Grand Prix-wegrace van Australië 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Phillip Island Grand Prix Circuit
Officiële naam 1989 Swan Premium Australian Motorcycle Grand Prix
Land Vlag van Australië Australië
Datum 9 april 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Snelste ronde Vlag van Italië Pierfrancesco Chili
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia
Snelste ronde Vlag van Italië Luca Cadalora
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton
Derde Vlag van Verenigde Staten Allan Scott

De Grand Prix-wegrace van Australië 1989 was de tweede race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1989, maar het was ook de eerste Australische Grand Prix in de geschiedenis. De races werden verreden op 9 april 1989 op het Phillip Island Grand Prix Circuit, 80 kilometer ten zuiden van Melbourne. In Australië kwamen de 500cc-, de 250cc-klasse en de 125cc-klasse aan de start.

Algemeen[bewerken]

Voor het eerst in de geschiedenis konden inwoners van Oceanië binnen een overzichtelijke afstand naar de wedstrijden om het wereldkampioenschap kijken. Ze hadden zelf al enkele wereldkampioenen voortgebracht, zoals de Australiërs Keith Campbell (wereldkampioen 350 cc seizoen 1957), Kel Carruthers (wereldkampioen 250 cc seizoen 1969) en Tom Phillis (wereldkampioen 125 cc seizoen 1961) en de Nieuw-Zeelander Hugh Anderson (wereldkampioen 50 cc en 125 cc seizoen 1963, wereldkampioen 50 cc seizoen 1964, wereldkampioen 125 cc seizoen 1965) maar ook drievoudig Isle of Man TT-winnaar Graeme Crosby, Keith Turner die met een opgevoerde Suzuki T 500-straatmotor tweede werd in het seizoen 1971 en Kim Newcombe, die hetzelfde deed met een König-buitenboordmotor in het seizoen 1973. Nu Wayne Gardner, Kevin Magee en de jonge Mick Doohan furore maakten in het wereldkampioenschap wegrace kwam het goed uit dat Australië zijn eigen race kreeg. Voor de gelegenheid kreeg Malcolm Campbell van HRC een 500cc-fabrieksracer uit 1988. De Grand Prix trok 92.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

Met uitzondering van Kevin Schwantz hadden bijna alle 500cc-rijders moeite met de afstelling van hun machines en de keuze van de banden. Wayne Rainey kreeg tijdens de trainingen zijn veerafstellingen niet onder controle en moest hopen dat op de ochtend voor de race nog in orde te krijgen. Er vond een vervelend ongeluk plaats toen Kevin Magee's Yamaha vastliep. Magee stuurde zijn machine naar de zijkant van de baan, juist toen Eddie Lawson hem wilde passeren. Er volgde een harde botsing waarbij beiden ongedeerd bleven. Wayne Gardner werd onderuit gereden door Michael Rudroff, ook zonder ernstige gevolgen.

De training[bewerken]

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"34'99
2. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"35'40
3. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"35'77
4. Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 1"35'80
5. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"35'93
6. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"35'99
7. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"36'02
8. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"36'23
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"36'46
10. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"36'75

De race[bewerken]

Tadahiko Taira had de snelste start, maar werd in de eerste bocht al gepasseerd door Kevin Schwantz. In bocht vier maakte Schwantz echter een highsider mee, waarbij zijn achtervolgers hem maar net konden ontwijken. Wayne Rainey nam een kleine voorsprong, die door de Australiërs al snel dichtgereden werd, eerst door Kevin Magee en Mick Doohan, later volgde ook Wayne Gardner. Eddie Lawson was na zijn val in de training niet helemaal fit en werd gepasseerd door Freddie Spencer, die ook in gevecht ging met Christian Sarron. In de elfde ronde nam Gardner de leiding en Sarron passeerde Magee. Spencer leek zich goed in de kopgroep te kunnen handhaven, maar kwam ten val door een vastloper. Gardner won zijn thuis-Grand Prix voor Rainey en Sarron. Lawson werd slechts vijfde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 30 48"15'94 3 20
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 30 +0'35 2 17
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 30 +0'47 5 15
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 30 +1'51 6 13
5 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 30 +10'97 7 11
6 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 30 +12'57 4 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 30 +32'46 11 9
8 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 30 +47'66 12 8
9 Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha 30 +1"27'82 16 7
10 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 29 +1 ronde 17 6
11 Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha 29 +1 ronde 19 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda 29 +1 ronde 20 4
13 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 29 +1 ronde 18 3
14 Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda 27 +3 ronden 22 2
15 Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda 27 +3 ronden 21 1

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse 24 Oververhitte motor 14
Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda 23 24
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 22 Val door vastloper 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 22 Val 9
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA 16 13
Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 5 Val 10
Vlag van Australië Greg Drew PRP 1 23
Vlag van Australië Malcolm Campbell HRC Australia-Honda 0 Val 15
Vlag van Australië James Judd Yamaha 0 25
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 0 Val 1

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Craig Harwood Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [2]
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha [3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Librenti-Suzuki
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda
Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [4]
Vlag van Spanje Jose Morillas Honda
Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse
Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [5]
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [6]
Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda
Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [7]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 34
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 33
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 26
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 24
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha
6 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 20
7 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 18
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 13
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 10
10 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 8

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Jean-Philippe Ruggia had met het Sonauto-team het circuit in februari verkend en dat bleek al in de trainingen. Hij reed dan ook de snelste trainingstijd. Juan Garriga was slechts zesde, omdat hij nog niet gewend was aan de nieuwe Yamaha YZR 250 met enkele krukas. Beste privérijder was Daryl Beattie, die de tiende tijd zette.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"38'83
2. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"38'91
3. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"39'05
4. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"39'37
5. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"39'41
6. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"39'55
7. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"39'91
8. Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"39'99
9. Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 1"40'12
10. Vlag van Australië Daryl Beattie Honda 1"40'13

De race[bewerken]

Jacques Cornu had de beste start voor Jean-Phillippe Ruggia, Sito Pons, Luca Cadalora, Juan Garriga en Reinhold Roth. In de tweede ronde maakte Cadalora een fout waardoor hij terugviel naar de laatste plaats in de race. Ruggia en Pons namen afstand van de groep, deels als gevolg van het feit dat ze - tegen de afspraken in - bandenwarmers hadden gebruikt voor de start. Ruggia en Pons leverden een fel gevecht, dat Pons met slechts 0,13 seconde wist te winnen. Luca Cadalora had intussen het hele veld ingehaald en vocht zich van de laatste plaats terug naar het podium, slechts 8,75 seconde achter de winnaar.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 43"16'54 2 20
2 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +0'13 1 17
3 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +8'75 3 15
4 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha +11'59 6 13
5 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda +18'13 7 11
6 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda +29'51 4 10
7 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España +33'04 11 9
8 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda +33'17 8 8
9 Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax +53'40 9 7
10 Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha +54'79 21 6
11 Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda +54'92 12 5
12 Vlag van Australië Daryl Beattie Honda +55'30 10 4
13 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax +56'06 5 3
14 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda +1"01'37 26 2
15 Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha +1"04'18 13 1
16 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda +1"04'41 28
17 Vlag van Australië Roy Leslie Yamaha +1"04'96 18
18 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Aprilia-Rotax +1"20'16 25
19 Vlag van Italië Fabio Barchitta Rudy Project-Aprilia-Rotax +1"20'30 38
20 Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax +1"20'59 22
21 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha +1"20'71 32
22 Vlag van Andorra Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax +1"20'97 27
23 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha +1"21'11 23
24 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda +1"21'37 24
25 Vlag van Frankrijk Jean-François Foray Yamaha +1"21'67 35
26 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha +1"25'06 34
27 Vlag van Australië Stephen Whitehouse Yamaha +1"30'10 39
28 Vlag van Australië René Bongers Yamaha +1 ronde 17
29 Vlag van Australië Darren Millner Yamaha +1 ronde 37
30 Vlag van Australië David Horton Yamaha +1 ronde 33
31 Vlag van Nieuw-Zeeland Brent Jones Yamaha +1 ronde 40
32 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax +1 ronde 36
33 Vlag van Australië David Moore Yamaha +1 ronde 30

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Aprilia-Rotax 29
Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax 15
Vlag van Australië Chris Oldfield Yamaha 31
Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 16
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax 14
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 19
Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha 20

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië M. Cooley Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Mike Webb Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Andy Leisner Honda
Vlag van Australië H. McNicol Honda
Vlag van Australië M. Renfrey Honda
Vlag van Australië Chris Stafford Yamaha
Vlag van Australië T. Kingston Honda
Vlag van Australië A. Miller Aprilia-Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [8]
Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha [9]
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [10]
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [4]
Vlag van Japan Junya Arai Honda [4]
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha Blessure[11]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 37
2 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 30
3 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 28
4 Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha 20
5 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 19
6 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 17
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda
8 Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 13
9 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 12
10 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 11

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Om Derbi vooruit te helpen was ingenieur Tomba uit Barcelona overgevlogen, maar Jorge Martínez voelde toch de grote druk die op hem rustte. Hij ging in de training twee keer onderuit door vastlopers, maar eindigde met de snelste trainingstijd. Opmerkelijk was de vierde tijd van Àlex Crivillé, die in de GP van Japan nog een sleutelbeen gebroken had. Ook was er bewondering voor de Brit Robin Milton, die in tegenstelling tot de fabrieksteams het circuit nog niet verkend had, maar als privérijder toch de vierde tijd realiseerde.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"45'53
2. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"46'53
3. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"46'74
4. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"46'80
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 1"47'21
6. Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 1"47'52
7. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 1"47'56
8. Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 1"47'99
9. Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 1"48'10
10. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 1"48'29

De race[bewerken]

Na de start gingen Ezio Gianola en Jorge Martínez aan de leiding, gevolgd door Fausto Gresini, Allan Scott en Àlex Crivillé. Gianola ging in de vierde ronde echter onderuit, maar kon weer opstaan en zijn race vervolgen. Martínez had nu een flinke voorsprong, maar stopte in de tiende ronde omdat zijn Derbi opnieuw vastliep. Crivillé kwam zo vanzelf aan de leiding en won met negen seconden voorsprong op de verrassende Robin Milton en Allan Scott. Gianola werkte zich na zijn val weer op naar de vijfde plaats.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 39"40'04 4 20
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda +8'72 5 17
3 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda +13'64 8 15
4 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda +17'55 10 13
5 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda +18'89 2 11
6 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi +28'36 16 10
7 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax +38'77 13 9
8 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda +41'90 3 8
9 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda +52'50 11 7
10 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda +52'67 21 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda +53'02 18 5
12 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda +53'97 14 4
13 Vlag van Australië Ian Saunders Honda +1"02'02 24 3
14 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda +1"03'64 19 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax +1"05'96 25 1
16 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli +1"06'08 31
17 Vlag van Australië Peter Galvin Honda +1"10'09 34
18 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda +1"11'22 23
19 Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax +1"18'58 20
20 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda +1"30'65 29
21 Vlag van Australië Michael Brown Honda +1"31'15 35
22 Vlag van Australië Steve Broughy Honda +1"46'22 37
23 Vlag van Australië Michael Haisman Honda +1"54'01 39
24 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda +1 ronde 32
25 Vlag van Australië Colin Clark Honda +1 ronde 28
26 Vlag van Australië Klausà Barker Honda +1 ronde 38
27 Vlag van Australië Alan Bradshaw Honda +1 ronde 15
28 Vlag van San Marino Valerio Vivarelli Rotax +1 ronde 40

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 12
Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 6
Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda Val 7
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Vastloper 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kryszstof Galatowicz Honda 22
Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda Motor 9
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax 27
Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 30
Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 17
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Manley Honda 36
Vlag van Italië Emilio Cuppini Garelli Ontsteking 33

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Grid
Vlag van Spanje Juan Bolart JJ Cobas-Rotax 26

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Peter McFayden Honda
Vlag van Australië Ian Thornley ITB
Vlag van Australië Martin Hubert Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda
Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda
Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda
Vlag van Italië Doriano Romboni Honda
Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda [4]
Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda [4]
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda
Vlag van Japan Masato Shima Honda [4]
Vlag van Japan Yukata Fujiwara Honda [4]
Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda [4]
Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda
Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda [4]
Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda [12]
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Honda
Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda
Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jeandat Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 31
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 21
3 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 20
4 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 18
5 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 17
6 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 15
7 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 14
8 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 13
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda
10 Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda 11

Trivia[bewerken]

Poleposition[bewerken]

Dat Kevin Schwantz met een Suzuki op poleposition stond was voor het eerst sinds de Belgische GP van 1982. Toen stond Jack Middelburg op de eerste startplaats. Middelburg kon die plaats niet verzilveren door carburatieproblemen, Schwantz door een valpartij in de eerste ronde.

Bandenwarmers[bewerken]

De IRTA-teams hadden afgesproken dat er geen bandenwarmers gebruikt mochten worden op de startgrid, omdat dit te veel tijd kostte en ook omdat het oneerlijk was tegenover de minder kapitaalkrachtige rijders die geen bandenwarmers hadden. Sito Pons en Jean-Philippe Ruggia trokken zich echter niets aan van deze afspraak en waren in de 250cc-race duidelijk sneller dan hun concurrenten.

Vieze schoenen[bewerken]

Ezio Gianola weet zijn val in de 125cc-race aan het publiek, dat na de overwinning van Wayne Gardner met vieze schoenen over de baan had gelopen waardoor deze glad was. Dat zou kunnen, maar feit is dat 38 collega's dat probleem niet hadden.

Oorzaak en gevolg[bewerken]

Hans Spaan had de hele race problemen omdat zijn Honda RS 125 bij lage toerentallen dreigde af te slaan. Daarom moest hij tijdens het remmen met zijn rechterhand ook nog het gas een beetje openhouden om de motor draaiende te houden. Dit was een lastige handeling, waardoor hij tijdens de race ten val kwam. Hij werd uiteindelijk toch nog achtste. Hij ontdekte de oorzaak van de slecht lopende motor na de race. Hij had de originele Öhlins-schokdemper vervangen door een exemplaar van WP. Die demper was echter iets dikker waardoor de carburateur te weinig lucht kreeg.

Robin Milton[bewerken]

Robin Milton werd voor zijn goede vriend Allan Scott tweede. Hij zette bandenfabrikanten Dunlop en Michelin een beetje te kijk, want toen hij enkele weken voor de opening van het seizoen zijn Honda RS 125 kocht konden/wilden die hem geen banden leveren. Milton klopte ten einde raad aan bij Bridgestone, dat hem de banden leverde waarmee hij nu het podium bereikte.

Garelli en Derbi[bewerken]

Dat privérijders zoals Robin Milton en Allan Scott zo goed konden presteren lag ook aan de gedoodverfde toppers, die steeds in het gras moesten bijten ten opzichte van de Honda RS 125's. Derbi had grote problemen door vastlopende motoren, maar ook de machine die heel bleef (Julián Miralles) kwam er niet aan te pas. Bij Garelli waren de problemen zo mogelijk nog groter. Na een compleet mislukt seizoen 1988 werd nu weer geen punten gescoord. Domenico Brigaglia was ruim een minuut trager dan winnaar Àlex Crivillé en Europees kampioen Emilio Cuppini viel uit.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1989

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Australië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Australië 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI