Grand Prix-wegrace der Naties 1965

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 43º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 5 september 1965
Organisator FIM / FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Tsjechië František Šťastný
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Silvio Grassetti
Derde Vlag van Italië Tarquinio Provini
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Tarquinio Provini
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
Derde Vlag van Italië Remo Venturi
125 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Eduard Dein
Derde Vlag van Duitsland Otto Kölle / Vlag van Duitsland Heinz Marquardt

De Grand Prix-wegrace der Naties 1965 was de twaalfde en voorlaatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1965. De races werden verreden op 5 september op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. Alle klassen met uitzondering van de 50cc-klasse kwamen aan de start. De 500cc- en zijspanklasse sloten hun seizoen hier af. De wereldtitels in de 250cc-, 500cc- en zijspanklasse waren al beslist. De wereldtitel in de 125cc-klasse werd hier beslist.

Algemeen[bewerken]

In Monza ontbrak Jim Redman door een misverstand. Hij had vanuit Rhodesië een telegram naar Honda gestuurd met het bericht dat zijn gebroken sleutelbeen voldoende hersteld was en dat hij verwachtte dat Honda zijn racemotoren naar Monza zou sturen. Honda stuurde bericht terug dat men dat niet wilde of kon doen en Redman bleef thuis, om later te horen dat monteur Nobby Clark met zijn Honda 2RC 172 in Monza klaar had gestaan. Door het slechte weer waren er veel valpartijen. Slachtoffers daarvan waren onder meer Mike Hailwood, Alberto Pagani en Bruce Beale in de 350cc-race en Ernst Degner in de 125cc-race. Pagani en Degner braken bij hun val een been.

500cc-klasse[bewerken]

De 500cc-race op Monza werd ingekort van 35 naar 25 ronden vanwege de hevige regen. De omstandigheden waren sinds 1925 niet meer zo slecht geweest. Mike Hailwood en Giacomo Agostini reden gezamenlijk hun rondjes tot Hailwood tegen het einde van de race begon weg te lopen van Ago. Daarachter was het nog enigszins spannend tussen František Šťastný (Jawa) en privérijder Fred Stevens (Matchless), tot de Matchless slechter begon te lopen en Šťastný de derde plaats zeker kon stellen. Op de vijfde plaats finishte de Italiaan Giuseppe Mandolini met een oude, tot 400 cc opgeboorde Moto Guzzi Monocilindrica 350.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 54"58'3 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +11'4 6
3 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +1"53'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless +2"02'9 3
5 Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi +1 ronde 2
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +1 ronde 1
7 Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Norton +1 ronde
8 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless +1 ronde
9 Vlag van Oostenrijk Rudolf Thalhammer Norton +1 ronde
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Ian Burne Norton +2 ronden
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
13 Vlag van Italië Giuseppe Dardanello Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Philippe Canoui Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith DKW
Vlag van Italië Antonio De Simone Norton
Vlag van Italië Benedetto Zambotti Norton
Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton
Vlag van Italië Franco Trabalzini Gilera
Vlag van Italië Giovanni Perrone Bianchi

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
Vlag van Canada 1957-1965 David Lloyd Norton [1]
Vlag van Canada 1957-1965 Kenneth King Norton [1]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless [2]
Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont Norton [1]
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton [3]
Vlag van Finland Jouko Ryhänen Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Creith Norton [4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless [5]
Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton [1]
Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle Norton [1]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 48 (64)
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 38 (44)
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless 26
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless 15
5 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 9
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Creith Norton 8
7 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 8
8 Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton 6
10 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 5
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

350cc-klasse[bewerken]

Honda blunderde door Jim Redman te laten weten dat er geen motorfietsen op Monza zouden zijn, waardoor hij in Rhodesië bleef. Zijn sleutelbeenbreuk was waarschijnlijk sneller hersteld dan verwacht. Uiteindelijk bleek er wel degelijk een 350cc-Honda voor Redman klaar te staan in Monza, maar die bleef dus aan de kant staan. Giacomo Agostini won de race, die droog begon. Derek Woodman lag met zijn MZ op de derde plaats achter Mike Hailwood, maar moest de pit in om bougies te wisselen. Daardoor schoven Silvio Grassetti en Bruce Beale op naar de derde en de vierde plaats. Tarquinio Provini reed met een opgeboorde Benelli-viercilinder en hij moest tot twee maal toe de bougies wisselen. Daarna begon hij aan een inhaalrace en werd hij derde. In de laatste ronden ging het regenen, waardoor Mike Hailwood en Bruce Beale vielen. Grassetti werd nu tweede voor Provini. Door de fout van Honda stonden Agostini en Redman nu samen aan de leiding van de WK-stand met 32 punten. Vanwege de streepresultaten had Agostini een klein nadeel: als hij de GP van Japan zou winnen had Redman aan de tweede plaats voldoende om toch nog wereldkampioen te worden.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 51"12'5 8
2 Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi +1"48'6 6
3 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli +1 ronde 4
4 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +2 ronden 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ +2 ronden 2
6 Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi 1
7 Vlag van Tsjechië František Srna Jawa
8 Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František Boček Jawa Val
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta Val
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi Val
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda Teambeleid[6]
Vlag van Japan Isao Yamashita Honda Teambeleid[6]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda Teambeleid[6]

Onbekend[7][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Eric Hinton Norton
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Zweden Agne Carlsson AJS
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov Vostok
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 32
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS / MZ 14
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 12
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
8 Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi 9
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 6
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Tsjechië František Boček Jawa
Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi

250cc-klasse[bewerken]

Phil Read had in Monza de wereldtitel al in handen. Dat was waarschijnlijk de reden dat Honda niet kwam opdagen. Voor Yamaha was dit het moment om de nieuwe RD 05 viercilinder te presenteren. Read reed er de snelste trainingstijd mee, maar bij de start wilde de machine niet aanslaan en hij was als laatste weg. Hij wist toch nog door te stoten naar de derde plaats achter Tarquinio Provini met een Benelli 250 4C en Mike Duff met de tweecilinder Yamaha RD 56, maar moest toen naar de pit om nieuwe bougies te laten monteren. Vermoedelijk speelden de kou en de nattigheid de nieuwe Yamaha parten, want snelheid zat er niet meer in en Read werd zevende. Duff viel uiteindelijk zelfs helemaal uit. Dit alles gaf Benelli de kans goed voor de dag te komen met de eerste plaats voor Provini en de derde plaats voor Remo Venturi, die in het begin van de race gevallen was. Tussen hen in eindigde Heinz Rosner met de MZ RE 250.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli 49"53'6 8
2 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +1 ronde 6
3 Vlag van Italië Remo Venturi Benelli +1 ronde 4
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 3
5 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +1 ronde 2
6 Vlag van Duitsland Günter Beer Yamaha +1 ronde 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +2 ronden
8 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Aermacchi +2 ronden
9 Vlag van Italië E. Canova Aermacchi +3 ronden
10 Vlag van Italië Angelo Tenconi Aermacchi +3 ronden
De watergekoelde viercilinder Yamaha RD 05 debuteerde in Monza, maar was nog geen succes.

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi Blessure[8]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[9]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda [10]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda Teambeleid[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda Teambeleid[6]
Vlag van Japan Gosuke Yamashita Honda Teambeleid[6]
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda Teambeleid[6]
Vlag van Verenigde Staten John Buckner Yamaha [1]

Onbekend[7][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Australië Kevin Cass Cotton
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Frankrijk Alain Barbaroux Aermacchi
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Guénard Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Williams Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery Bultaco
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Morini
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 56 (68) wereldkampioen
2 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha 42 (50)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 34
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 18
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 15
6 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 14
7 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli 11
8 Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco 10
9 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 9
10 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 8
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

125cc-klasse[bewerken]

Hugh Anderson werd in Monza wereldkampioen door de 125cc-race te winnen. Frank Perris werd tweede maar het feest voor Suzuki werd enigszins verstoord doordat Ernst Degner bij een val een been brak. De derde plaats in de race was voor Derek Woodman met de MZ RE 125, die in het WK uiteindelijk ook derde werd. De race werd in de regen gereden en was door het wegblijven van Honda een tamelijk saaie vertoning. Daar kon Phil Read met de nieuwe, watergekoelde versie van de Yamaha RA 97 ook geen verandering in brengen, want hij viel in de tiende ronde uit.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 40"54'9 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +1 ronde 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ +1 ronde 4
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ +1 ronde 3
5 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt MZ-Kreidler +1 ronde 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 1
7 Vlag van Nederland Jan Huberts Bultaco +2 ronden
8 Vlag van Italië Angelo Orsenigo Mondial +3 ronden
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco +3 ronden
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC +3 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Val
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Teambeleid[11]
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[6]
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[9]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha Teambeleid[11]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda Teambeleid[6]
Vlag van Japan Hironori Matsushima Yamaha Teambeleid[11]
Vlag van Japan Yasuharu Yuzawa Honda Teambeleid[6]
Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco [1]
Vlag van Verenigde Staten Jeff Tate Honda [1]
Vlag van Verenigde Staten Rick Schell Honda [1]

Onbekend[7][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zwitserland Arthur Fegbli Honda
Vlag van Tsjechië František Boček ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter Krumpholz MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen Leitert MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Roland Rentzsch MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 48 (54) wereldkampioen
2 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 40 (48)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 25 (30)
4 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 23
5 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha 12
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ 11
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen Leitert MZ 10
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 8
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 7
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

Zijspanklasse[bewerken]

De zijspanrace op Monza kwam enigszins als een verrassing: de organisatie had de zijspanklasse pas laat aan het programma toegevoegd en aanvankelijk werd gedacht dat deze race niet zou meetellen voor het wereldkampioenschap. Dat bleek toch zo te zijn, maar omdat Max Deubel maximaal op drie overwinningen kon komen had dit geen gevolgen voor de eerste drie plaatsen in het WK. Fritz Scheidegger/John Robinson wonnen overtuigend en Florian Camathias deed het niet slecht tot hij met ontstekingsproblemen uitviel. Georg Auerbacher/Eduard Dein werden tweede doordat Heinz Luthringshauser/Hermann Hahn uitvielen en de derde plaats was voor Otto Kölle/Heinz Marquardt. Bill Bosweger en John Mawby kregen een ongeval, waarbij Mawby een enkel en een been brak.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 46"24'9 8
2 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW +1 ronde 6
3 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW 4
4 Vlag van Italië Giuseppe Dal-Toe Vlag van Italië Aldo Romoli BMW 3
5 Vlag van Australië Barry Thompson Vlag van Australië Richard Bradley BMW 2
6 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Australië Bill Bosweger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Mawby Norton Ongeval
Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Franz Ducret BMW Ontsteking
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW

Onbekend[7][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Duitsland August Wolf Vlag van Duitsland Werner Zielaff BMW
Vlag van Duitsland Fred Huber Vlag van Duitsland Josef Huber BMW
Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW
Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Roche BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Davies Vlag van Verenigd Koninkrijk John Gauge Matchless

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Pnt
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 32 (50)
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 26
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Australië Peter Rykers en Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 15
4 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Franz Ducret BMW 10
5 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 9
6 Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW 9
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper, Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Harrison en Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Roche BMW 8
8 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW 8
9 Vlag van Australië Barry Thompson Vlag van Australië Richard Bradley BMW 7
10 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 6
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1965
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1965

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1964
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1966
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT