Grand Prix-wegrace der Naties 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Land Vlag van Italië Italië
Datum 10 mei 1981
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Italië Massimo Matteoni
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Frankrijk Eric Saul
Tweede Vlag van Italië Maurizio Massimiani
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Eerste Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Tweede Vlag van Italië Loris Reggiani
Derde Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Duitsland Hagen Klein

De Grand Prix-wegrace der Naties 1981 was vierde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1981. De race werd verreden op 10 mei 1981 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix des Nations werd voor het eerst sinds het enorme ongeluk van 1973 weer op Monza verreden. Sinds die tijd was het circuit veranderd, maar niet per se verbeterd. De twee nieuwe chicanes waren te smal, de vangrails stonden te dicht op de baan en tijdens de trainingen liepen er loslopende honden op de baan. Bovendien was het een lappendeken van verschillende soorten asfalt. De 250cc-race werd ontsierd door de diskwalificatie van Ángel Nieto, Eric Saul en Patrick Fernandez, die pas weken later werd gecorrigeerd. Een opvallende debutant was Eddie Lawson, die zich in de 250cc-klasse als derde wist te kwalificeren.

500 cc[bewerken]

Na de opwarmronde van de 500cc-klasse gingen Kenny Roberts en Philippe Coulon eerst hun banden wisselen, terwijl Marco Lucchinelli de pit in ging om een bougie te laten vervangen. Dat mocht allemaal van de wedstrijdleider, die andere (niet-Italiaanse) rijders zou laten diskwalificeren omdat ze te laat aan de start van de 250cc-race kwamen. Randy Mamola, de grootste concurrent van Roberts, kreeg al in de opwarmronde een vastloper. Roberts leidde race van start tot finish. Om de tweede plaats werd hard gevochten door Graeme Crosby en Barry Sheene, terwijl Boet van Dulmen zich op de vierde plaats nestelde. Hij besefte dat hij zich niet met de strijd om de derde plaats kon bemoeien, maar werd ook niet bedreigd door Lucchinelli, wiens motor ondanks de bougiewissel nog steeds niet goed liep. Crosby legde beslag op de tweede plaats en Sheene werd derde.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 24 52:02.100 3 15
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 24 +4.650 4 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha 24 +8.150 8 10
4 Vlag van Nederland Boet van Dulmen[1] Yamaha 24 +33.480 9 8
5 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 24 +36.170 1 6
6 Vlag van Italië Guido Paci Yamaha 24 +37.120 18 5
7 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 24 +1:21.650 11 4
8 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki 24 +1:26.220 10 3
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 24 +1:36.480 12 2
10 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki 24 +1:52.070 24 1
11 Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki 24 +1:55.910 20
12 Vlag van Italië Gianni Rolando Lombardini 23 +1 ronde 32
13 Vlag van Italië Walter Migliorati[2] Suzuki 23 +1 ronde 14
14 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha[3] 23 +1 ronde 17
15 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Suzuki 23 +1 ronde 13
16 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki 23 +1 ronde 34
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 23 +1 ronde 16
18 Vlag van Zwitserland Alain Röthlisberger Suzuki 22 +2 ronden 25
19 Vlag van Australië Stu Avant Suzuki 22 +2 ronden 23
20 Vlag van Italië Marco Papa Suzuki 22 +2 ronden 22
21 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki 22 +2 ronden 31
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Honda 22 28
DNF Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha 20 Krukas 5
DNF Vlag van Italië Fabio Biliotti Suzuki 20 26
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Suzuki 13 21
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva 9 Val 33
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki 6 Val 19
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli 5 30
DNF Vlag van Italië Giovanni Pelletier Suzuki 2 Val 15
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Potter Yamaha 1 27
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Solo 1 35
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 1 Vastloper
DNF Vlag van Italië Adelio Faccioli Suzuki 1 Val 29
DNF Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki 1 Val 7
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 1 Ontsteking 6
DNS Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 36
DNS Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha blessure[4]
DNQ Vlag van Italië Carlo Perugini Sanvenero
DNQ Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha
DNQ Vlag van Brazilië Marco Greco Yamaha
DNQ Vlag van Venezuela Roberto Pietri Suzuki
DNQ Vlag van Oostenrijk Michael Schmid Suzuki
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo
DNQ Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 30
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 27
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 24
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha 23
5 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 22
6 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 16
7 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki 14
8 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 10
9 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki 8
10 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha 6

350 cc[bewerken]

De 350cc-race in Monza werd even uitgesteld door een regenbui, maar na twee opwarmronden startten de meeste rijders toch op slicks. Jean-François Baldé had een slechte start, maar Jon Ekerold en Toni Mang vonden elkaar al snel aan de leiding van de race. Patrick Fernandez reed op de derde plaats en daarachter vocht een grote groep om de vierde plaats. In de smalle chicanes raakten Mang en Ekerold elkaar weer regelmatig. Bij het uitkomen van de Curva Parabolica, de laatste bocht voor de finish, sloot het asfalt niet goed aan waardoor Ekerold's machine uitbrak. Ekerold wist de dwarsstaande machine te corrigeren en behield de leiding. Hij behield ongeveer 30 cm voorsprong op Mang.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo 44:11.030 4 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +0.060 1 12
3 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha +15.950 9 10
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha +30.370 3 8
5 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha +39.410 6 6
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha +52.090 19 5
7 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha +1:01.150 12 4
8 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha +1:08.010 7 3
9 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Bakker-Yamaha +1:25.540 19 2
10 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha +1:25.880 15 1
11 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha +1:26.150 10
12 Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki +1:40.920 22
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Yamaha +1:46.940 24
14 Vlag van België René Delaby Yamaha +1 ronde 21
15 Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha +1 ronde 31
16 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde 29
17 Vlag van Nederland Rinus van Kasteren Yamaha +1 ronde 25
18 Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha +1 ronde 35
19 Vlag van Venezuela Eduardo Aleman Yamaha +1 ronde 30
20 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu[5] Yamaha +1 ronde 5
DNF Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 2
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 11
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha Val 14
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Solo 33
DNF Vlag van Italië Arturo Venanzi Yamaha 34
DNF Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Bartol 23
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rogers Yamaha 28
DNF Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha 17
DNF Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Yamaha 32
DNF Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha 27
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha 13
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha 16
DNF Vlag van Italië Sauro Pazzaglia Yamaha 20
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Bimota-Yamaha 8
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha 26

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 43
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo 40
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 31
4 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 19
5 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Bimota-Yamaha 18
Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha 13
8 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 12
9 Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha 11
10 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 10

250 cc[bewerken]

Na de opwarmronde van de 250cc-klasse bleken Eric Saul, Ángel Nieto, Patrick Fernandez en Hervé Guilleux niet op hun startplaats te staan. Hun motoren stonden achter het gesloten hek van het rennerskwartier, terwijl de vriendin van Saul de baan oprende om de andere rijders attent te maken op het probleem. Niet veel later kwamen Eric Saul, Ángel Nieto en Marco Lucchinelli ook te voet de baan op en Saul ging demonstratief op zijn achtste startplaats zitten. De politie moest hem en nog een aantal mensen verwijderen. Uiteindelijk besloot de wedstrijdleider dat iedereen mocht starten, inclusief de inmiddels opgeroepen reserverijder. Na de start ging Toni Mang aan de leiding, gevolgd door de Ad Maiora's van Maurizio Massimiani en Roland Freymond. Die laatste viel al in de eerste ronde. Massimiani werd gepasseerd door Saul, maar door de opdrogende baan kreeg Toni Mang te maken met een snel slijtende regenband en Saul wist ook hem te passeren en leek zijn eerste Grand Prix te winnen. Ook Massimiani passeerde Mang en dacht tweede te worden, maar om kwart voor elf 's avonds werd hij door de jury tot winnaar uitgeroepen, terwijl Saul, Fernandez en Nieto werden gediskwalificeerd. Voor Nieto maakte dat niet veel verschil, want hij was uitgevallen, maar Fernandez was als vijfde gefinisht. Naar het oordeel van de jury waren de gediskwalificeerde coureurs te laat voor de start en hadden ze de anderen willen aanzetten tot een staking. Het protest van Saul en Fernandez werd echter ontvankelijk verklaard en zij kregen vier weken na het gebeurde hun plaatsen terug.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Het protest van de rijders
Waarschijnlijk kwam pas bij het protest dat Eric Saul, Patrick Fernandez en Alain Chevallier (de bouwer van de motorfiets van Fernandez) indienden duidelijk wat de oorzaak van het laatkomen bij de start was. De meeste coureurs besloten kort voor de start regenbanden te gebruiken. Voor sommigen was dat geen probleem: zij konden andere wielen monteren, maar anderen hadden maar een set wielen en moesten bij de posten van Michelin en Dunlop andere banden om hun velgen laten leggen. Dat duurde erg lang en degenen die achteraan in de rij stonden waren daardoor te laat. Bovendien was het hek naar het circuit nog open, dat werd vlak voor Saul dichtgegooid en beschadigde zelfs zijn motorfiets. Het protest werd ingediend bij de Italiaanse bond FMI via Luigi Brenni, die zelf in de jury had gezeten maar toch oor had naar de argumenten van de coureurs. Het protest werd dan ook ontvankelijk verklaard, ook al omdat de wedstrijdleider de rijders eerst had laten starten en het probleem daarna pas aan de jury had voorgelegd. Eric Saul kreeg zijn eerste Grand Prix-overwinning en Patrick Fernandez zijn vijfde plaats terug, zij het pas vier weken later.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 46:12.230 8 15
2 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora +9.950 12 12
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +10.730 1 10
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha +44.410 24 8
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha +45.840 4 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +55.810 2 5
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha +56.050 16 4
8 Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki +1:45.890 7 3
9 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha +1:53.660 17 2
10 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki +1 ronde 9 1
11 Vlag van Italië Franco Marcheggiani Yamaha +1 ronde 27
12 Vlag van Italië Germano Conti MBA +1 ronde 33
13 Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha +1 ronde 30
14 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax +1 ronde 29
15 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha +1 ronde 32
16 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha +1 ronde 25
17 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Rotax +1 ronde 34
DNF Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kawasaki Val 3
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti Kawasaki 23
DNF Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha 22
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora Val 13
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha 10
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 26
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Siroko-Rotax 18
DNF Vlag van Italië Loris Reggiani Bimota-Yamaha 14
DNF Vlag van Australië Graeme Geddes Yamaha Val 21
DNF Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 19
DNF Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Siroko-Rotax Val 11
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Armstrong-Rotax 6
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 20
DNF Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Yamaha 28
DNF Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA Val 31
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Val 5
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Armstrong-Rotax 35
DNF Vlag van Italië Sauro Pazzaglia MBA 15
DNQ Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Rotax
DNQ Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Rotax

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 25
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 22
3 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 19
4 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 16
Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 13
7 Vlag van Italië Massimo Massimiani Chevallier-Yamaha 12
Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha
10 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Siroko-Rotax 8
Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha

125 cc[bewerken]

Nu de Minarelli's (Ángel Nieto en Loris Reggiani) in de eerste races oppermachtig waren geweest, verwachtte men een herhaling in de natte race in Monza, maar Nieto ging al in de eerste ronde samen met August Auinger in de Lesmo-bocht tegen het asfalt. Nieto kon zijn race wel vervolgen, maar moest een inhaalrace rijden. Hij had wel het voordeel dat ook iedereen die bij de val achter hem reed een grote achterstand opliep doordat er hard geremd moest worden. Voor het eerst bleef de Sanvenero van Guy Bertin heel en kon hij Reggiani met enig gemak achter zich houden. Die had op zijn beurt weer een grote voorsprong op derde man Jacques Bolle. Nieto wist zich naar de vierde plaats op te werken, maar had ruim anderhalve minuut achterstand opgelopen.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 44:09.280 2 15
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli +21.590 3 12
3 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane +1:05.580 5 10
4 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli +1:49.900 4 8
5 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA +1:57.810 7 6
6 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA +2:10.740 10 5
7 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA +1 ronde 16 4
8 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA +1 ronde 20 3
9 Vlag van Italië Maurizio Musco MBA +1 ronde 27 2
10 Vlag van Italië Michele Ettore MBA +1 ronde 15 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hubbard Morbidelli +1 ronde 25
12 Vlag van Nederland Ton Spek MBA +1 ronde 22
13 Vlag van Frankrijk Michel Galbit MBA +1 ronde 33
14 Vlag van Duitsland Stefan Janssen MBA +1 ronde 26
15 Vlag van Italië Libero Piccirillo MBA +2 ronden 30
16 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA +2 ronden 12
17 Vlag van Frankrijk Joël Benniza MBA +2 ronden 35
18 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA +2 ronden 28
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA Val 1
DNF Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA Val 8
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA Val 11
DNF Vlag van Nederland Anton Straver MBA Val 18
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem Val 6
DNF Vlag van Italië Ivan Villini MBA 29
DNF Vlag van Frankrijk Yves Dupont MBA 9
DNF Vlag van Hongarije János Drapál MBA 24
DNF Vlag van Nederland Theo Timmer MBA 19
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kernan MBA 32
DNF Vlag van Zwitserland Joe Genoud MBA Val 23
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse MBA 13
DNF Vlag van Italië Nardone MBA 21
DNF Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 14
DNF Vlag van Italië Roberto Ruosi MBA 31
DNF Vlag van Italië Rino Zuliani MBA 34
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel EGA

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 53
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 36
3 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 21
4 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 20
5 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 17
6 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 16
7 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 15
8 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 11
9 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem 8
Vlag van Duitsland Gert Bender Bender
Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA

50 cc[bewerken]

Na de overtuigende prestaties van Stefan Dörflinger met zijn Van Veen-Kreidler tijdens de Duitse Grand Prix vreesde men voor een saaie titelstrijd, maar al tijdens de trainingen in Monza bleek Ricardo Tormo met zijn oude Bultaco uit 1978 goed mee te kunnen komen. Henk van Kessel had de snelste start, maar werd al snel gepasseerd door Tormo en Dörflinger, die er samen vandoor gingen. Ook Hagen Klein met de tweede Van Veen-Kreidler kwam naar voren. Van Kessel viel uiteindelijk door een lekke band. Tormo reed vrijwel de hele race aan de leiding, op korte afstand gevolgd door Dörflinger. Klein finishte bijna een minuut achter de leiders.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco 34:40.650 2 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler +0.420 1 12
3 Vlag van Duitsland Hagen Klein Van Veen-Kreidler +58.980 3 10
4 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli +1:03.870 9 8
5 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco +1:17.920 7 6
6 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs +1:41.490 12 5
7 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler +1:59.580 8 4
8 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Moto Villa +2:02.830 13 3
9 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler +2:02.880 10 2
10 Vlag van Frankrijk Pascal Kambourian Kreidler +2:31.220 14 1
11 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Tormo +1 ronde 16
12 Vlag van Spanje (1977-1981) Joaquín Galí Bultaco +1 ronde 15
13 Vlag van Italië Salvatore Milano UFO +1 ronde 11
14 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +1 ronde 20
15 Vlag van Zwitserland Joe Genoud RYB +1 ronde 23
16 Vlag van Italië Giuliano Gerani BBFT +1 ronde 27
17 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Peter Verbic Kreidler +1 ronde 19
18 Vlag van België Chris Baert Kreidler +1 ronde 26
19 Vlag van Italië Giuliano Tabanelli Ringhini +1 ronde 17
20 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Malanca +1 ronde 31
DNF Vlag van Frankrijk Yves Dupont ABF 5
DNF Vlag van Frankrijk Bruno Di Carlo Kreidler 18
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler 4
DNF Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler 22
DNF Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler 24
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda Kreidler 25
DNF Vlag van Italië Claudio Granata Kreidler 29
DNF Vlag van Frankrijk Yves Le Toumelin TYL 30
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler 32
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Spencer Crabbe MBA 33
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Hulric Kreidler Val 21
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel Kreidler Val 6

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 27
2 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 17
3 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco 15
4 Vlag van Duitsland Rainer Kunz Kreidler 10
Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler
Vlag van Duitsland Hagen Klein Van Veen-Kreidler
7 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler 8
Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Bultaco
9 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco 6
Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco

Trivia[bewerken]

Dieven[bewerken]

Zoals gebruikelijk was het dievengilde in Italië weer bijzonder actief. Zo verdween de Ferrari van Venemotos-baas Andres Ippolito en de magnesium carburateurs van de racer van Graeme Crosby. De vrachtauto van S.A.I.A.D., de Italiaanse Suzuki-importeur, die vol lag met race-onderdelen, werd volledig leeggestolen. Bij een fotograaf verdween de volledige apparatuur uit zijn auto, maar een collega miste zelfs de hele auto. De coureurs vroegen de FIM nu eindelijk eens de verkoop van kaarten voor het rennerskwartier te verbieden, want daardoor konden dieven zo naar binnen lopen. Daar keek men van op, want dat was al jaren verboden, maar de organisatoren trokken zich van dat verbod niets aan.

Lesmo-bocht[bewerken]

Tijdens de races in Monza waren er 33 valpartijen, maar daarvan vonden er 25 in de Lesmo-bocht plaats.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1980
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI