Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Paul Armagnac
Officiële naam Championnat du Monde, Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 9 mei 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean Lafond
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
Eerste Vlag van Zwitserland Michel Frutschi
Tweede Vlag van Frankrijk Frank Gross
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish
350 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Snelste ronde Vlag van België Didier de Radiguès
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Tweede Vlag van België Didier de Radiguès
Derde Vlag van Australië Jeffrey Sayle
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Patrick Igoa
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Australië Jeffrey Sayle
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Tweede Vlag van Finland Johnny Wickström
Derde Vlag van Argentinië Hugo Vignetti

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982 was de derde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1982. De races werden verreden op 9 mei 1982 op het Circuit Paul Armagnac nabij Nogaro, Frankrijk. Deze Grand Prix werd door vrijwel alle toprijders geboycot, waarna de jury zware straffen oplegde. Het eindresultaat was dat bijna alle straffen door de wegracecommissie van de FIM werden ingetrokken, de jury, de organisatie en de Franse motorsportbond (FFM) een waarschuwing kregen en er nooit meer op Nogaro geracet werd in het kader van het wereldkampioenschap.

Rijdersstaking: feiten en gevolgen
1978
  • Franse GP voor het eerst op Nogaro: veel valpartijen door slecht wegdek, te klein rennerskwartier, niet voldoende tribuneplaatsen voor het publiek
juli 1981
aug 1981
  • Coureurs protesteren tijdens de Britse GP mondeling tegen de toewijzing van Nogaro.
  • De Franse bond en de organisatie beloven mondeling verbeteringen aan te brengen aan het wegdek en de accommodatie.
voorjaar 1982
  • Rijdersvertegenwoordiger Franco Uncini is niet aanwezig op het FIM-voorjaarscongres.
  • Organisator André Divies is er wel en verklaart dat hij de kosten van de renovatie van het circuit niet kan betalen voordat de inkomsten van een Grand Prix binnen zijn.
2 mei 1982
  • Franco Uncini verklaart op de woensdag voor de Franse Grand Prix het circuit te gaan bekijken.
4 mei 1982
  • De organisatie houdt de poorten gesloten voor teams die rechtstreeks vanaf Oostenrijk naar Frankrijk zijn gereden en een dag te vroeg aankomen.
5 mei 1982
  • Teams arriveren in Nogaro en constateren een slecht wegdek, te klein rennerskwartier, te weinig water- en stroompunten, onvoldoende sanitaire voorzieningen.
6, 7 en 8 mei 1982
  • Een aantal coureurs weigeren zelfs te trainen, Carlos Lavado en Toni Mang vertrekken. Suzuki en Yamaha hebben last van gebroken frames met hun 500cc-fabrieksracers. Zij verbieden hun fabrieksrijders te starten.
  • Honda en Kawasaki verbieden hun 500cc-fabrieksrijders te starten omdat ze niet willen profiteren van de situatie.
  • Coureurs starten een handtekeningenactie onder hun collega's om de Grand Prix te boycotten wegens:

1.: De algemene staat van het circuit en het rennerskwartier,

2.: het hobbelige wegdek,

3.: sanitaire voorzieningen (te weinig en niet schoon),

4.: gevaarlijke en onvoldoende stroomvoorziening,

5.: brandgevaar in het rennerskwartier, ook beperkte vluchtwegen door overbevolking.

Ze wordt ondertekend door Kork Ballington, Graeme Crosby, Boet van Dulmen, Bernard Fau, Takazumi Katayama, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Jack Middelburg, Loris Reggiani, Kenny Roberts, Barry Sheene, Freddie Spencer, Franco Uncini, Leandro Becheroni en Seppo Rossi. Een aantal privérijders voelt zich geïntimideerd en tekent met tegenzin. De actie omvat nu ook de 125-, 250- en 350cc-klasse, hoewel de meeste rijders daar geen problemen met het circuit hebben. Ze worden geacht "solidair" te zijn. Ángel Nieto zet collega's onder druk en beledigt de organisatie.

  • Het team van Suzuki-HB (Gallina) geeft een persverklaring uit waarin men mede namens Honda, Kawasaki en Yamaha de staking ondersteunt en de FIM verzoekt de resultaten van de Franse Grand Prix niet te laten meetellen voor het wereldkampioenschap.
9 mei 1982
  • De racedag. In de 500cc-klasse staan twee fabrieksmotoren aan de start: de Sanvenero van Michel Frutschi en de Morbidelli van Giovanni Pelletier, die onder normale omstandigheden kansloos zijn. In de 250cc-klasse hebben Saul en Fernandez niet getraind en ze zijn dus ook niet gekwalificeerd. Baldé leidt de race vanaf het begin, maar wil niet winnen en laat Jean-Louis Tournadre voorgaan. In de 350cc-klasse worden Eric Saul, Patrick Fernandez en Didier de Radiguès door hun Franse sponsoren gedwongen te starten, maar Saul zet tijdens de race zijn motor demonstratief aan de kant, net als Patrick Fernandez. Jean-François Baldé wil wel rijden en doet dat ook, maar hij wil niet winnen (en zo profiteren van de afwezigheid van concurrenten). Hij wil de overwinning laten aan de Radiguès, maar die weigert hem voorbij te rijden. In de 125cc-race zetten August Auinger en Pier Paolo Bianchi hun machine volgens afspraak aan de kant.
  • Nog dezelfde dag vaardigt de Sportcommissie van de FIM zware straffen uit:

1.: Voor de stakende fabrieksrijders + enkele privérijders als Boet van Dulmen, Jack Middelburg en Seppo Rossi: 10.000 Zwitserse frank boete + 2 maanden voorwaardelijke schorsing wegens zonder geldige reden niet deelnemen aan de trainingen en de races.

2.: Toni Mang, Carlos Lavado en nog een aantal toprijders uit de 250- en de 350cc-klasse: 10.000 Zwitserse frank boete + 2 maanden voorwaardelijke schorsing wegens zonder geldige reden niet deelnemen aan de races (een aantal van hen had wel getraind).

3.: Ángel Nieto: 10.000 Zwitserse Frank boete + 2 maanden voorwaardelijke schorsing wegens zonder geldige reden niet deelnemen aan de trainingen en de races + 3.000 Zwitserse Frank wegens onbeschoft optreden tegen organisatie, jury en andere coureurs.

juni 1982
  • De wegracecommissie van de FIM scheldt alle straffen kwijt, met uitzondering van een boete van 1.000 Zwitserse frank voor Ángel Nieto wegens onbeschoft optreden.
  • De wegracecommissie van de FIM deelt drie waarschuwingen uit: Aan de Franse motorsportbond, de organisatie van de Grand Prix en aan de voorzitter van de jury, de Italiaan Mazzi.

Algemeen[bewerken]

Dat het circuit van Nogaro niet geschikt was voor motorraces was al tijdens de Franse GP van 1978 gebleken, toen er tientallen valpartijen door het slechte wegdek waren geweest. Toen Nogaro een toewijzing kreeg voor 1982 hadden de rijders zich daar al tijdens de Britse Grand Prix van '81 over opgewonden, maar tijdens het FIM-congres in het voorjaar van 1982 in Tokyo was rijdersvertegenwoordiger Franco Uncini niet aanwezig. De voorzitter van de organiserende club André Divies was daar wél. Hij verklaarde dat de club alles in het werk stelde om de baan eerder dan gepland (1983) in orde te maken, maar dat zou 2 miljoen Franse franks kosten. Uncini bleef nogal laconiek: na de Grand Prix van Oostenrijk verklaarde hij dat hij de woensdag voor de Franse Grand Prix "wel even ging kijken". Dat was te laat: alle belangrijke 500cc-fabrieksteams verboden hun rijders te starten omdat de fragiele frames, die 10 tot 15 kg lichter waren dan die van de productieracers, op het slechte wegdek zouden breken. Daarmee waren de fabrieksrijders uitgeschakeld, maar door een handtekeningenactie, bedreigingen en intimidatie tekenden uiteindelijk ook veel privérijders, zelfs die in de lichtere klassen, die de problemen van de scheurende frames beslist niet kenden. Het leidde aanvankelijk tot hoge geldboetes en voorwaardelijke schorsingen, die uiteindelijk bijna allemaal werden teruggedraaid. Nogaro kreeg nooit meer een Grand Prix toegewezen.

500 cc[bewerken]

Nu de top vijftien uit het klassement deelnamen aan de boycot kon de 500cc-race zonder scheve gezichten en verwijten worden gereden, met slechts twee fabrieksracers aan de start, de Sanvenero en de Morbidelli. Het gaf de Amerikaanse Gina Bovaird de gelegenheid zich als eerste vrouw te kwalificeren voor een 500cc-WK-race, maar ze viel al in de 11e ronde. In de race kon alleen Lorenzo Ghiselli Michel Frutschi een tijdje bedreigen, maar hij viel uiteindelijk terug naar de 12e plaats en Frutschi won met 9 seconden voorsprong op Frank Gross en 14 seconden op Steve Parrish.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Sanvenero 57:22.410 4 15
2 Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki +9.130 11 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha +14.640 10 10
4 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki +17.810 5 8
5 Vlag van Australië Stuart Avant Suzuki +18.120 15 6
6 Vlag van Italië Guido Paci Yamaha +27.580 16 5
7 Vlag van Frankrijk Philippe Robinet Suzuki +33.930 9 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki +37.620 8 3
9 Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Suzuki +51.600 6 2
10 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +53.730 18 1
11 Vlag van Zwitserland Wolfgang Von Muralt Suzuki +59.250 7
12 Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki +1:00.830 13
13 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1:10.550 26
14 Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki +1:11.510 20
15 Vlag van Italië Giovanni Pelletier Morbidelli +1 ronde 17
16 Vlag van Italië Marco Papa Suzuki +1 ronde 19
17 Vlag van Brazilië Marco Greco Suzuki +2 ronden 28
18 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Suzuki +2 ronden 12
DNF Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Suzuki 25
DNF Vlag van Verenigde Staten Gina Bovaird Suzuki Val[1] 27
DNF Vlag van Frankrijk Christian Le Liard Suzuki 22
DNF Vlag van Frankrijk Jean Lafond Fior 1
DNF Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki 2
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 23
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Suzuki 3
DNF Vlag van Frankrijk Maurice Coq Suzuki 24
DNF Vlag van Frankrijk Bernard Fau[2] Suzuki 14
DNF Vlag van Spanje Víctor Palomo Suzuki 21
DNS Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki Boycot
DNS Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha Boycot
DNS Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki Boycot[3]
DNS Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha Boycot[4]
DNS Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda Boycot
DNS Vlag van Italië Marco Lucchinelli RSC-Honda Blessure[5]
DNS Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki Boycot
DNS Vlag van Nederland Jack Middelburg Ergon-Suzuki Boycot[6]
DNS Vlag van Italië Loris Reggiani Gallina-Suzuki Boycot
DNS Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha Boycot[7]
DNS Vlag van Frankrijk Seppo Rossi Suzuki Boycot
DNS Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene John PLayer-Yamaha Boycot[8]
DNS Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda Boycot
DNS Vlag van Italië Franco Uncini Gallina-Suzuki Boycot

Top tien WK-tussenstand 500 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 25
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene John Player-Yamaha 24
3 Vlag van Italië Franco Uncini Gallina-Suzuki 23
4 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Sanvenero 15
5 Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki 12
6 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 8
Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki
10 Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda 7

350 cc[bewerken]

Mang, Lavado, Saul en Fernandez boycotten ook de 350cc-race, maar na de tweede plaats van Baldé in de 250cc-race verklaarde Didier de Radiguès pas te zullen stoppen als Baldé dat ook deed. Dat leverde een wat vreemde race op, met Baldé aan de leiding, terwijl hij zijn best deed al rijdend tot overeenstemming met De Radiguès te komen. Met handgebaren probeerde hij de Belg de bewegen in te halen óf samen te stoppen. De Radiguès bleef echter volgen, wachtend tot Baldé zijn motor aan de kant zou zetten. Toen hij uiteindelijk toch wilde aanvallen brak zijn achterframe waardoor het zitje op de achterband kwam. Zo reed Baldé als eerste over de finish, gevolgd door De Radiguès en op wat grotere afstand door Jeffrey Sayle. Een zeer geëmotioneerde Didier de Radiguès verdween meteen in het rennerskwartier en liet zich ook bij de huldiging niet zien. Baldé had al verklaard dat hij positief zou reageren op een eventueel verzoek van Carlos Lavado of Toni Mang om in de GP van Tsjecho-Slowakije niet te starten, zodat de ongelijkheid rechtgetrokken zou kunnen worden.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 51:57.960 15
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha +0.500 12
3 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong +9.090 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Bimota-Yamaha +12.240 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha +15.080 6
6 Vlag van Duitsland Herbert Hauf Kawasaki +40.640 5
7 Vlag van Zwitserland Wolfgang Von Muralt Bimota-Yamaha +42.600 4
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha +56.160 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Yamaha +1:00.790 2
10 Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha +1:19.090 1
11 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha +1:20.130
12 Vlag van Frankrijk Marie-Paul Violland Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
14 Vlag van Duitsland Harald Eckl Yamaha
15 Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha
16 Vlag van Zweden Christer Eliasson Yamaha
17 Vlag van Noord-Ierland Con Law Yamaha
18 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha Boycot[9]
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Boycot
DNS Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki Boycot
DNQ Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol Boycot

Top tien WK-tussenstand 350 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 27
2 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 23
3 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 22
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 15
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Bimota-Yamaha 13
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 12
Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong
9 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 10
10 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Bimota-Yamaha 8
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha

250 cc[bewerken]

Na alle ophef over de rijdersstaking moest de eerste 250cc-race van het seizoen ook de Franse Grand Prix openen. Zonder Toni Mang en Carlos Lavado, die al naar huis waren, en Patrick Fernandez en Eric Saul, die niet getraind hadden en dus ook niet gekwalificeerd waren. Didier de Radiguès kreeg van zijn sponsor opdracht te starten en Jean-François Baldé wilde per se rijden: "Ik ben Fransman, dit is de Franse Grand Prix en ik heb Franse sponsors". Of De Radiguès de race had willen uitrijden is niet bekend, want toen hij na een ronde stopte liep zijn motor slecht. Baldé wilde echter niet profiteren van de afwezigheid van de concurrentie. Hij liet zich aanvankelijk naar het middenveld terugzakken waardoor de strijd aan kop ging tussen Jeffrey Sayle en Jean-Louis Tournadre. Baldé wilde wel laten zien hoe sterk hij was en vocht zich weer terug naar de leiding, die hij - naar eigen zeggen vrijwillig - weer afstond aan Tournadre.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 51:09.350 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +0.490 12
3 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong +0.760 10
4 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA +17.890 8
5 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha +26.410 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki +29.050 5
7 Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha +32.040 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Waddon-Rotax +33.250 3
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha +43.750 2
10 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha +48.710 1
11 Vlag van Frankrijk Patrick Chatelet Yamaha
12 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
13 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod +1 ronde
14 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha Boycot
DNQ Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol Boycot
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha
DNS Vlag van Frankrijk Thierry Espié Pernod Val in opwarmronde
DNS Vlag van Frankrijk Jean-Marc Toffolo Rotax Boycot
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Boycot
DNS Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki Boycot
DNQ Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol Boycot
DNF Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Onbekend
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Spanje Sito Pons Cobas-Rotax
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Onbekend

Top tien WK-tussenstand 250 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 12
3 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong 10
4 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 8
5 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 5
7 Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Waddon-Rotax 3
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 2
10 Vlag van Italië Massimo Matteoni Bimota-Yamaha 1

125 cc[bewerken]

Zonder de stakende toprijders verliep de 125cc-race enigszins saai. Jean-Claude Selini moest in het begin nog vechten tegen Johnny Wickström en Iván Palazzese, maar die laatste gaf tegen het einde van de race op (werd als 21e geklasseerd) en Wickström had op het einde ruim 30 seconden achterstand.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 45:47.780 15
2 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA +30.220 12
3 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti Sanvenero +37.480 10
4 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA +40.450 8
5 Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA +48.480 6
6 Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA +59.240 5
7 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel-MBA +59.600 4
8 Vlag van België Olivier Liégeois Sanvenero +1:03.930 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford MBA +1 ronde 2
10 Vlag van Finland Esa Kytölä MBA +1 ronde 1
11 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
12 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA
13 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA
14 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA
15 Vlag van Zweden Jan Bäckström MBA
16 Vlag van Spanje Andrés Sánchez-Marín MBA
17 Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA
18 Vlag van Frankrijk Frédéric Michel MBA
19 Vlag van Oostenrijk Werner Schmied MBA
20 Wirtz MBA
21 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA Val
DNF Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA Val
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA Boycot[10]
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero Boycot[11]
DNS Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA Boycot
DNS Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli Boycot
DNS Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA Boycot
DNS Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli Boycot
DNS Vlag van Spanje Ricardo Tormo Sanvenero Boycot

Top tien WK-tussenstand 125 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 30
2 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-MBA 20
3 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 18
4 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 15
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA
6 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti Sanvenero 14
7 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Sanvenero 12
Vlag van Finland Johnny Wickström MBA
9 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 8
10 Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 7
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1982

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1981
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI