Grand Prix-wegrace van Duitsland 1964

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Solitudering
Land Vlag van Duitsland Bondsrepubliek Duitsland
Datum 18- en 19 juli 1964
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Australië Jack Ahearn
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
350 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
125 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Duitsland Walter Scheimann
50 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Tweede Vlag van Japan Isao Morishita
Derde Vlag van Japan Mitsuo Itoh
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Max Deubel/Vlag van Duitsland Emil Hörner
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel/Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Beno Heim

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1964 was de zevende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1964. De races werden verreden op 18 en 19 juli op de Solitudering, een stratencircuit in het westelijk deel van Stuttgart. Alle klassen kwamen aan de start. De zijspanklasse sloot haar seizoen hier af, waardoor ook de wereldtitel beslist werd. Ook de wereldtitel in de 500cc-klasse werd hier beslist.

Algemeen[bewerken]

De Duitse Grand Prix werd overschaduwd door het ongeval van Karl Recktenwald in de 500cc-race. Hij werd het slachtoffer van de val van Walter Scheimann, die Recktenwald in zijn val meenam Recktenwald overleed in het ziekenhuis van Leonberg. De 250cc-klasse en de 350cc-klasse reden op zaterdag 18 juli, de overige klassen op zondag 19 juli. Tijdens de Solituderennen werd ook een race in de Formule 1 gereden. Die race telde niet mee voor het wereldkampioenschap en werd gewonnen voor Jim Clark (Lotus 25) voor John Surtees (Ferrari 158). Tijdens de 125cc-klasse raakte Hugh Anderson geblesseerd. In de 500cc-race debuteerde Klaus Enders, die later zesvoudig wereldkampioen zijspanrace zou worden.

500cc-klasse[bewerken]

Na zijn vijfde overwinning op rij was Mike Hailwood zeker van zijn wereldtitel. Jack Ahearn werd met een halve ronde achterstand tweede, voor Phil Read. Hailwood had nu al het maximale aantal van 40 punten, Read was tweede met 17 punten.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:18"25'3 8
2 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton +2"38'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Matchless +2"39'1 4
4 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +4"31'0 3
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Morrie Low Norton +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless +1 ronde 1
7 Vlag van Duitsland Klaus Enders Norton
8 Vlag van Australië Dennis Fry Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Andreas Georgeades Matchless
11 Vlag van Canada 1957-1965 Ken King Norton
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Norton
13 Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth BMW
14 Vlag van Duitsland Hartmut Allner BMW
15 Vlag van Zweden Bosse Granath Matchless
15 Vlag van Duitsland Hans-Jürgen Melcher Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Rudolf Bergsleithner Norton
Vlag van Australië Jack Findlay Matchless
Vlag van België Raymond Bogaerdt Norton
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Duitsland Ernst Hiller Norton
Vlag van Duitsland Heiner Butz Norton
Vlag van Duitsland Karl Recktenwald Norton Val (†)
Vlag van Duitsland Lothar John Norton
Vlag van Duitsland Manfred Gäckle Matchless
Vlag van Duitsland Manfred Zeller Norton
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton val
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Robinson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton
Vlag van Zweden Sven-Olov Gunnarsson Norton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
Vlag van Italië Alberto Pagani Bianchi

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Gilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Creith Norton [1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton [2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton Blessure[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov Vostok
Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton [4]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 40 wereldkampioen
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Matchless / Norton 17
3 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 12
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless 10
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless 7
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 6
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Norton 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Matchless
10 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Norton / Matchless 3
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless

350cc-klasse[bewerken]

Jim Redman won zijn derde GP op rij. Van concurrentie was al geen sprake meer, omdat steeds een andere tegenstander tweede werd. Nu was dat Redman's protegé Bruce Beale, die niet beschikte over een Honda RC 172-fabrieksracer, maar met een Honda CR 77-productieracer reed. Daar bleef hij Mike Duff (AJS 7R) en Gilberto Milani (Aermacchi Ala d'Oro 350) 2½ minuut mee voor.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 1:02"47'5 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda +59'9 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS +3"28'9 4
4 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +3"30'5 3
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver AJS +3"31'9 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle AJS +4"09'4 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS +4"21'6

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Ahearn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read AJS
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda
Vlag van Japan Isao Yamashita Honda
Vlag van Japan Kuniomi Nagamatsu Honda
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 24
2 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 10
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read AJS
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver AJS 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 4
Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi
9 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 3
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS 2

250cc-klasse[bewerken]

Bij zijn eerste buitenlandse optreden reed Giacomo Agostini met zijn Moto Morini 250 Bialbero de snelste trainingstijd, maar in de race ging het tussen Phil Read (Yamaha RD 56) en Jim Redman (Honda RC 164). Read won met drie seconden voorsprong. Mike Duff werd met de tweede RD 56 derde, voor Agostini.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 48"16'4 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +3'1 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha +9'8 4
4 Vlag van Italië Giacomo Agostini Morini +35'1 3
5 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli +52'9 2
6 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +2"31'9 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Parilla [4]
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki
Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco [4]
Vlag van Verenigde Staten George Rockett Ducati [4]
Vlag van Verenigde Staten Douglas Brown Ducati [4]

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki
Vlag van Zwitserland Ernst Weiss Honda
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Wolfgang Gast MZ
Vlag van Spanje Jorge Sirera Montesa
Vlag van Frankrijk Roger Mailles Morini
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Hunt Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Greeves
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Boughey Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Yamaha
Vlag van Italië Alberto Pagani Paton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 34
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 26
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 18
4 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli 15
5 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha 14
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Yamaha 7
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Parilla 6
9 Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco 4
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki
Vlag van Italië Alberto Pagani Paton
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda

125cc-klasse[bewerken]

Luigi Taveri was hersteld van de blessure die hij tijdens de TT van Assen had opgelopen, maar hij kon niet voorkomen dat zijn teamgenoot Jim Redman met overmacht de Duitse Grand Prix won. Taveri werd wel tweede met een grote voorsprong op Walter Scheimann, die met zijn Honda CR 93-productieracer sneller was dan Bert Schneider met de fabrieks-Suzuki RT 64.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 45"42'9 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +52'8 6
3 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda +4"33'8 4
4 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki +4"34'7 3
5 Vlag van Duitsland Richard Thomas Honda +5"44'9 2
6 Vlag van Duitsland Peter Eser Honda +1 ronde 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Roland Föll (†) Honda Overleden[6]
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Blessure[7]
Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda Gestopt

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter Krumpholz MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Spanje Ramón Torras Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hironori Matsushima Yamaha
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Japan Teisuke Tanaka Suzuki
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 30
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 28
3 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki 19
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 12
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 8
6 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
9 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 5
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC 4
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco

50cc-klasse[bewerken]

Hugh Anderson kon door een blessure niet starten, maar de schade bleef beperkt omdat zijn grootste concurrent Hans Georg Anscheidt slechts vierde werd. Ralph Bryans reed de Honda RC 113-tweecilinder naar de overwinning, voor de Suzuki RM 64's van Isao Morishita en Mitsuo Itoh.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 51"22'1 8
2 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki +1"31'7 6
3 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki +1"57'9 4
4 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler +3"00'0 3
5 Vlag van Duitsland Peter Eser Honda +1 ronde 2
6 Vlag van Duitsland Albert Beirle Kreidler +1 ronde 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki Blessure [8]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Lee Allen Ducati [4]

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
Vlag van Spanje Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Mates Honda
Vlag van Italië Tarquinio Provini Kreidler
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 34
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 30
3 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 26 (32)
4 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 25 (29)
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 19 (21)
6 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler 6
7 Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi 3
8 Vlag van Spanje Ángel Nieto Derbi 2
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler
Vlag van Duitsland Peter Eser Honda

Zijspanklasse[bewerken]

Als Fritz Scheidegger de Duitse Grand Prix zou winnen, kon hij nog wereldkampioen worden, vooropgesteld dat Max Deubel niet verder zou komen dan de vierde plaats. Dat gebeurde echter niet: Deubel werd tweede en evenaarde daarmee het record van Eric Oliver: vier wereldtitels.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 43"44'3 8
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW +8'2 6
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW +46'5 4
4 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 3
5 Vlag van Duitsland August Wolf Vlag van Duitsland Werner Zielaff BMW 2
6 Vlag van Duitsland Gert Selbmann Vlag van Duitsland Rolf Müller BMW 1

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Roland Föll (†) / Vlag van Zwitserland Alfred Herzig Gilera
Vlag van Duitsland Ludwig Hahn Vlag van Duitsland Heinz Schäfer / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess / Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott / Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings FCS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Golder Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Jackson Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hartill BMW

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Pnt.
1 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner / Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth BMW 28 (34)
2 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 26
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings FCS 17
4 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW 16 (21)
5 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess / Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW 10
6 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 9
7 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Roland Föll (†) / Vlag van Zwitserland Alfred Herzig Gilera 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott / Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin / Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young BMW 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW 3
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Golder Triumph 2
Vlag van Duitsland August Wolf Vlag van Duitsland Werner Zielaff BMW
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1964
FIM wereldkampioenschap wegrace
16e seizoen (1964)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1964

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1963
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1965
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT