrace van Finland 1976 was de negende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1976. De races werden verreden op 1 augustus 1976 op het stratencircuit Imatra (Zuid-Finland).

Algemeen[bewerken]

Voorafgaand aan de Grand Prix van Finland probeerde de sociaaldemocratische partij de Zuid-Afrikaanse coureurs Alan North en Jon Ekerold het starten - zonder succes - te beletten vanwege de Apartheidspolitiek.

Geluidskeuring[bewerken]

De FIM had geluidsnormen vastgesteld, maar omdat die te laat bekend waren gemaakt werden ze pas vanaf de Grand Prix van België gehandhaafd. Er was feitelijk maar één motorfiets waarbij problemen ontstonden: de viertakt-MV Agusta 350 4C. De tweetaktmotoren konder zonder problemen uitlaatdempers monteren, maar de MV Agusta verloor enorm veel vermogen. In België en later ook in de Grand Prix van Zweden reed de 350cc-klasse niet, waardoor er geen probleem was. De Finse organisatie werd dus als eerste geconfronteerd met de problemen van MV Agusta. De geluidskeuring werd vervolgens een farce, waarbij de organisatie alles in het werk stelde om MV Agusta tegemoet te komen. Eerst was het de bedoeling de geluidskeuring over te slaan, maar dat kon reglementair niet. Men accepteerde vervolgens een valse opgave van de boring/slagverhouding van het team, terwijl die toch vrij algemeen bekend was: 54 x 38 mm. Daardoor werd de meting bij een bepaalde gecorrigeerde zuigersnelheid uitgevoerd bij 7000 tpm, terwijl dat 10.000 tpm had moeten zijn. De meting kwam uit op 113 dB(A), net onder de norm, en MV Agusta claimde een vermogensverlies van 3 pk.

Slicks[bewerken]

In Finland besloot de organisatie vanwege dreigend slecht weer slicks voor alle klassen te verbieden, zowel in de trainingen als in de races. Johnny Cecotto gebruikte ze desondanks tijdens de kwalificatie voor de 350cc-klasse, maar kreeg daarvoor 3 strafseconden waardoor hij op de 10e startplaats werd gezet.

500 cc[bewerken]

Door het ontbreken van Barry Sheene leek de 500cc-race een open gevecht te worden, maar Pat Hennen liet alle concurrenten kansloos. Hij leidde van start tot finish, won met 23 seconden voorsprong en werd de eerste Amerikaan in de geschiedenis die een wedstrijd in het wereldkampioenschap wegrace won. Teuvo Länsivuori had misschien nog tegenstand kunnen bieden, maar had een niet werkende voorrem. Ook Giacomo Agostini kreeg tegen het einde problemen met zijn remmen, waardoor Länsivuori zelfs toch nog tweede kon worden. De strijd om de derde plaats was spannend, tussen Philippe Coulon, John Newbold, Marco Lucchinelli en Marcel Ankoné, tot die laatste ook zonder remmen de pit moest opzoeken. Philippe Coulon werd uiteindelijk derde.

Uitslag van 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Suzuki 48' 27" 0 15
2 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +23" 0 12
3 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +33" 4 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Suzuki +33" 8 8
5 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki +34" 5 6
6 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki +50" 8 5
7 Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki +1' 13" 5 4
8 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Suzuki +1' 58" 6 3
9 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Nederland Rob Bron Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Denemarken Børge Nielsen Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Finland Kimmo Kopra Yamaha +2 ronden
15 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha +11 ronden
DNF Vlag van Italië Giacomo Agostini Suzuki remmen
DNF Vlag van Nederland Marcel Ankoné Suzuki remmen
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Stu Avant Suzuki val
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha val
DNF Vlag van Zweden Johnny Bengtsson Suzuki
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki[1]
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Suzuki
DNF Vlag van Brazilië Edmar Ferreira Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Dobson Yamaha
DNF Vlag van België Etienne Geerard Yamaha
DNF Vlag van Finland Aari Heikkila Yamaha
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha
DNF Vlag van Finland Risto Makinen Yamaha
DNS Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki startgeld[2]

350 cc[bewerken]

Alle pogingen van de Finse organisatoren om de MV Agusta 350 4C op min of meer illegale wijze door de geluidskeuring te loodsen bleken achteraf zinloos. De machine bleek hopeloos onbetrouwbaar en ook in Finland viel Giacomo Agostini er door ontstekingsproblemen mee uit. Walter Villa leidde van start tot finish en de strijd om de tweede plaats ging tussen Tom Herron en Dieter Braun, wiens Morbidelli-motor nu in een frame van Nico Bakker hing. Uiteindelijk ging de tweede plaats naar Braun en de derde naar Herron, maar de race werd eigenlijk gemaakt door Chas Mortimer, die na een slechte start sterk opklom. In de 10e ronde had hij nog 16 seconden achterstand op het duo Braun-Herron, maar aan de finish lag hij nog maar ruim 2 seconden achter Herron. Zijn vierde plaats werd wel beloond: Mortimer nam de leiding in het wereldkampioenschap 350 cc over van Johnny Cecotto, die al in de eerste ronde gevallen was.

Uitslag van 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 47' 49" 1 15
2 Vlag van Duitsland Dieter Braun Bakker-Morbidelli +26" 2 12
3 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +27" 0 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +29" 6 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha +39" 0 6
6 Vlag van Frankrijk Gérard Choukroun Yamaha +39" 8 5
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +42" 0 4
8 Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha +43" 4 3
9 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +43" 8 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +57" 7 1
11 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha +1' 01" 5
12 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 13" 6
13 Vlag van Nederland Marcel Ankoné Yamaha +1' 16" 9
14 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha +1' 34" 4
15 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 43" 3
16 Vlag van Finland Timo Marala Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta ontsteking
DNF Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Yamaha opgave
DNF Vlag van Finland Tapio Virtanen MZ
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha val
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Toni Mang Yamaha
DNF Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
DNS Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha blessure[3]
DNS Vlag van Frankrijk Philippe Bouzanne Yamaha blessure[4]
DNQ Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha motorschade[5]

250 cc[bewerken]

In de 250cc-race ging Pentti Korhonen 5 ronden lang aan de leiding, tot hij werd ingehaald door Takazumi Katayama. Beiden werden echter weer ingehaald door Walter Villa die een comfortabele voorsprong opbouwde en de race won. Achter dit drietal werd gestreden door Tom Herron, Tapio Virtanen (MZ) en Gianfranco Bonera. Virtanen en Bonera vielen op de nog natte baan, maar Bonera wist zich goed te herstellen. Hij reed de snelste ronde en wist zelfs nog derde te worden.

Uitslag van 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson 46' 45" 4 15
2 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +33" 9 12
3 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Harley-Davidson +43" 8 10
4 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +44" 2 8
5 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +49" 1 6
6 Vlag van Duitsland Dieter Braun Yamaha +51" 5 5
7 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +1' 21" 8 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 35" 5 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha +1' 43" 3 2
10 Vlag van Nederland Henk van Kessel Yamaha +1' 55" 5 1
11 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 55" 8
12 Vlag van België Etienne Geeraerd Yamaha +2' 19" 6
13 Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Yamaha
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Víctor Palomo Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Gérard Choukroun Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha krukas
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha uitlaat
DNF Vlag van de Sovjet-Unie Mati Rainup MZ
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha
DNF Vlag van Finland Markku Matikainen Yamaha
DNF Vlag van Zweden Hans Hallberg Yamaha
DNF Vlag van Finland Tapio Virtanen MZ ontsteking

125 cc[bewerken]

Na zijn val in de 50cc-race moest Ángel Nieto zijn 125cc-machine meteen na de start aan de kant zetten door een uitgelopen big-end. Omdat hij de enige was van wie verwacht werd dat hij tegenstand kon bieden aan Pier Paolo Bianchi, kon deze zonder problemen naar de overwinning rijden. De strijd om de tweede plaats tussen Gert Bender met zijn eigenbouw Bender en Henk van Kessel met zijn AGV Condor werd afgebroken toen een achterblijver in de weg reed. Daardoor raakte van Kessel het contact kwijt en moest hij genoegen nemen met de derde plaats.

Uitslag van 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Morbidelli 46' 27" 8 15
2 Vlag van Duitsland Gert Bender GB Bender +53" 5 12
3 Vlag van Nederland Henk van Kessel AGV Condor +54" 5 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 11" 3 8
5 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli +1' 17" 7 6
6 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +1' 44" 8 5
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Morbidelli +1' 47" 7 4
8 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlson Morbidelli +2' 14" 2 3
9 Vlag van Finland Matti Kinnunen Maico +2' 15" 7 2
10 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli +2' 36" 9 1
11 Vlag van België Julien van Zeebroeck Morbidelli +2' 37" 3
12 Vlag van Zweden Hans Hallberg Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Zwitserland Xaver Tschannen Maico +1 ronde
14 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Zweden Per Zachrisson Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Finland Matti Mäkilä Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Finland Jaakko Koskinen Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Duitsland Peter Frohnmeyer Nava-DRS +2 ronden
20 Vlag van Finland Markku Matikainen Maico +9 ronden
DNF Vlag van Nederland Jan Ubels Buton
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Maico val
DNF Vlag van Finland Auno Hakkala Yamaha val
DNF Vlag van Zweden Lennart Lundgren Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Horst Seel Seel
DNF Vlag van Finland Pantti Salonen Yamaha
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Bultaco drijfstanglager
DNS Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli krukas[6]

50 cc[bewerken]

In de natte race in Finland ging Ángel Nieto aanvankelijk aan de leiding, maar hij kreeg onverwacht tegenstand van de Belg Julien van Zeebroeck. Die had inmiddels net als Herbert Rittberger een Van Veen-Kreidler motorblok gekregen. Misschien sneed men zich bij Van Veen daardoor wel in de vingers, want van Zeebroeck wist de race te winnen. Nieto schakelde een versnelling te veel terug waardoor hij ten val kwam, Ulrich Graf reed zo'n beetje de hele race op de tweede plaats en Eugenio Lazzarini werd derde. Herbert Rittberger werd slechts vierde.

Uitslag van 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van België Julien van Zeebroeck Van Veen-Kreidler 33' 44" 2 15
2 Vlag van Zwitserland Ulrich Graf Kreidler +6" 7 12
3 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini UFO-Morbidelli +32" 8 10
4 Vlag van Duitsland Herbert Rittberger Van Veen-Kreidler +1' 00" 7 8
5 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler +1' 30" 2 6
6 Vlag van Nederland Theo Timmer Kreidler +1' 33" 3 5
7 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler +1' 34" 9 4
8 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler +2' 09" 6 3
9 Vlag van Nederland Gerrit Strikker Kreidler +2' 14" 9 2
10 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +2' 17" 8 1
11 Vlag van Nederland Juup Bosman Kreidler +2' 30" 4 1
12 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler +2' 36" 5
13 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet ABF +2' 39" 5
14 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler +3' 03" 0
15 Vlag van Zweden Robert Lavér Kreidler +1 ronde
16 Vlag van Frankrijk Pierre Audry ABF +1 ronde
17 Vlag van Zweden Oscar Ekstrand Delta +1 ronde
DNF Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Bultaco val
DNF Vlag van Nederland Engelbert Kip Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1976
FIM wereldkampioenschap wegrace
28e seizoen (1976)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1976

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1975
Grand Prix-wegrace van Finland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1977
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA