Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Hockenheimring-1970.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 6 mei 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Nederland Wil Hartog
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Italië Virginio Ferrari
350 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Walter Villa
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Oostenrijk Harald Bartol
Derde Vlag van Duitsland Walter Koschine
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Italië Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Tweede Vlag van Nederland Peter Looijesteijn
Derde Vlag van Duitsland Ingo Emmerich
Zijspan B2A
Poleposition Vlag van Duitsland Max Venus/Vlag van Duitsland Norbert Bittermann
Snelste ronde Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Eerste Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur
Tweede Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1979 was derde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1979. De race werd verreden op 6 mei 1979 op de Hockenheimring nabij Hockenheim.

Morbidelli debuteerde met twee nieuwe motorfietsen in Duitsland: de nieuwe 500 cc viercilinder en de 250 cc tweecilinder met de tank onder het motorblok. Graziano Rossi viel uit in de 500 cc klasse en werd in de 250 cc klasse slechts 18e.

500 cc[bewerken]

In Duitsland trainde Barry Sheene als snelste, maar drie Nederlanders (Wil Hartog, Boet van Dulmen en Jack Middelburg) stonden bij de eerste tien. Hartog ging er vanaf de start meteen vandoor en bouwde binnen een paar ronden een voorsprong van negen seconden op. Boet van Dulmen zat nog in de achtervolgende groep, samen met Sheene, Roberts en Ferrari, maar viel uit door een uitgelopen big-end lager. Sheene viel uit door een kapot krukastandwiel. Doordat Hartog gehinderd werd door achterblijvers wist Roberts nog even dichtbij te komen, maar nadat Hartog daarvoor gewaarschuwd werd vanuit de pit nam hij weer afstand.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki 42' 33" 9 15
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +3" 6 12
3 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +12" 6 10
4 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki +25" 9 8
5 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +27" 9 6
6 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki +47" 4 5
7 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +48" 8 4
8 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +1' 05" 1 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1' 06" 2 2
10 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Suzuki +1' 27" 2 1
11 Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Duitsland Elmar Renner Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Nederland Henk de Vries Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Duitsland Gerhard Vogt Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth Suzuki +1 ronde
16 Vlag van Oostenrijk Max Nöthiger Suzuki +1 ronde
17 Vlag van Duitsland Herbert Schieferecke Suzuki +1 ronde
18 Vlag van Zweden Bosse Granath Suzuki +2 ronden
19 Vlag van Hongkong (1959-1997) King Wong Kwong Suzuki +2 ronden
20 Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Suzuki +2 ronden
21 Vlag van Italië Stefano Bonetti Suzuki +4 ronden
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki motor
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki krukas
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki uitgelopen big-end
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli
DNF Vlag van Italië Giovanni Pelletier Suzuki
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki krukas
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Jürgen Steiner Suzuki motor
DNF Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki
DNF Vlag van Italië Gianni Rolando Suzuki
DNF Vlag van Italië Carlo Prati Suzuki
DNF Vlag van Finland Seppo Ojala Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki
DNF Vlag van Italië Sandro Moro Suzuki
DNF Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Hans Schöfer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki
DNS Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki

350 cc[bewerken]

Net als in de 250 cc klasse stond Walter Villa in Duitsland ook in de 350 cc race op poleposition. Hij kon echter niet starten, want na de opwarmronde bleek zijn schakelpedaal afgebroken te zijn. Jon Ekerold ging de strijd aan met Toni Mang, wiens Kawasaki KR 350 sneller was. Ekerold moest hem dus elke keer in het bochtige Motodrom passeren en deed dat ook. Zelfs in de passage van de laatste ronde lag Mang op kop, maar Ekerold ging hem in de Sachskurve voorbij en won. Kork Ballington lag derde, maar stopte even wegens een klein vastlopertje. Daarna gaf hij weer veel gas, maar de derde plaats moest hij aan Michel Frutschi laten.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Opstalan-Yamaha 44' 27" 3 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +0" 6 12
3 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +6" 1 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +19" 4 8
5 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki +20" 0 6
6 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +22" 3 5
7 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 08" 1 4
8 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 08" 1 3
9 Vlag van België Richard Hubin Yamaha +1' 16" 4 2
10 Vlag van Japan Yoshimi Matsumoto Yamaha +1' 19" 1 1
11 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha +1' 22" 7
12 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +1' 22" 8
13 Vlag van Duitsland W. Hilbk Yamaha +1' 23" 1
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Toni Haad Yamaha +1' 48" 0
15 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha +1' 48" 2
16 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +1' 57" 3
17 Vlag van Verenigde Staten John Long Yamaha +2' 12" 9
18 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha
19 Vlag van Duitsland J. Beck Yamaha +1 ronde
20 Vlag van België René Delaby Yamaha
21 Vlag van Zweden A. Granath Yamaha
22 Vlag van België Olivier Liégeois Yamaha
23 Vlag van Duitsland Wulf Gerstenmaiser Yamaha
24 Vlag van Italië Walter Migliorati Yamaha
25 Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha
26 Vlag van Duitsland Hans Schöfer Yamaha
27 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha +2 ronden
DNF Vlag van Italië Adelio Faccioli Yamaha val
DNF Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha val
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Bimota-Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Yamaha val
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Gregg Barsdorf Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Armand Gras Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha val
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Bimota
DNF Vlag van Duitsland Horst Lahfeld Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Bernd Tüngethal Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
DNS Vlag van Italië Walter Villa Yamaha gebroken schakelpedaal

250 cc[bewerken]

Walter Villa reed in de 250 cc klasse de snelste trainingstijd. Hij kon de strijd aangaan met Kork Ballington, terwijl Jon Ekerold, Toni Mang en Gregg Hansford heel slecht startten. Villa kwam met de finish in zicht zonder benzine te staan, en werd als 27e geklasseerd. Ekerold, Mang en Hansford vochten zich naar voren en Toni Mang bond de strijd om de tweede plaats aan met Randy Mamola. Die wist zijn plaats echter vast te houden. Patrick Fernandez reed zonder voorrem en werd slechts 16e. Graziano Rossi had een nieuwe, experimentele Morbidelli met de tank onder het motorblok en begon sterk aan de race. Hij viel echter steeds verder terug en werd 18e.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 38' 34" 4 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Adriatica +4" 2 12
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +16" 3 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Opstalan-Yamaha +34" 7 8
5 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha +34" 9 6
6 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +35" 2 5
7 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +38" 3 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki +49" 4 3
9 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +51" 6 2
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha +56" 6 1
11 Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA +1' 09" 3
12 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki
13 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
14 Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
15 Vlag van Duitsland Harald Merkl Yamaha
16 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha
17 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
18 Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli
19 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha
20 Vlag van Duitsland Roland Kopf Yamaha
21 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha
22 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
23 Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha
24 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Yamaha
25 Vlag van Verenigde Staten John Long Yamaha
26 Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Yamaha
27 Vlag van Italië Walter Villa Yamaha
28 Vlag van Duitsland Walter Hoffmann Yamaha
29 Vlag van Oostenrijk August Auinger Yamaha
30 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha
31 Vlag van Oostenrijk Hans Gasser Kawasaki
32 Vlag van Nederland Willem-Jan Nooteboom Yamaha
33 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha
34 Vlag van Duitsland Wulf Gerstenmaier Yamaha
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki
DNF Vlag van Duitsland Harald Johler Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Gregg Barsdorf Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Armand Gras Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Frank Steinhausen Yamaha
DNF Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Bernd Tüngethal Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk R. Weib Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk G. Young Yamaha

125 cc[bewerken]

In de 125 cc klasse reed Ángel Nieto de snelste trainingstijd. Net als in de GP van Oostenrijk ontstond er een strijd met Harald Bartol, die aan de leiding mocht rijden. Alleen in de achtste en de tiende ronde nam Nieto even de koppositie over, maar dat deed hij ook in de laatste ronde. Hij won met ruim een seconde voorsprong. Thierry Espié lag lang op de derde plaats, maar viel met pech uit.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 35' 35" 8 15
2 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli +1" 7 12
3 Vlag van Duitsland Walter Koschine Delta-Fantic +55" 7 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA-Elit +56" 0 8
5 Vlag van Duitsland Gert Bender Bender +58" 3 6
6 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA +59" 4 5
7 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA +1' 12" 4 4
8 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA +1' 12" 6 3
9 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Morbidelli +1' 13" 0 2
10 Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli +1' 23" 6 1
11 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli +1' 26" 0
12 Vlag van Duitsland Stefan Jansen Morbidelli
13 Vlag van Duitsland D. Braun MBA
14 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
15 Vlag van Oostenrijk K. Illigen Morbidelli
16 Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA
17 Vlag van Frankrijk Jean-François Lecureux Morbidelli
18 Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli
19 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli
20 Vlag van Zwitserland Walter Rapolani Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda MBA
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA
DNF Vlag van Oostenrijk W. Rothmann Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk J. Roller Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA
DNF Vlag van Duitsland Hagen Klein Morbidelli
DNF Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel AGV Condor
DNS Vlag van Nederland Jan Huberts[1] MBA

50 cc[bewerken]

In de eerste race van 1979 was Ricardo Tormo (Bultaco) in de trainingen de snelste. Veel spanning werd er niet verwacht, want achter Eugenio Lazzarini (Van Veen-Kreidler) gaapte een gat van ruim negen seconden met derde man Wolfgang Müller (Kreidler). Peter Looijesteijn (Kreidler) was liefst twintig seconden langzamer dan Ricardo Tormo. In de race gingen Tormo en Lazzarini er als verwacht samen vandoor, maar Lazzarini riskeerde te veel om Tormo te volgen en viel. Drie ronden later viel Tormo uit door een gat in de zuiger en daardoor ontstonden ineens kansen voor de privérijders. Gerhard Waibel, die de testritten voor Van Veen had gedaan toen Lazzarini genas van een sleutelbeenbreuk, nam de leiding en Looijesteijn zat ineens op de tweede plaats, nadat hij Ingo Emmerich voorbij was gegaan. Waibel ontdekte pas na de finish dat hij gewonnen had. Met 20 jaar en 140 dagen was (en bleef) hij de jongste winnaar in de 50 cc klasse.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Kreidler 30' 07" 0 15
2 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Kreidler +11" 3 12
3 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler +11" 9 10
4 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler +12" 1 8
5 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler +29" 0 6
6 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler +29" 4 5
7 Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess Spezial +52" 9 4
8 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler +54" 4 3
9 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler +1' 02" 6 2
10 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau ABF +1' 24" 9 1
11 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +1' 32" 1
12 Vlag van Italië Sergio Zattoni LGM +1' 32" 4
13 Vlag van België Chris Baert Kreidler +1' 32" 8
14 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos +1' 32" 9
15 Vlag van Duitsland M. Ketter Kreidler +1' 37" 0
16 Vlag van Duitsland G. Bauer Kreidler +1' 39" 1
17 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler E +1' 49" 5
18 Vlag van Frankrijk Bruno Di Carlo Kreidler MDC +1' 49" 8
19 Vlag van Duitsland K. Kull Van Veen-Kreidler +1' 53" 9
20 Vlag van Italië Ezio Mischiatti LGM +2' 44" 7
21 Vlag van Duitsland Wolfgang Golembeck Kreidler +3' 12" 7
22 Vlag van Portugal Hermano Sande Kreidler +1 ronde
23 Vlag van Duitsland D. Goeppner Kreidler
24 Vlag van Finland J. Vainio Kreidler
25 Vlag van Tsjechië Zbyněk Havrda Kreidler OKD
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler val
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco motor
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF
DNF Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Van Veen-Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel Sparta
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Joaquín Galí Bultaco
DNF Vlag van België M. Van De Steen Special
DNF Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Z. Krstic Tomos
DNF Vlag van Zwitserland Walter Rapolani Kreidler
DNF Vlag van Duitsland F. Ungar Kreidler
DNF Vlag van Frankrijk Yves Le Toumelin TYL
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Kasimir Rapczynski Kreidler
DNF Vlag van Duitsland F. Jacobs Kreidler
DNF Vlag van Tsjechië K. Sedlacek Kreidler
DNF Vlag van Duitsland B. Treutlein WMS Spezial
DNF Vlag van Finland S. Danielsson Kreidler GP
DNF Vlag van Frankrijk Daniel Corvi Scrab-Kreidler
DNF Vlag van Duitsland R. Schuster Kreidler

Zijspanklasse B2A[bewerken]

In Duitsland kwamen de combinaties van Rolf Biland (TTM-Yamaha), Alain Michel en Cees Smit (beiden met een omgebouwde B2B Seymaz) weer niet door de keuring van de B2A-klasse. Daarmee was hun reis vergeefs, want de B2B-klasse reed niet in Hockenheim. In de race reden drie combinaties beurtelings aan de leiding: Siegfried Schauzu/Lorenzo Puzo, Dick Greasley/John Parkins en Rolf Steinhausen/Kenny Arthur. Rolf Steinhausen, wiens Yamaha door Harald Bartol getuned was, won de race met een seconde voorsprong op Schauzu. Jock Taylor reed met vervangende bakkenist Jim Law nadat Jimmy Neil bij een ongeluk een pols had gebroken en Dave Powell op Oulton Park dodelijk verongelukt was.

Uitslag[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Arthur KSA-Yamaha 35' 10" 2 15
2 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha +1" 3 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Convent-Yamaha +7" 2 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland S/C-Yamaha +23" 2 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Law Windle-Yamaha +26" 9 6
6 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Bernhard Schappacher Krauser-Yamaha +39" 2 5
7 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Yamaha 4
8 Vlag van Duitsland Jesco Höckert Vlag van Duitsland Helmut Weiser Busch-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hodgkins Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Dogby-Yamaha 2
10 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Billy Gällros Krauser-Yamaha 1
DNS Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg TTM-Yamaha combinatie afgekeurd
DNS Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins Seymaz-Yamaha combinatie afgekeurd
DNS Vlag van Nederland Cees Smit Vlag van Nederland Charles Vroegop Seymaz-Yamaha combinatie afgekeurd
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1978
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA