Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Hockenheimring-1970.svg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 26 september 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Tweede Vlag van Italië Virginio Ferrari
Derde Vlag van Italië Loris Reggiani
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Frankrijk Eric Saul
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Italië Paolo Ferretti
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Italië Claudio Lusuardi
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982 was veertiende en laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1982. De races werd verreden op 26 september 1982 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 250 cc-, de 350 cc- en de zijspanklasse beslist.

Voor de 350cc-klasse was dit haar allerlaatste mijlpaal. Ze verdween van de WK-kalender en reed in Hockenheim voor het laatst in WK-verband.

Algemeen[bewerken]

Voor aanvang van de Duitse Grand Prix lag de druk vooral op Duitse coureurs: Toni Mang kon nog wereldkampioen 250- en 350 cc worden. In de 250cc-klasse had hij acht punten achterstand op Jean-Louis Tournadre, die minder wedstrijden gewonnen had en daarom - bij winst van Mang - ten minste vierde moest worden. In de 350cc-klasse had Mang vijf punten voorsprong op Didier de Radiguès. Als De Radiguès zou winnen moest Mang ten minste derde worden. Theoretisch lag hier ook nog een kansje voor Jean-François Baldé. Volkomen onverwacht lag er ook nog een beetje druk op zijspancoureur Werner Schwärzel, die met bakkenist Andreas Huber zijn kampioensfeest al in Italië gevierd had, maar door de FIM met beide voeten op de aarde werd gezet toen die pas in de tweede week van september had uitgerekend dat er bij de Finse GP ontzettend geblunderd was met de puntentoekenning, waardoor Rolf Biland/Kurt Waltisperg ook nog wereldkampioen zouden kunnen worden. Als zij wonnen zou Schwärzel wel aan een negende plaats genoeg hebben.

500 cc[bewerken]

Marco Lucchinelli was erop gebrand als afsluiting van het seizoen een race te winnen, want de regerend wereldkampioen had in het hele seizoen niet eens een podiumplaats gescoord. Hij nam in de race even de leiding, maar werd al snel teruggedrongen door Freddie Spencer. Die bouwde een voorsprong op op Randy Mamola en Franco Uncini, die op hun beurt weer twintig seconden voor Loris Reggiani en Virginio Ferrari reden. In de laatste drie ronden begon Spencer echter snelheid te verliezen, waardoor Mamola en Uncini aansloten. Mamola passeerde Spencer in de Sachskurve, maar toen Unicini hetzelfde probeerde raakte zijn voorwiel het achterwiel van Spencer, waardoor beiden vielen. Zo won Mamola zijn eerste Grand Prix van het seizoen, maar Lucchinelli profiteerde niet van de valpartijen, hij werd slechts vijfde.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 39"15'60 5 15
2 Vlag van Italië Virginio Ferrari HB-Suzuki 39"36'56 9 12
3 Vlag van Italië Loris Reggiani Gallina-Suzuki 39"37'33 8 10
4 Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda 7 8
5 Vlag van Italië Marco Lucchinelli RSC-Honda 3 6
6 Vlag van Spanje Marc Fontan Sonauto-Yamaha 5
7 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Ergon-Suzuki 12 4
8 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki 3
9 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki 2
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Cagiva 1
11 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Sanvenero
12 Vlag van Italië Guido Paci Yamaha
13 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
14 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki
15 Vlag van Italië Walter Magliorati Suzuki
16 Vlag van Frankrijk Philippe Robinet Suzuki
17 Vlag van Frankrijk Jean Lafond Fior
18 Vlag van Duitsland Alfons Ammerschlager Suzuki
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Suzuki
20 Vlag van Nederland Henk de Vries Suzuki 28
21 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha
22 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Suzuki 38
23 Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki
24 Vlag van Italië Giovanni Pelletier Morbidelli
25 Vlag van Duitsland Gerhard Treusch Suzuki
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha Val 6
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Gallina-Suzuki 2
DNF Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda Val[1] 1
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki Val 10
DNF Vlag van Nederland Jack Middelburg HB-Suzuki 4
DNF Vlag van Frankrijk Franck Gross GPA-Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha
DNF Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki
DNF Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki
DNF Vlag van Spanje Víctor Palomo Suzuki
DNF Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki
DNQ Vlag van Italië Graziano Rossi Marlboro-Yamaha Blessure[2]
DNQ Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha Blessure[3]
DNQ Vlag van Spanje Ángel Nieto RSC-Honda Blessure[4]
DNS Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha

Top tien eindstand 500 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Franco Uncini Gallina-Suzuki 103
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 76
3 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda 72
4 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 68
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene John Player-Yamaha 68
6 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 65
7 Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda 48
8 Vlag van Italië Marco Lucchinelli RSC-Honda 43
9 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 31
10 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 29

350 cc[bewerken]

Na de spannende 250cc-race waarin de Duitsers (met name Manfred Herweh) niet konden voorkomen dat Jean-Louis Tournadre ten koste van Toni Mang wereldkampioen werd, hadden ze hun zaken in de 350cc-race beter voor elkaar. Mang kon weglopen van concurrent Didier de Radiguès, die door Herweh en Martin Wimmer in de tang genomen werd. De Chevallier-Yamaha liep niet goed en De Radiguès moest een pitstop maken om een vetgeslagen bougie te laten vervangen. Hij liep een ronde achterstand op en daarmee was de spanning uit de race. Herweh, die Wimmer en Mang in Duitse kampioensraces al twee keer verslagen had, pakte de eerste plaats, maar de tweede positie was voor Mang ruim voldoende om de wereldtitel te grijpen.

Uitslag 350 cc[bewerken]

350 cc: De situatie voor de race
Didier de Radiguès kon nog wereldkampioen worden, maar dan moest hij winnen en mocht Toni Mang niet hoger eindigen dan de vierde plaats. Daarom had teameigenaar Alain Chevallier niet minder dan vijf Chevallier-Yamaha's meegebracht, waarvan drie betrouwbare machines en twee die meer op topsnelheid getuned waren. Naast De Radiguès kregen Eric Saul en Thierry Espié een dergelijke machine met een duidelijke opdracht: Toni Mang van de derde plaats af houden. De Radiguès bereidde zich ook goed voor: Hij trainde uiteraard in de 350cc-klasse, maar ook in de 250cc-klasse. Die laatste training was puur bedoeld om het circuit te leren kennen, want om blessures te voorkomen ging hij daarin niet van start. Mang had op zijn beurt het circuit speciaal afgehuurd om met zijn beide 350cc-Kawasaki's meer dan 50 ronden te trainen.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha 43"52'27 8 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 43"52'64 1 12
3 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 44"55'13 4 10
4 Vlag van Oostenrijk Wolfgang von Muralt Yamaha 8
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Bimota-Yamaha 6
6 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha 9 5
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 10 4
8 Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 3 2
10 Vlag van Oostenrijk Franz Kaserer Yamaha 1
11 Vlag van Duitsland Bodo Schmidt Yamaha
12 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 2 +1 ronde
13 Vlag van Duitsland Mladen Tomic Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Oostenrijk Josef Hutter Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Italië Attilio Riondato Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Zweden Gunnar Bruhn Yamaha +1 ronde
20 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha 19
DNF Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha 7
DNF Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 6
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 5
DNF Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha
DNS Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong
DNS Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Rotax

Top tien eindstand 350 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 81
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 64
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 59
4 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 52
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 36
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Bimota-Yamaha 31
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 31
8 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 28
9 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 21
10 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Bimota-Yamaha / Bimota-Solo 19

250 cc[bewerken]

Het dilemma van Martin Wimmer, wel of niet steun verlenen aan Toni Mang, loste zichzelf tijdens de opwarmronde al op, want zijn machine viel stil omdat de bouten van de cilinderkop niet waren vastgedraaid. Didier de Radiguès (vierde trainingstijd) startte niet omdat hij zich wilde sparen voor de 350cc-race. Jean-Louis Tournadre startte vanaf de twaalfde plaats goed, maar kon toch niet voorkomen dat hij in de tweede groep terechtkwam. De kopgroep bestond uit Thierry Espié, Christian Estrosi, Paolo Ferretti, Roland Freymond en Toni Mang, de tweede groep uit Patrick Fernandez, Jean-Louis Guignabodet, Manfred Herweh, Sito Pons, Jean-Marc Toffolo en Tournadre. Mang liep van de groep weg, maar was in gezelschap van Espié en Ferretti en die drie wisselden regelmatig de koppositie. Freymond viel terug, net als Estrosi, maar die laatste was wellicht al aan zijn opdracht bezig: niet vóór Tournadre finishen. Intussen verleende Herweh steun aan Mang door Tournadre waar hij kon in de weg te rijden en soms zelfs bijna naast de baan te duwen. Ferretti kon Mang uiteindelijk niet volgen en Espié schoot een keer rechtdoor waardoor hij ook de aansluiting verloor. Mang kon zo ongehinderd de race winnen, maar Estrosi en Fernandez verhinderden verdere aanvallen van Herweh op Tournadre. Ferretti werd tweede en Espié derde, maar de Fransen wisten, uitgefloten door het Duitse publiek, Tournadre naar de vierde plaats en de wereldtitel te loodsen. Toni Mang was echter wel sportief en was de eerste die Tournadre feliciteerde.

Uitslag 250 cc[bewerken]

250 cc: De situatie voor de race
Privérijder Jean-Louis Tournadre stond aan de leiding van het WK, met acht punten voorsprong op Toni Mang, maar hij zou het op de snelle Hockenheimring met zijn privé-Yamaha niet makkelijk krijgen. Als Mang won moest hij ten minste vierde worden. Al op vrijdagavond probeerde een Franse journalist de andere Fransen te bewegen Tournadre bij te staan. Op dat moment weigerden ze, met uitzondering van Christian Sarron. Jean-François Baldé reed voor Kawasaki, net als Mang, en de Pernod-rijders Christian Estrosi en Thierry Espié wilden hun sponsors niet teleurstellen. Op zaterdagavond was de situatie van Tournadre nog nijpender geworden, want hij had slechts de twaalfde startplaats bereikt, terwijl Estrosi en Espié tweede en derde stonden. Op zaterdagavond werd een tweede poging gedaan en uiteindelijk vertelde een vertegenwoordiger van Pernod dat men - indien beide machines in de race bleven - één coureur zou "opofferen" om Tournadre te helpen. Aan de kant van Mang verwachtte het Duitse publiek steun van Martin Wimmer, maar die reed met steun van de Duitse Yamaha-importeur Mitsui en kon moeilijk steun verlenen aan Kawasaki-rijder Mang. Wimmer gaf voor de race aan dat hij Mang niet zou steunen, maar ook niet in de weg zou rijden.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 35"33'59 1 15
2 Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA 35"42'02 9 12
3 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Pernod 35"54'22 3 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 8
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 7 6
6 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod 2 5
7 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha 8 4
8 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 6 3
9 Vlag van Nederland Mar Schouten MBA 17 2
10 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 10 1
11 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha
12 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldë Kawasaki
13 Vlag van Japan Tadasu Ikeda Yamaha
14 Vlag van Frankrijk Gabriel Grabia Yamaha
15 Vlag van Duitsland Johannes Klement Yamaha
16 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha
17 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha
18 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha
19 Vlag van Zwitserland Bruno Luscher Yamaha
20 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Kawasaki
21 Vlag van Duitsland Herbert Hauf Yamaha
22 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
23 Vlag van Noorwegen Leif Nielsen Rotax
24 Vlag van Duitsland Jürgen Schmid Yamaha
25 Vlag van Italië Franco Marchegiani Yamaha
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong
DNF Vlag van Spanje Sito Pons Kobas-Rotax
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Harris Yamaha
DNF Vlag van België Michel Simeon Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha
DNF Vlag van Spanje Ricardo Tormo Zelfbouw-Bartol
DNQ Vlag van Noord-Ierland Donnie Robinson Spondon-Yamaha
DNS Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 4
DNS Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 5
DNS Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Rotax

Top tien eindstand 250 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 118
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 117
3 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 72
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 48
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 39
6 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 38
7 Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA 34
8 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 30
9 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong 27
10 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 26

50 cc[bewerken]

De 50cc-klasse opende de Duitse Grand Prix en vanaf de start liepen Stefan Dörflinger en Eugenio Lazzarini weg van de rest van het veld. Dörflinger was in de training twee seconden sneller geweest, maar in de laatste ronde nam Lazzarini in het Motodrom een kleine voorsprong en won de race. Voor het wereldkampioenschap maakte dat geen verschil. Dat was er wel voor Claudio Lusuardi, die derde werd. Omdat zijn concurrent Giuseppe Ascareggi slechts elfde werd veroverde Lusuardi de derde plaats in het WK.

Uitslag 50 cc[bewerken]

50 cc: De situatie voor de race
Stefan Dörflinger had zijn wereldtitel in de GP van San Marino al veiliggesteld, maar sponsor Mike Krauser had het kampioensfeest uitgesteld. Het was nog altijd mogelijk dat Eugenio Lazzarini evenveel punten zou scoren als Dörflinger uitviel, maar dan nog kon hij geen wereldkampioen meer worden. Krauser wilde echter wereldkampioen worden met een echte puntenvoorsprong. De opdracht voor Dörflinger was dan ook: minstens één punt scoren.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 28"40'57 2 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 28"42'29 1 12
3 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 28"50'32 5 10
4 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Bultaco 3 8
5 Vlag van Duitsland Hagen Klein Kreidler 6 6
6 Vlag van Duitsland Gerd Bauer Kreidler 10 5
7 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler 9 4
8 Vlag van Duitsland Reinhard Scheidauer Kreidler 3
9 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Peter Verbic Kreidler 2
10 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 1
11 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli
15 Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton 19
16 Vlag van Nederland Rini Vrijdag Kreidler 25
17 Vlag van Nederland Jos van Dongen Bultaco 21
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler Val
DNF Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco Motor 8
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel Kreidler Motor 15
DNF Vlag van Duitsland Rainer Kunz Kreidler 4
DNF Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 7

Eindstand 50 cc[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler 81
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 69
3 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 43
4 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Bultaco 40
5 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli 38
6 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 19
7 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 15
8 Vlag van Italië Massimo De Lorenzi Minarelli 14
9 Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler 12
10 Vlag van Duitsland Hagen Klein Massa-Real 10

Zijspannen[bewerken]

Rolf Biland nam al in de eerste bocht de leiding, door Egbert Streuer tamelijk bruut de weg af te snijden. Op de natte baan wilde Streuer aanvankelijk de eerste plaats terugveroveren, maar hij koos ervoor op safe te rijden en de tweede plaats veilig te stellen. Verder was er weinig spanning, want Werner Schwärzel hoefde slechts negende te worden en hoewel zijn motor perfect liep, koos hij voor veiligheid. Zijn zesde plaats was ruim voldoende voor de wereldtitel.

Uitslag zijspannen[bewerken]

Zijspanklasse: De situatie voor de race
Werner Schwärzel en Andreas Huber hadden na de GP van San Marino hun wereldkampioenschap al gevierd, maar een week later ontdekte de FIM dat er tijdens de Finse Grand Prix geblunderd was met de puntentelling. Na zeven ronden werd de race daar afgevlagd na het dodelijke ongeluk van Jock Taylor, en er waren geen punten toegekend. Dat bleek een vergissing: wanneer er meer dan twee ronden maar minder dan 75% van de race verreden waren had men de helft van de punten moeten toekennen. Daardoor kregen Rolf Biland/Kurt Waltisperg er 7½ punt bij en Schwärzel/Huber slechts 5. Door dit verschil van 2½ punt kon Biland plotseling toch nog wereldkampioen worden. Hij moest dan wel winnen en Schwärzel mocht niet bij de eerste negen finishen. Biland zou dan bovendien de pijn moeten verbijten, want tijdens de training in San Marino had hij een sleutelbeen gebroken.
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 36"58'09 1 15
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 37"10'10 2 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 37"37'28 3 10
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 7 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Ireson-Yamaha 5 6
6 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 4 5
7 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Hermann Bäsler Lutz-Yamaha 4
8 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Zwitserland Andreas Schütz Seymaz-Yamaha 6 3
9 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Seymaz-Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Zwitserland Chas Birks Windle-Yamaha 1

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 86
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 82,5
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 68
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 47,5
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor (†) Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 33
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 29
7 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc,
Vlag van Duitsland Horst Juhant en
Vlag van Duitsland Helmut Schilling en
Vlag van Frankrijk Philippe Greffet
Seymaz-Yamaha 28
8 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 23
9 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha 20
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Ireson-Yamaha 20

Trivia[bewerken]

Laatste 350cc-race[bewerken]

Omdat de 350cc-klasse werd afgeschaft werd Toni Mang voor eeuwig wereldkampioen, maar Manfred Herweh, die zijn allereerste WK-overwinning behaalde, werd de laatste klassewinnaar.

Weinig overwinningen[bewerken]

Jean-Louis Tournadre werd wereldkampioen 250 cc met slechts één overwinning (de Franse Grand Prix, die door de toprijders geboycot was). Toni Mang werd in de 350cc-klasse wereldkampioen met slechts één overwinning (de Finse Grand Prix). Werner Schwärzel/Andreas Huber wonnen de zijspantitel zelfs zonder een enkele overwinning.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1981
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI