Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bugatti circuit Le Mans
Officiële naam Moto Journal Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 16 juli 1989
Organisator FIM/FFM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Derde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia
Snelste ronde Vlag van Spanje Sito Pons
Eerste Vlag van Spanje Carlos Cardús
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Spanje Sito Pons
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Derde Vlag van Italië Ezio Gianola
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Derde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Geral de Haas

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1989 was de elfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1989. De races werden verreden op 16 juli 1989 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. De 125cc-, de 250cc-, de 500cc- en de zijspanklasse kwamen aan de start.

Algemeen[bewerken]

Na de verregende Belgische Grand Prix was het in Frankrijk bijzonder warm en er waren ook ruim drie keer zoveel toeschouwers, 80.000 à 90.000.

500cc-klasse[bewerken]

Twee Franse coureurs kregen de kans in de 500cc-klasse: Adrien Morillas met de reservemachine van Dominique Sarron en Thierry Crine met een door de Franse Suzuki-importeur geregelde fabrieks-Suzuki RGV. Ze scoorden allebei punten. Fred Merkel kon - na de mislukte poging in de GP des Nations - eindelijk debuteren als tweede rijder bij Roberto Gallina, maar hij viel uit.

De training[bewerken]

Eddie Lawson scoorde zijn eerste poleposition voor Honda. Kevin Schwantz veroverde de tweede startplaats voor Wayne Rainey en Kevin Magee. Christian Sarron was vijfde, maar viel tijdens de trainingen waarbij hij zijn pink brak. Dominique Sarron reed geblesseerd en wel (hij had in Assen een botje in zijn schouder gebroken) de veertiende tijd, maar zou in overleg met HRC niet starten. Hij moest zich sparen voor de 8 uren van Suzuka.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"42'33
2. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"42'59
3. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"42'59
4. Vlag van Verenigde Staten Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"42'69
5. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"43'24
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"43'46
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"43'91
8. Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 1"44'19
9. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"44'92
10. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"44'99

De race[bewerken]

Wayne Rainey nam aanvankelijk de leiding voor Eddie Lawson, Pierfrancesco Chili, Christian Sarron, Freddie Spencer, Kevin Schwantz en Kevin Magee. In de vijfde ronde nam Lawson de leiding over en ook Schwantz sloot bij het leidende duo aan. Een ronde lang had Rainey problemen met zijn carbon-remschijven, maar daarna reed hij weer vier ronden aan de leiding tot hij vanaf de vijftiende ronde problemen kreeg met zijn banden. Schwantz nam ook nog een keer de leiding en tot aan de finish bleef hij met Lawson in een fel gevecht verwikkeld, tot hij in de laatste bocht bijna viel en Lawson de overwinning moest laten. Wayne Gardner kwam ten val, Freddie Spencer stopte na drie ronden met maagklachten en Fred Merkel stopte toen zijn machine vermogen verloor. De Franse debutanten met fabrieksracers deden het erg goed: Adrien Morillas (ROC-Honda) werd tiende en Thierry Crine (Konica Minolta-Suzuki, de machine die Ernst Gschwender in Duitsland had gebruikt) werd twaalfde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 50"16'94 1 20
2 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 50"17'71 2 17
3 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 50"32'47 3 15
4 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 50"40'53 5 13
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 50"41'15 4 11
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 50"53'94 7 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 51"10'48 6 9
8 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 51"16'06 8 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda 51"43'23 11 7
10 Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda +1 ronde 15 6
11 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse +1 ronde 13 5
12 Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki +1 ronde 16 4
13 Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha +1 ronde 19 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +1 ronde 21 2
15 Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda +2 ronden 27 1
16 Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda +2 ronden 20
17 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda +2 ronden 22
18 Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda +2 ronden 26
19 Vlag van Frankrijk Claude Albert Suzuki +2 ronden 23
20 Vlag van Frankrijk Jean Paul Lecointe ELF-Motodepot-Suzuki +2 ronden 28
21 Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda +2 ronden 31
22 Vlag van Frankrijk Pascal Seguela Honda +2 ronden 34
23 Vlag van Frankrijk Bernard Gitton Paton +2 ronden 35
24 Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +3 ronden 36
25 Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda +7 ronden 24

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Val 10
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Opgave[1] 9
Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 18
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Librenti-Suzuki 33
Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda Vermogensverlies 12
Vlag van Frankrijk Patrick Salles Fior-Yamaha 30
Vlag van Frankrijk Patrick Lerustre Fior-Yamaha 29
Vlag van Frankrijk Bernard Andrault Honda 32
Vlag van Italië Marco Papa Greco-Paton 25
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Cagiva Corse 17

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 14

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki Blessure[2]
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [3]
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[5]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [4]
Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[6]
Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha [7]
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [8]
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [9]
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 165,5
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 157
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 116,5
4 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 102,5
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 98,5
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 95
7 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 68
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 60
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 48
10 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 43

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Na lange tijd kregen de Yamaha's de kans om op een echt stuurcircuit de eerste startrij te veroveren. Alleen Carlos Cardús en Reinhold Roth wisten hun Honda's tussen de machines van Jean-Philippe Ruggia, Toshiko Honma en Luca Cadalora te plaatsen. Honma kwam voor het eerst over uit Japan. Deze kampioen van Japan en testrijder voor Yamaha had een nieuw frame ontwikkeld, dat hij waarschijnlijk gemonteerd had.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"46'76
2. Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 1"47'12
3. Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"47'25
4. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"47'37
5. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"47'48
6. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"47'72
7. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"47'73
8. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"47'89
9. Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 1"48'13
10. Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"48'34

De race[bewerken]

Na de start nam Sito Pons de leiding voor debutant Toshihiko Honma, Jean-Philippe Ruggia, Carlos Cardús, Reinhold Roth, Jacques Cornu en Masahiro Shimizu. In de vierde ronde nam Cardús de leiding over. Hij kon niet van de kopgroep wegrijden, maar hij bleef tot op de streep aan de leiding. Dat het spannend was geweest bleek wel uit het feit dat de eerste zeven binnen 6,5 seconde finishten. De hoop van Yamaha was weer grotendeels vervlogen nu hun snelste rijder Toshihiko Honma op de vierde plaats was geëindigd, nog voor Ruggia, die wel met zijn reservemachine had moeten rijden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 43"21'12 3 20
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 43"21'47 8 17
3 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 43"22'11 7 15
4 Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 43"23'51 2 13
5 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 43"23'79 1 11
6 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 43"26'09 4 10
7 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 43"28'61 13 9
8 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 43"42'15 6 8
9 Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 43"43'61 11 7
10 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 43"44'42 10 6
11 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 43"45'47 5 5
12 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 43"53'88 12 4
13 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 43"57'57 16 3
14 Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 43"57'95 15 2
15 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha 44"11'63 24 1
16 Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax 44"11'97 25
17 Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax 44"12'39 17
18 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 44"17'41 14
19 Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 44"28'15 18
20 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 44"35'16 21
21 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax 44"35'62 26
22 Vlag van Frankrijk Frédéric Protat Aprilia-Rotax 44"36'06 28
23 Vlag van Andorra Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax 44"48'34 31
24 Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha 44"50'44 32
25 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha 45"00'39 33
26 Vlag van Duitsland Hans Becker Honda 45"07'96 29
27 Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha 45"12'03 36
28 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha 45"12'29 34
29 Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda +5 ronden 35

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda Koppeling 9
Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha 23
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax 27
Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-HRC-Honda Ontsteking 19
Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 22
Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 20
Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha Opgave 30

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [10]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [11]
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [4]
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha
Vlag van Japan Junya Arai Honda [4]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 196
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 137
3 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 130
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
126
5 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 110
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 86
7 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 68
8 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 67
9 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 60
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 48

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Jorge Martínez was na zijn sleutelbeenbreuk eindelijk weer fit genoeg en reed de snelste trainingstijd. Hij speelde in het wereldkampioenschap echter geen rol meer en daarom was het van groot belang dat Hans Spaan slechts 0,03 seconde langzamer was, maar sneller dan concurrenten Àlex Crivillé en Ezio Gianola.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"55'42
2. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"55'45
3. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"55'58
4. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"55'74
5. Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 1"56'29
6. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 1"56'56
7. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 1"56'64
8. Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 1"56'88
9. Vlag van Italië Dario Romboni Honda 1"57'21
10. Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda 1"57'45

De race[bewerken]

Vanaf poleposition nam Jorge Martínez meteen de leiding voor Domenico Brigaglia, Ezio Gianola, Hans Spaan, Julián Miralles, Àlex Crivillé en Flemming Kistrup. Spaan nam even de leiding over, maar moest opgeven nadat hij door een gescheurde cilinder koelwater had verloren. Martínez moest in de laatste ronde nog een aanval van Crivillé afslaan, maar hij won de race. Gianola werd op grote afstand derde. Om de vierde plaats werd gevochten door Koji Takada en Fausto Gresini, die met de stroomlijnkuipen tegen elkaar botsten, en Hisashi Unemoto, die een laatste aanval inzette en al vallend door het grint zesde werd. Ondanks zijn derde plaats deed Gianola door het wegvallen van Spaan goede zaken. Voor de race stonden ze allebei op 98 punten, maar nu had Gianola weer vijftien punten voorsprong op Spaan. Zijn voorsprong op Crivillé was geslonken naar vier punten.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 42"37'94 1 20
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 42"38'83 3 17
3 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 42"54'50 4 15
4 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 43"06'32 7 13
5 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 43"06'70 5 11
6 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 43"13'54 11 10
7 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda 43"24'74 10 9
8 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda 43"25'09 20 8
9 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli 43"32'63 18 7
10 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda 43"33'04 19 6
11 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 43"35'77 8 5
12 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda 43"37'30 14 4
13 Vlag van Frankrijk Jean Pierre Jeandat Honda 43"40'41 13 3
14 Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 43"56'43 35 2
15 Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda 43"59'91 22 1
16 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 44"02'41 33
17 Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 44"02'96 31
18 Vlag van Spanje Javier Debón JJ Cobas-Rotax 44"04'19 25
19 Vlag van Italië Emilio Cuppini Garelli 44"07'76 23
20 Vlag van Duitsland Hubert Abold Rotax 44"25'48 29
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda 44"26'00 16
22 Vlag van Zweden Håkan Olsson Rotax 44"39'54 32
23 Vlag van België Serge Julin Honda +1 ronde 34
24 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda +5 ronden 30

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda Gescheurde cilinder[12] 2
Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda 27
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Manley Honda 36
Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 6
Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 26
Vlag van Italië Doriano Romboni Honda Val 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax 28
Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 15
Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 12
Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 24
Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 21
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda 17

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda
Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax
Vlag van Duitsland Peter Öttl Krauser
Vlag van Italië Gastone Grasetti Aprilia-Rotax
Vlag van Nederland Jos van Dongen Casal
Vlag van Frankrijk Olivier Prion Honda
Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda
Vlag van Zwitserland René Dünki LCR
Vlag van Frankrijk Michel le Garrec Honda
Vlag van Frankrijk Paul Bordes Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda
Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda Blessure[13]
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda [4]
Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda [4]
Vlag van Japan Masato Shima Honda [4]
Vlag van Japan Yukata Fujiwara Honda [4]
Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda [4]
Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda [4]
Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda
Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda [14]
Vlag van Australië Ian Saunders Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 113
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 109
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 98
4 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 90
5 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 82
6 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 81
7 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 70
8 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 54
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 46
Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Egbert Streuer stak veel trainingstijd in de ontwikkeling van zijn nieuwe motor met brandstofinjectie, maar reed de derde trainingstijd met zijn conventionele motor. Rolf Biland was de snelste, voor Steve Webster. Er was een groot startveld in Frankrijk: 35 combinaties, zonder de geblesseerde Alfred Zurbrügg.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 1"49'44
2. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 1"49'99
3. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"50'69
4. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 1"50'98
5. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 1"51'43
6. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"51'81
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 1"51'94
8. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 1"52'33
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 1"53'13
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 1"53'21

De race[bewerken]

De start van Egbert Streuer mislukte omdat zijn Yamaha slechts op drie cilinders liep. Na enkele honderden meters pakte de vierde cilinder op, maar toen reed hij al in het middenveld. Steve Webster nam de leiding voor Rolf Biland en die twee namen al snel een flinke voorsprong op de gebroeders Egloff. Tien ronden voor de finish ging Webster langzamer rijden omdat zijn machine regelmatig uit de versnelling sprong en hij met Streuer op achterstand wel de finish wilde halen. Biland mocht wel winnen, want die vormde geen bedreiging in de WK-stand. Egbert Streuer en Geral de Haas reden wel een sterke inhaalrace en werden toch nog derde, waarmee ze Alain Michel en Jean-Marc Fresc een podiumplaats in hun thuisrace ontnamen.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 40'59"26 1 20
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser +8"51 2 17
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha +28"49 3 15
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser +44"10 6 13
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +50"11 5 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha +57"37 9 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 7 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 10 8
9 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 11 7
10 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser 13 6
11 Vlag van Zwitserland Tony Wyssen Vlag van Zwitserland Kilian Wyssen LCR-Krauser 5
12 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 4 4
13 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker LCR-Krauser 12 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk David Smith Windle-ADM 2
15 Vlag van Zweden Billy Gällros Vlag van Zweden Håkan Olsson Yamaha 1
16 Vlag van Zwitserland Paul Güdel Vlag van Zwitserland Charly Güdel Onbekend 16
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Howles Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Pointer LCR-Krauser
18 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Phillip Coombes Windle-Yamaha
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Gardner Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Strevens LCR-Krauser
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Stirrat Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Prior LCR-Krauser
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Thomas Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Krauser

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 8
Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 14
Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-JPX
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Campbell of
Vlag van Duitsland Wolfgang Bock
LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Baker Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Hopkinson LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Judd Drew Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Houghton LCR-JPX
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Hardwick Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parker of
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Irlam
LCR-Yamaha

niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha Blessure van Alfred

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 95
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders en
Vlag van Nederland Geral de Haas
Lucky Strike-LCR-Yamaha 86
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 70
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 66
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 58
6 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 47
7 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 42
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 37
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha
10 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-Yamaha /
BP-SMS-Yamaha
36

Trivia[bewerken]

Giacomo Agostini en Freddie Spencer[bewerken]

De soap rond teammanager Giacomo Agostini en Freddie Spencer ging maar door. In Joegoslavië had Agostini Spencer eigenlijk laten vallen, in Assen verklaarden ze samen dat de verhouding nog steeds goed was en nu miste Spencer een trainingssessie door maagklachten en eiste Agostini een briefje van de dokter. Spencer ging echter niet naar die dokter (Claudio Costa) en kreeg dan ook geen briefje.

Wayne Gardner[bewerken]

Een uur na de race schreef Wayne Gardner zijn wekelijkse column, waarin hij melde dat hij na zijn beenbreuk nog veel zelfvertrouwen miste. Hij merkte in de race dat hij minstens vijftig meter eerder remde dan zijn concurrenten, een probleem dat "tussen de oren" zat en waar hij niets aan kon doen. Hij hoopte vertrouwen te winnen tijdens de 8 uren van Suzuka, waarin hij samen met Mick Doohan zou aantreden.

Warmte[bewerken]

Met temperaturen boven de 30 graden was het vooral voor de bakkenisten hard werken, zo hard, dat Simon Birchall na de race twintig minuten met zuurstof verzorgd moest worden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1988
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI