Grand Prix-wegrace van San Marino 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Mugello
Land Vlag van San Marino San Marino
Datum 5 september 1982
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Japan Takazumi Katayama
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre
Derde Vlag van Zwitserland Roland Freymond
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi
Zijspan
Poleposition Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Tweede Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Japan Kunio Takeshima

De Grand Prix-wegrace van San Marino 1982 was de dertiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1982. De races werden verreden op 5 september 1982 op het Circuit van Mugello in Scarperia e San Piero in de provincie Florence in Italië. In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 50cc-klasse beslist. Men dacht dat ook de titel in de zijspanklasse beslist was, tot de FIM weken later berichtte dat er in Finland een fout was begaan met de puntentelling.

Algemeen[bewerken]

Het grootste probleem voor de coureurs in Mugello was de keuze van de juiste banden en de fysieke conditie. Beide problemen werden veroorzaakt door de hitte: op de trainingsdagen oversteeg die al de 35 °C. Ook tijdens de races waren de hoge temperaturen een probleem, zowel voor sommige rijders die door de hitte moesten opgeven, als voor de machines die te warm werden. De 500cc-rijders dienden een petitie in om de race in te korten, maar die werd niet gehonoreerd.

500 cc[bewerken]

Freddie Spencer nam meteen de leiding in de 500cc-race en was voor niemand meer te achterhalen. In de eerste ronde zag het er heel goed uit voor Honda, want Spencers teamgenoten Marco Lucchinelli en Takazumi Katayama reden achter hem. Franco Uncini had een zeer slechte start, maar wist toen de top tien binnen te dringen. In de veertiende ronde reed Boet van Dulmen, bevangen door de hitte, de pit in, even later gevolgd door Loris Reggiani met hetzelfde probleem. Intussen had Katayama de snelste ronde gereden, maar hij viel, terwijl Lucchinelli steeds meer terrein moest prijsgeven. Zo konden Randy Mamola en Graeme Crosby de tweede en de derde plaats opeisen. Voor HB-Suzuki was de race een succes met Mamola, Virginio Ferrari en Jack Middelburg bij de eerste vijf. Voor het Italiaanse Gallina-Suzuki was het juist een teleurstelling door het uitvallen van Franco Uncini en Loris Reggiani.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda 52"21'78 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki +17'70 6 12
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha +24'65 4 10
4 Vlag van Italië Virginio Ferrari HB-Suzuki +36'84 7 8
5 Vlag van Nederland Jack Middelburg HB-Suzuki +39'59 9 6
6 Vlag van Italië Marco Lucchinelli RSC-Honda +50'54 3 5
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +1"00'73 4
8 Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki +1"06'80 10 3
9 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki +1"34'41 2
10 Vlag van Italië Guido Paci Yamaha +1"42'96 1
11 Vlag van Italië Graziano Rossi Marlboro-Yamaha +1"43'13
12 Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki +1"59'76
13 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +2"03'89
14 Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Suzuki +2"04'09
15 Vlag van Italië Walter Migliorati Suzuki +1 ronde
16 Vlag van Zwitserland Peter Huber Suzuki +1 ronde
17 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
18 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Suzuki +1 ronde
19 Vlag van Italië Pierluigi Rimoldi Suzuki +1 ronde
DNC Vlag van Italië Giovanni Pelletier Morbidelli +6 ronden
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Gallina-Suzuki Opgave[1] 2
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda Val[2] 5
DNF Vlag van Italië Loris Reggiani Gallina-Suzuki Opgave[3] 22
DNF Vlag van Frankrijk Jean Lafond Fior
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki
DNF Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Sanvenero Val
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Ergon-Suzuki Opgave[3]
DNF Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki
DNF Vlag van Italië Fabio Biliotti Suzuki
DNF Vlag van Italië Oliviero Cruciani Suzuki
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani Suzuki
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Cagiva Koppeling
DNF Vlag van Italië Raffaele Pasqual Yamaha
DNF Vlag van Italië Marco Papa Suzuki
DNF Vlag van Spanje Victor Palomo Suzuki
DNF Vlag van Italië Attilio Riondato Suzuki
DNS Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha Blessure[4] 8
DNS Vlag van Italië Edoardo Elias Yamaha
DNQ Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Suzuki 39
DNQ Vlag van Noorwegen Bengt Slydal Suzuki
DNQ Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha Blessure[5]
DNQ Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene John Player-Yamaha Blessure[6]

Top tien WK-tussenstand 500 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Franco Uncini (Wereldkampioen) Gallina-Suzuki 103
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Marlboro-Yamaha 76
3 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer RSC-Honda 72
4 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 68
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene John Player-Yamaha
6 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 50
7 Vlag van Japan Takazumi Katayama RSC-Honda 40
8 Vlag van Italië Marco Lucchinelli RSC-Honda 37
9 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 31
10 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 24

250 cc[bewerken]

Toni Mang nam meteen de leiding in de 250cc-race, terwijl Jean-Louis Tournadre slecht startte en in het middenveld terechtkwam. Mang ging een duel aan met Carlos Lavado, maar die viel waardoor Mang het rijk alleen had, gevolgd door een groepje met Roland Freymond, Massimo Broccoli, Martin Wimmer en de inmiddels aangesloten Tournadre. Zoals gebruikelijk viel Tournadre pas in de slotfase aan, niet op Mang, die te ver weg was, maar op Freymond, die derde werd.

Uitslag 250 cc[bewerken]

De 250cc-rekensom
Toni Mang had voor deze race elf punten achterstand op Jean-Louis Tournadre. Als hij nog twee GP's zou winnen moest Tournadre nog 20 punten (twee derde plaatsen) scoren om alsnog wereldkampioen te worden. Nu Tournadre tweede werd mocht hij in de Duitse GP zelfs vierde worden.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 45"59'26 2 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha +10'56 3 12
3 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA +12'19 5 10
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha +22'61 6 8
5 Vlag van Italië Massimo Broccoli Yamaha +33'24 6
6 Vlag van Italië Marcellino Lucchi Yamaha +41'15 5
7 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha +43'61 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol +53'28 3
9 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Pernod +56'73 7 2
10 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha +1"03'57 1
11 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax +1'04'83
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Waddon Ehrlich-Rotax +1"08'37
13 Vlag van Frankrijk Gabriel Grabia Yamaha +1"23'24
14 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha +1"27'71
15 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha +1"29'21
16 Vlag van Denemarken Leif Nielsen Rotax +1"32'80
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Harris Yamaha +1"59'60
18 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Zwitserland Constant Pittet Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Val[7] 1
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA 10
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 9
DNF Vlag van Spanje Christian Estrosi Pernod
DNF Vlag van Spanje Sito Pons Kobas-Rotax
DNF Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha
DNF Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha Val[8]
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNF Vlag van Noord-Ierland Donnie Robinson Spondon-Yamaha 8
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti Kawasaki
DNF Vlag van België Michel Simeon Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Rotax
DNF Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA Val[8]
DNQ Vlag van Italië Franco Marchegiani Yamaha
DNQ Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNQ Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki Blessure[9]
DNQ Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha
DNS Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha Carburatie 4

Top tien WK-tussenstand 250 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 110
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 102
3 Vlag van Zwitserland Roland Freymond MBA 69
4 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Spondon-Yamaha 48
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 39
6 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 38
7 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 29
8 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong 27
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha 26
10 Vlag van Italië Paolo Ferretti MBA 22
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki

50 cc[bewerken]

Eugenio Lazzarini kon zijn theoretische kans op de wereldtitel behouden door te winnen met minstens vijf seconden voorsprong op Stefan Dörflinger en vervolgens ook de Grand Prix van Duitsland te winnen. Het zou echter veel verschil maken als Dörflinger deze race helemaal niet zou uitrijden. Na de start wisten ze al snel Claudio Lusuardi af te schudden en Dörflinger nam de leiding, opgejaagd door Lazzarini die probeerde Dörflinger tot een fout te dwingen. Lazzarini moest met minstens vijf seconden verschil winnen, maar Dörflinger liet hem voorbij en bleef de hele race binnen anderhalve seconde achter hem. Na de finish was hij dus zeker van zijn wereldtitel.

Uitslag 50 cc[bewerken]

De 50cc-rekensom
In de 50cc-klasse werden slechts zes races gereden, waarvan Stefan Dörflinger er al drie had gewonnen en één tweede plaats had gescoord. Eugenio Lazzarini had er één gewonnen en was twee keer tweede geworden. In de GP des Nations was Lazzarini echter door een kapotte drijfstang uitgevallen. Daardoor begon hij in Mugello met 18 punten achterstand. Om zijn theoretische kans op de titel te behouden moest Lazzarini niet alleen winnen, Dörflinger zou hier of in de Duitse GP moeten uitvallen. Dan zouden ze een gelijk aantal punten hebben, ervan uitgaande dat Dörflinger ook nog een tweede plaats zou behalen. In dat geval hadden ze evenveel overwinningen (drie) en evenveel tweede plaatsen (twee). De totaaltijd van alle GP's zou dan tellen en daarin had Dörflinger 5,31 seconden voorsprong. Toen Lazzarini en Dörflinger in Mugello samen aan de leiding kwamen, was de opdracht voor Lazzarini duidelijk: winnen met meer dan vijf seconden voorsprong, anders waren zijn titelkansen verkeken.
Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 31"32'23 1 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-Kreidler +1'51 2 12
3 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli +1"03'06 4 10
4 Vlag van Italië Massimo de Lorenzi Minarelli +1"50'20 6 8
5 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs +1"51'42 6
6 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler +1"51'74 5
7 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler +1"57'87 4
8 Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler +1"58'00 3
9 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler +2"01'00 2
10 Vlag van Italië Mauro Mordenti Rossi +2"01'48 1
11 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Tomos +2"05'71
12 Vlag van Duitsland Thomas Engl Engl +1 ronde
13 Vlag van België Chris Baert Kreidler +1 ronde
14 Vlag van Italië Giuliano Tabanelli GMC +1 ronde
15 Vlag van Italië Paolo Priori Paolucci +1 ronde
16 Vlag van Italië Nicola Casadei Tomos +1 ronde
17 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Peter Verbic Kreidler +1 ronde
18 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler +1 ronde 19
19 Vlag van Italië Sandro de Rosa Villa +1 ronde
20 Vlag van Italië Guido Sala MTK +1 ronde
21 Vlag van Nederland Jos van Dongen Bultaco +1 ronde 33
22 Vlag van Italië Salvatore Milano UFO +1 ronde
23 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kreidler +2 ronden
DNF Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco Versnellingsbak 5
DNF Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton Val 8
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 3
DNF Vlag van Duitsland Rainer Kunz Kreidler 7
DNF Vlag van Italië Claudio Granata Kreidler 9
DNQ Vlag van Spanje Ricardo Tormo Bultaco Geen monteur[10]

Top tien WK-tussenstand 50 cc[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger (wereldkampioen) Krauser-Kreidler 69
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 54
3 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi Minarelli 38
4 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 33
5 Vlag van Spanje Ricardo Tormo Bultaco 32
6 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 19
7 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco 15
8 Vlag van Italië Massimo De Lorenzi Minarelli 14
9 Vlag van Nederland Hans Spaan Van Veen-Kreidler 12
10 Vlag van Spanje Jorge Martínez Bultaco 10

Zijspanklasse[bewerken]

Rolf Biland vloog in de vrije training van de baan en kwam onder zijn zijspancombinatie terecht, waardoor hij een sleutelbeen brak en zich niet kon kwalificeren voor de race. Hij was nu overgeleverd aan Werner Schwärzel, die aan twaalf punten genoeg had om wereldkampioen te worden. Egbert Streuer/Bernard Schnieders reden met enige gemak de snelste trainingsronde en namen in de race ook de leiding. Ze werden echter gepasseerd door Derek Jones/Brian Ayres, maar iedereen leek het tamelijk rustig aan te doen met het oog op de bandenslijtage op het hete asfalt. Daardoor kon Alain Michel aansluiten bij Schwärzel en Streuer. Achtereenvolgens vielen Jones en Streuer uit met motorproblemen. Alain Michel nam de leiding over, want Schwärzel had aan zijn tweede plaats genoeg om wereldkampioen te worden en had geen behoefte om risico's te nemen.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

De zijspan-rekensom
De combinatie Rolf Biland/Kurt Waltisperg had weliswaar vier punten achterstand op Werner Schwärzel/Andreas Huber, maar Biland hoefde zich onderweg naar Mugello nog niet al te veel zorgen te maken. Hij had al vijf GP's gewonnen, Schwärzel nog geen enkele. Bovendien was Schwärzel lang niet altijd tweede: regelmatig moest hij Alain Michel en Egbert Streuer voor laten gaan. Maar toen Biland zichzelf in de training uitschakelde, had Schwärzel ineens aan twaalf punten genoeg. Zo mocht hij een keer tweede worden, of twee vijfde plaatsen scoren. Schwärzel werd tweede en zodoende - net als George O'Dell in het seizoen 1977, wereldkampioen zonder een race te winnen.

Pas een week na de GP van San Marino realiseerde men zich bij de FIM dat bij de Grand Prix van Finland een blunder was begaan, door geen punten toe te kennen in de zijspanrace die na zeven ronden was gestaakt. Men had reglementair halve punten moeten toekennen, maar ten tijde van de Grand Prix van San Marino was deze (werkelijke) stand nog niet bekend. Rolf Biland kwam door deze gecorrigeerde tussenstan 2½ punt dichter bij Schwärzel en kon dus theoretisch nog met 1½ punt verschil wereldkampioen worden. De nieuwe opdracht voor Rolf Biland was dus de Duitse GP te winnen, de nieuwe opdracht voor Werner Schwärzel was ten minste negende (twee punten) te worden.

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhard Krauser-Seymaz-Yamaha 39"19'91 2 15
2 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha +26'33 6 12
3 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha +46'14 5 10
4 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch LCR-Yamaha 9 8
5 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha 4 6
6 Vlag van Zwitserland Gérald Corbaz Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Busch-Yamaha 7 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Williams Ireson-Yamaha 10 4
8 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg Seymaz-Yamaha 8 3
9 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Philippe Greffet Seymaz-Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Cutmore Yamaha 1
DNQ Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Blessure[11]
DNF Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Vastloper 1
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha Motor 3

Top tien WK-tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel (Wereldkampioen) Vlag van Duitsland Andreas Huber (Wereldkampioen) Krauser-Seymaz-Yamaha 76
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 60
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 54
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 33
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor (†) Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 23
7 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc/
Vlag van Duitsland Horst Juhant/
Vlag van Duitsland Helmut Schilling/
Vlag van Frankrijk Philippe Greffet
Seymaz-Yamaha 22
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 19
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Yamaha 16

Gecorrigeerde top tien WK-tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel (Géén wereldkampioen) Vlag van Duitsland Andreas Huber (Géén wereldkampioen) Krauser-Seymaz-Yamaha 81
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 67,5
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Krauser-Seymaz-Yamaha 60
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 35,5
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor (†) Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 33
6 Vlag van Frankrijk Patrick Thomas Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc/
Vlag van Duitsland Horst Juhant/
Vlag van Duitsland Helmut Schilling/
Vlag van Frankrijk Philippe Greffet
Seymaz-Yamaha 26
7 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 23
8 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Hermann Hahn Busch-Yamaha 20
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 19
10 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van België Paul Gerard,
Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
LCR-Yamaha 17

Trivia[bewerken]

Marco Lucchinelli[bewerken]

Marco Lucchinelli kreeg een boete van (omgerekend) 115 Euro omdat hij een bochtencommissaris had geslagen die hem wilde beletten tijdens de training een stuk van het circuit af te snijden.

Franco Uncini[bewerken]

Franco Uncini brak tijdens de training een botje in zijn voet, waardoor het onzeker was of hij wel kon starten. Wellicht was dat ook de oorzaak van zijn zeer slechte duwstart, waardoor hij zo ongeveer als laatste van start ging.

Rolf Biland[bewerken]

Rolf Biland kon niet rekenen op veel mededogen van zijn concurrenten toen hij zijn wereldtitel verspeelde. Tijdens de TT van Assen had hij zijn combinatie vlak voor de finish afgezet om ze samen met Kurt Waltisperg demonstratief over de streep te duwen en nog veertig seconden voorsprong te behouden. In de Belgische Grand Prix maakte hij het nog bonter: hij reed tijdens de race de pit in, morrelde wat aan zijn handschoen, maakte een praatje met zijn monteurs, reed de baan weer op, passeerde vier combinaties en won alsnog. Dergelijke vernederingen werden niet op prijs gesteld. Ook bakkenist Kurt Waltisperg was kwaad op zijn rijder. Hij vond dat Biland onnodig veel risico had genomen en noemde de uitschakeling een "beginnersfout".

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1982
FIM wereldkampioenschap wegrace
34e seizoen (1982)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1981
Grand Prix-wegrace van San Marino Volgende race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1983
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI