Grand Prix-wegrace der Naties 1952

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 30º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 14 september 1952
Organisator FIM/FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Tweede Vlag van Italië Umberto Masetti
Derde Vlag van Italië Nello Pagani
350 cc
Snelste ronde Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm
Eerste Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry
250 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Werner Haas en Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Eerste Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Tweede Vlag van Duitsland Werner Haas
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Emilio Mendogni
Eerste Vlag van Italië Emilio Mendogni
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Eerste Vlag van Italië Ernesto Merlo/Vlag van Italië Dino Magri
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Derde Vlag van Italië Albino Milani/Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri

De Grand Prix-wegrace der Naties 1952 was de zevende race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in dit seizoen. De races werden verreden op 14 september op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start, maar de wereldtitels in de 350cc-klasse en de 125cc-klasse waren al eerder beslist. De 350- en de 250cc-klasse reden hun laatste race en daarom werd de 250cc-wereldtitel in deze Grand Prix beslist.

Algemeen[bewerken]

De Italiaanse GP werd verreden voor 100.000 toeschouwers, die bijna uitsluitend Italiaanse machines zagen winnen. De enige uitzondering daarop was de 350cc-klasse, die uitsluitend Britse machines aan de start kreeg en die werd gewonnen door Norton.

500cc-klasse[bewerken]

De eerste overwinning van de MV Agusta 500 4C met Les Graham bracht de spanning in de 500cc-klasse weer helemaal terug. Umberto Masetti (Gilera) werd tweede en bleef nipt aan de leiding van het wereldkampioenschap, maar Reg Armstrong (Norton) kon nog makkelijk wereldkampioen worden en Graham met enig geluk ook. Rod Coleman (AJS) kon nog wel op 23 punten komen, maar moest daar dan nog twee punten als streepresultaat vanaf trekken, dus hij was kansloos voor de titel. Opmerkelijk was de grote voorsprong van bijna een minuut waarmee Graham de race won. Ook opvallend was het verschil van slechts 0,6 seconde tussen Masetti en Nello Pagani, waarschijnlijk als gevolg van stalorders. Als Pagani tweede was geworden hadden Armstrong en Masetti samen aan de leiding van het WK gestaan.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta 32 1:10"40'3 8
2 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 32 +58'4 6
3 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 32 +59'0 4
4 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta 3
5 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera 2
6 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS
8 Vlag van Italië Libero Liberati Gilera
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS
10 Vlag van Italië Martino Giani MV Agusta
11 Vlag van Italië Enrico Galante Norton
12 Vlag van Italië Francesco Guglielminetti MV Agusta
13 Vlag van Spanje (1945-1977) Javier de Ortueta Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton
Vlag van Duitsland Hans Baltisberger BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS Blessure[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Norton / Gilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Norton / AJS

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 22
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 20
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta 17
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 15
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 14
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 12
7 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 10
8 Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Norton / Gilera
Vlag van Italië Nello Pagani Gilera

350cc-klasse[bewerken]

Ray Amm was hersteld van de verwondingen die hij tijdens de Grand Prix van Duitsland had opgelopen en hij won de eerste WK-race van zijn carrière met een halve minuut voorsprong op de AJS-rijders Rod Coleman en Robin Sherry. Die maakten er wel een spannende race van, want ze eindigden met slechts 0,1 seconde verschil. Roland Schnell zette voor het eerst zijn zelfgebouwde Schnell-Horex in en scoorde één punt.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm 24 57"43'6 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 24 +31'5 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS 24 +31'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 3
5 Vlag van België Auguste Goffin Norton 2
6 Vlag van Duitsland Roland Schnell Schnell-Horex 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Bruguière AJS
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sid Mason Velocette
9 Vlag van Zwitserland Arthur Wick AJS
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Guy Newman Velocette
11 Vlag van Oostenrijk Leopold Zöchling AJS
12 Whelan Norton
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Webb Velocette

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[2]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Ernie Ring AJS
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Brown AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike O'Rourke AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS / Norton
Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 32
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 24 (31)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 21
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 20 (24)
5 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 16
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 12 (13)
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS /
Norton
7
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS 4
10 Vlag van Australië Ernie Ring AJS 3

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

Nadat Werner Haas met de NSU Rennfox de 125cc-race van de Duitse GP had gewonnen, maakte hij er met de NSU Rennmax een spannende race van. Er was een finishfoto nodig om te bepalen dat Enrico Lorenzetti met zijn Moto Guzzi Gambalunghino had gewonnen, terwijl Fergus Anderson slechts 1 seconde moest toegeven.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1 20 50"07'2 8
2 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 20 +0'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 20 +1'0 4
4 Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 3
5 Vlag van Italië Roberto Colombo NSU 2
6 Vlag van Italië Bruno Francisci Moto Guzzi 1
7 Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex
8 Vlag van Italië Ermano Ozino Moto Guzzi
9 Vlag van Italië Felice Benasedo Moto Guzzi
10 Vlag van Duitsland Bruno Böhrer Parilla
11 Vlag van Italië Guido Paciocca Moto Guzzi
12 A. Nowe Parilla
13 Braun Parilla
14 Vlag van Duitsland Gotthilf Gehring Moto Guzzi
15 Vlag van Italië Lanfranco Baviera Moto Guzzi
16 Vlag van Italië Angelo Marelli Moto Guzzi
17 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus Moto Guzzi
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Velocette
19 Vlag van Italië Adelmo Mandolini Moto Guzzi
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Guy Newman Rudge
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Webb Rudge

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi Blessure[4]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW
Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Benny Rood Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Benelli / Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Petty Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Mead Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi
Vlag van Italië Nino Grieco Parilla
Vlag van Nederland Sieb Postma Moto Guzzi

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 28 (34)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 24
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Benelli /
Velocette
11
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 10
5 Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW 8
6 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 7
7 Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU
9 Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi 4
Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasse[bewerken]

De 125cc-race in Monza werd verrassend gewonnen door Emilio Mendogni met zijn Moto Morini, maar het was een close finish met Carlo Ubbiali (Mondial) en Les Graham (MV Agusta) binnen één seconde. Cecil Sandford viel uit, maar hij had de wereldtitel al binnengehaald. Ubbiali was nu ook zeker van zijn tweede plaats in de eindstand, maar om de derde plaats moest nog worden gestreden: die werd nu gedeeld door Mendogni, Werner Haas en Luigi Zinzani.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Punten
1 Vlag van Italië Emilio Mendogni Moto Morini 16 44"30'2 8
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 16 +0'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta 16 +0'6 4
4 Vlag van Italië Luigi Zinzani Moto Morini 3
5 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta 2
6 Vlag van Duitsland Hubert Luttenberger NSU 1
7 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU
8 Vlag van Italië Nello Pagani Mondial
9 Vlag van Oostenrijk Alex Mayer Mondial
10 B. Falconi MV Agusta
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Federico Bettoni MV Agusta

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta
Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta
Vlag van Italië Massimo Genevini MV Agusta
Vlag van Italië Roberto Colombo NSU
Vlag van Italië Romolo Ferri Morini Ontsteking

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Burman EMC-Puch
Vlag van Nederland Lo Simons Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford (wereldkampioen) MV Agusta 28 (32)
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 18 (24)
3 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 8
Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini
Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini
6 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 7
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta 6
8 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta 5
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta

Zijspanklasse[bewerken]

Er waren enkele wisselingen in de Watsonian-zijspannen die aan de Nortons waren gemonteerd. Cyril Smith had Bob Clements vervangen door Less Nutt en Jacques Drion ging een (in de toekomst) tamelijk succesvolle samenwerking aan met de 22-jarige Duitse Inge Stoll, die het vak in het zijspan van haar vader had geleerd. Lorenzo Dobelli zat voor de tweede keer sinds zijn beenbreuk vroeg in het seizoen weer in het zijspan van Eric Oliver, maar zij moesten de race opgeven. Ernesto Merlo/Dino Magri wonnen de race met bijna een minuut voorsprong op Smith/Nutt. Dat was belangrijk, want zo hielden ze punten weg bij de Britten, want eerste rijder bij Gilera Albino Milani werd op bijna twee minuten gereden. Drion/Stoll werden vierde. Daarmee werd Inge Stoll de tweede vrouw die WK-punten op haar naam kreeg. De eerste was Marie Mühlemann in 1950 geweest. Zij werd in het zijspan van haar man nu tiende. In de tussenstand behield Smith de leiding, maar Milani en Merlo maakten ook nog kans op de titel, die in de GP van Spanje moest worden beslist.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ronden Tijd Punten
1 Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera 16 40"57'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Duitsland Les Nutt Norton 16 +57'8 6
3 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Duitsland Giuseppe Pizzocri Gilera 16 +1"46'2 4
4 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll Norton 3
5 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Glover Norton 1
7 Vlag van Italië Giovanni Carrù Onbekend Carrù-Triumph
8 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Frankrijk André Emo Norton
9 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Bruno Leys Norton
10 Vlag van Zwitserland Fritz Mühlemann Vlag van Zwitserland Marie Mühlemann Triumph
11 Del Corno Onbekend Moto Guzzi
12 B. Prati Onbekend Moto Guzzi

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Italië Guido Galbiati Onbekend Moto Guzzi
Vlag van Italië Luigi Marcelli Onbekend Onbekend
Hofstetteber Onbekend Onbekend
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Italië Lorenzo Dobelli Norton Opgave

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton
Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton
Vlag van Duitsland Rudolf Koch Vlag van Duitsland Adolf Flach BMW
Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW
Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Clements /
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton 24
2 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri Gilera 18
3 Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera 17
4 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Onslow /
Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge
Norton 12
5 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson Norton 9
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Price /
Vlag van Italië Lorenzo Dobelli
Norton 8
7 Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton 3
8 Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Edouard Texidor /
Vlag van België Bruno Leys
Norton 2
9 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Frankrijk André Emo Norton 1
Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Glover Norton
Vorige race:
Ulster Grand Prix 1952
FIM wereldkampioenschap wegrace
4e seizoen (1952)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1952

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1951
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1953
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT