Grand Prix-wegrace van San Marino 1983

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Dino Ferrari
Land Vlag van San Marino San Marino
Datum 4 september 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Italië Maurizio Vitali
Tweede Vlag van Zwitserland Hans Müller
Derde Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Italië Claudio Lusuardi
Zijspan
Poleposition Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Claude Monchaud
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Claude Monchaud
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

De Grand Prix-wegrace van San Marino 1983 was de twaalfde en tevens laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1983. De races werden verreden op 4 september 1983 op het Autodromo Dino Ferrari in Imola in de provincie Bologna in Italië. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 50cc-klasse en de 500cc-klasse beslist. Voor de 50cc-klasse was dit de laatste race van haar bestaan: in 1984 werd ze vervangen door de 80cc-klasse.

Algemeen[bewerken]

Voor deze laatste Grand Prix van het seizoen stonden nog twee wereldtitels open: Die in de 500cc-klasse waarin Freddie Spencer slechts vijf punten voor stond op Kenny Roberts en die in de 50cc-klasse, waarin Stefan Dörflinger en Eugenio Lazzarini precies gelijk stonden. De wereldtitel in de 50cc-klasse werd echter tijdens de trainingen al beslist toen Lazzarini - nog maar net fit na een blessure - opnieuw viel en een sleutelbeen brak. Dörflinger hoefde eigenlijk niet eens te starten, want de totaaltijd van de door beiden uitgereden wedstrijden leverde hem een voorsprong van 21 seconden op.

500cc-klasse[bewerken]

Yamaha-teamchef Kel Carruthers had wel degelijk een plan bedacht om Kenny Roberts op de eerste en Freddie Spencer op de derde plaats te krijgen en Roberts vervulde zijn taak in dit plan nauwgezet. Beide fabrieks-Yamaha's startten zoals gewoonlijk weer erg slecht, waardoor Spencer, Marco Lucchinelli en Ron Haslam meteen een flink gat konden slaan. Al snel gingen Spencer en Lucchinelli samen weg, terwijl de andere Honda-rijders vooral de beide Yamaha's in de weg reden. Toch wist Roberts naar Lucchinelli toe te rijden en in de achtste ronde nam hij zelfs de leiding van Spencer over. Nu ontvouwde het Yamaha-plan zich: Roberts vertraagde zodra hij voor Spencer zat en de rondetijden kelderden. Dat moest Eddie Lawson de kans geven zich bij dit duo te voegen, Spencer van de tweede plaats te verdringen en de wereldtitel voor Roberts veilig te stellen. Het mocht echter niet baten. In de 21 ronde vond Spencer het wel genoeg en hij nam de leiding weer over. Daarmee dwong hij Roberts ook weer sneller te gaan en op die manier kon Lawson niet dichtbij genoeg komen. Roberts won de race voor Spencer, maar feliciteerde hem al in de uitloopronde met zijn wereldtitel. Zijn eerste vraag aan Kel Carruthers na de race was echter: "Where was Eddie?".

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

De aanloop naar de race en de trainingen
Na de GP van Zweden was er een pauze van een maand, waarin vooral het Marlboro-Yamaha een plan moest bedenken. Kenny Roberts móest winnen om wereldkampioen te kunnen worden, maar dat was niet voldoende. Er moest nog een coureur gevonden worden die Freddie Spencer van de tweede plaats af kon houden. Eddie Lawson was weliswaar een snelle coureur, maar hij kon het slechte starten van de Yamaha OW 70 nooit helemaal goedmaken. Daarom overwoog men om Graeme Crosby te benaderen. Die had de GP's na 1982 voor gezien gehouden, maar goed gepresteerd in Australië en Nieuw-Zeeland. Crosby verklaarde naar de pers dat hij "bij de juiste betaling" wel interesse had, maar het kwam er toch niet van. Ook benaderde men Virginio Ferrari, maar die werd door Cagiva aan zijn contract gehouden en had zelf ook niet veel zin in een dergelijk eenmalig optreden. Uiteindelijk kreeg de 250cc-wereldkampioen Carlos Lavado een OW 70, maar dat was geen serieus plan om Spencer voor te blijven: Lavado had nog nooit met een 500cc-machine gereden en het was dan ook min of meer een "cadeau" voor zijn 250cc-titel. Lavado viel echter tijdens de training, waarbij hij een teen brak en hij helemaal niet meer kon starten. Intussen kon HRC-Honda de race met vertrouwen tegemoet zien. Spencer kon rekenen op de steun van Marco Lucchinelli, Ron Haslam en vooral Takazumi Katayama, die bijna altijd in de voorste gelederen te vinden was. Katayama liep tijdens de trainingen echter flinke blessures op: een dubbele enkelbreuk en een kuitbeenfractuur. Daarop besloot men zijn machine aan Raymond Roche te geven. Die was met zijn privé-Honda RS 500 R de beste privérijder en hij moest alleen even wennen aan de 16 inch wielen van de NS 500.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 48"16'63 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 48"17'86 2 12
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawon Marlboro-Yamaha 48"23'99 5 10
4 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 3 8
5 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 4 6
6 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 6 5
7 Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda 8 4
8 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki[1] 11 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 7 2
10 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Suzuki 10 1
11 Vlag van Italië Leandro Beccheroni Suzuki
12 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki
13 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki
15 Vlag van Italië Massimo Broccoli Yamaha
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha
17 Vlag van Italië Walter Magliorati Suzuki
18 Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
19 Vlag van Frankrijk Franck Gross Honda 12
20 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
21 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda
22 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki
23 Vlag van Denemarken Borge Nielsen Suzuki
24 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Suzuki
25 Vlag van Griekenland Dimitrios Papandreou Yamaha
26 Vlag van Oostenrijk Franz Kaserer Suzuki
27 Vlag van Zwitserland Andreas Hoffmann Suzuki
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Honda 9
DNF Vlag van Nederland Jack Middelburg Honda Schokdemper 13
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani Honda
DNF Vlag van Italië Corrado Tuzzi Honda
DNS Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[2]
DNS Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Suzuki Blessure[3]
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Marlboro-Yamaha Blessure[4]
DNS Vlag van Italië Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki Blessure[5]

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 144
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 142
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 89
4 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 78
5 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda 77
6 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 64
7 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 48
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 31
9 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 31
10 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda/HRC-Honda 22

125cc-klasse[bewerken]

Nu Eugenio Lazzarini niet kon starten was Bruno Kneubühler zeker van de tweede plaats in de eindstand. Garelli kon theoretisch de constructeurstitel nog verliezen aan MBA, en daarom werden er drie fabriekscoureurs ingezet: Ángel Nieto, Lazzarini en Fausto Gresini, maar door het wegvallen van Lazzarini moesten twee man het karwei klaren. Aanvankelijk leek dat niet moeilijk, vooral toen koploper Ricardo Tormo in de zevende ronde door een vastloper uitviel. De strijd om de leiding ging tussen Maurizio Vitali en Fausto Gresini, maar die viel uit toen zijn ketting afliep door een kapot achterwiellager. Nieto begreep zijn opdracht, reed een nieuw ronderecord en sloot aan bij Vitali, tot hij ten val kwam, eveneens door een vastloper. Nu bleven er alleen nog MBA's aan de leiding over en verloor Garelli de constructeurstitel alsnog. Vitali won zijn eerste Grand Prix, voor Hans Müller en Pierluigi Aldrovandi.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 43"13'08 3 15
2 Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA 43"17'23 2 12
3 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA 43"20'20 10
4 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 5 8
5 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 4 6
6 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel-MBA 5
7 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA 15 4
8 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 3
9 Vlag van Oostenrijk Erich Klein MBA 2
10 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 19 1
11 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenburg MBA
12 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA
13 Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA
14 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlic Bartol
15 Vlag van Tsjechië Peter Balaz MBA
16 Vlag van Italië Carlo Succi MBA
17 Vlag van Denemarken Thomas Møller-Pedersen MBA
18 Vlag van België Chris Baert MBA
DNF Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli Vastloper 6
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 7
DNF Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA Vastloper 1
DNF Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 10
DNF Vlag van Italië Fausto Gresini Garelli Ketting 8
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA
DNF Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 9
DNF Vlag van België Lucio Pietroniro MBA
DNF Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA
DNF Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA
DNF Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA
DNF Vlag van België Olivier Liégeois Sanvenero
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
DNF Vlag van Zweden Andreas Sanches-Marin MBA
DNF Vlag van Italië Massimo de Lorenzi Minarelli
DNS Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli Blessure

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 102
2 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 76
3 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 67
4 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 59
5 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 52
6 Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA 43
7 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 42
8 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 40
9 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA / Garelli 37
10 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 30

50cc-klasse[bewerken]

Voor Eugenio Lazzarini en het Italiaanse publiek was de deceptie al voor de start groot: Lazzarini stond in een gipskorset naar de start te kijken en de wereldtitel was al voor Stefan Dörflinger. Die wilde met een overwinning de allerlaatste 50cc-Grand Prix uit de geschiedenis afsluiten, maar Ricardo Tormo stak daar een stokje voor, ook al omdat Dörflinger zeer slecht startte. Dörflinger werd wel tweede en daarom richtte de spanning zich op de strijd om de derde plaats, die uiteindelijk werd beslist in het voordeel van Claudio Lusuardi, die nu ook de derde plaats in de eindstand overnam.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Garelli 31"26'67 3 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler[6] 31"50'90 1 12
3 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 32"05'55 7 10
4 Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 6 8
5 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 5 6
6 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 4 5
7 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli 8 4
8 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler 3
9 Vlag van Italië Paolo Priori Paolucci 2
10 Vlag van Duitsland Rainer Scheidauer Kreidler 1
11 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler
12 Vlag van België Chris Baert Kreidler
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Rudge
14 Vlag van Zwitserland Reiner Koster M1
15 Vlag van Duitsland Thomas Engl M1
16 Vlag van Italië Giuliano Tabanelli Kreidler
17 Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Kreidler
18 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 9
19 Vlag van Italië Nicola Casadei Minarelli
DNF Vlag van Nederland George Looijesteijn Garelli[7] Opgave 10
DNF Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Tomos
DNF Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton 13
DNF Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L
DNF Vlag van Nederland Jos van Dongen Kreidler Val 21
DNF Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler Val 15
DNF Vlag van Italië Maurizio Stocco Kreidler
DNF Vlag van Italië Claudio Granata Kreidler
DNF Vlag van Italië Massimo de Lorenzi Minarelli
DNF Vlag van Spanje Rámon Galí Bultaco
DNS Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli Blessure 2
DNS Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler
DNS Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler

Top tien eindstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler/Krauser-Kreidler 81
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 69
3 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 38
4 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 34
5 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler/Garelli 34
6 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 33
7 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Garelli 25
8 Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler 21
9 Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 20
10 Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 17

Zijspanklasse[bewerken]

Alain Michel maakte met zijn snelste trainingstijd al duidelijk dat hij het seizoen met ten minste één overwinning wilde afsluiten. Egbert Streuer daarentegen kon niet echt een vuist maken, want hij was al de hele week ziek. Na het vallen van de vlag gingen Michel, Rolf Biland, Werner Schwärzel en Streuer er samen vandoor, maar Streuer besloot al snel dat hij aan de vierde plaats genoeg had om tweede in het kampioenschap te blijven en liet de drie Krauser-combinaties gaan. Die leverden twintig ronden lang een mooi gevecht, maar uiteindelijk won Biland toch, voor Michel en Schwärzel.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 42"07'14 4 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 42"08'64 1 12
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 42"08'82 2 10
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 3 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 6 6
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 8 5
7 Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland William van Dis LCR-Yamaha 5 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 10 3
9 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 7 2
10 Vlag van Italië Amedeo Zini Vlag van Italië Carlo Sonaglia LCR-Yamaha 9 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Windle-Yamaha
12 Vlag van Nederland Martin Kooij Vlag van Nederland Raimond van den Groep Kova-Yamaha 15
13 Pascal Faivre Roger Gloor Onbekend
14 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha
15 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Duitsland Karl Paul Seymaz-Yamaha
16 Vlag van Nederland Jos Modder Vlag van Nederland Erik De Groot LCR-Yamaha 14

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 98
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 72
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 67
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 57
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 39
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 34
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 22
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Wooller en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams
Ireson-Yamaha 20
9 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 18
10 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha 15

Trivia[bewerken]

Voorkomen is beter[bewerken]

Pas op de vrijdagmiddag voor de race besloot de organisatie het programma te wijzigen en de zijspanklasse als openingsnummer te laten rijden. Die stond aanvankelijk als laatste gepland, maar men was bang dat het publiek na de 500cc-race de baan zou bestormen waardoor racen onmogelijk zou worden. Hiermee voorkwam men een herhaling van de GP des Nations van 1975, toen Giacomo Agostini in Monza won en de zijspanrijders onverrichter zake naar huis moesten keren.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1982
Grand Prix-wegrace van San Marino Volgende race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI