Grand Prix-wegrace van Japan 1988

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Suzuka International Racing Course
Officiële naam '88 Grand Prix of Japan
Land Vlag van Japan Japan
Datum 27 maart 1988
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Japan Tadahiko Taira
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Tweede Vlag van Australië Wayne Gardner
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Japan Toshihiko Honma
Snelste ronde Vlag van Spanje Sito Pons
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Spanje Sito Pons
Derde Vlag van Japan Masaru Kobayashi

De Grand Prix-wegrace van Japan 1988 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1988. De races werden verreden op 27 maart 1988 op de Suzuka International Racing Course, 50 kilometer ten zuidwesten van Nagoya. In Japan kwamen alleen de 500cc- en de 250cc-klasse aan de start.

Algemeen[bewerken]

Voor zover er in het seizoen 1987 al kritiek was geweest op de Japanse organisatie (lees: Honda) als eigenaar van het circuit, had men hard gewerkt om de problemen op te lossen. De "S-Curves" hadden ruimere uitloopzones, de "Degner Curve" werd helemaal veranderd. Tijdens de trainingsdagen regende het bijna voortdurrend, maar op de racedag was het droog. Dat betekende dat de rijders in een warmup van ongeveer drie kwartier de juiste afstelling moesten zien te vinden. Bijna alle fabrieks-Yamaha's, zowel in de 250- als in de 500cc-klasse kenden problemen met de ontsteking en voor Yamaha werd de Japanse Grand Prix dan ook een debacle.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Bijna alle Japanse deelnemers in de 500cc-klasse beschikten over een fabrieksracer, hoewel een aantal daarvan uit 1987 stamde. Zo namen er 22 fabrieksracers deel aan de training. Door de regen kon Tadahiko Taira optimaal profiteren van zijn circuitkennis en hij reed de snelste tijd, voor Eddie Lawson en de verrassende Kevin Schwantz, die tijdens de droge vrije training van donderdag al de snelste was geweest.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 2"32'007
2. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 2"32'519
3. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 2"32'536
4. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"33'169
5. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"33'169
6. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"33'334
7. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"33'661
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 2"34'162
9. Vlag van Japan Shin'ichi Itō HRC-Honda 2"34'644
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 2"34'706

De race[bewerken]

Na de start gingen Kevin Schwantz en Wayne Gardner er meteen samen vandoor. Schwantz sloeg zelfs een gat met Gardner, maar Eddie Lawson had door zijn slechte start net als Tadahiko Taira al veel terrein verloren. De race ging dan ook tussen Schwantz en Gardner, die uiteindelijk weer wist aan te sluiten. In de laatste ronde reden ze kort achter elkaar, maar Wayne Gardner maakte een vreemde escapade in de 200R (bocht 12), toen zijn achterwiel even dwars stond. Hij wist het op te vangen door de ambulanceweg als vluchtroute te gebruiken en ter hoogte van de helikopterlandingsplaats (Spoon Corner, bocht 13) door het gras het circuit weer op te rijden. Hij werd toch nog tweede achter Schwantz, maar het kostte hem acht seconden. Eddie Lawson werd weliswaar derde na een gevecht met Niall Mackenzie, maar finishte bijna 13 seconden na Kevin Schwantz.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 22 50"03'750 3 20
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 22 +8'384 4 17
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 22 +12'724 2 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 22 +15'785 18 13
5 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 22 +36'383 1 11
6 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 22 +42'070 6 10
7 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 22 +42'179 7 9
8 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 22 +45'186 5 8
9 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 22 +1"01'213 13 7
10 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 22 +1"10'288 19 6
11 Vlag van Japan Hikaru Miyagi HRC-Honda 22 +1"16'201 15 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 22 +1"20'045 10 4
13 Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 22 +1"29'535 22 3
14 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 22 +1"38'989 12 2
15 Vlag van Japan Osamu Hiwatashi Suzuki 22 +1"42'545 23 1
16 Vlag van Japan Shinji Katayama Yamaha 22 +1"45'611 14
17 Vlag van Japan Masaru Mizutani Suzuki 22 +2"04'446 11
18 Vlag van Japan Keiji Kinoshita HRC-Honda 21 +1 ronde 28
19 Vlag van Italië Alessandro Valesi Honda 21 +1 ronde 24

Niet Gefinished[bewerken]

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Yamaha 21 Val 17
Vlag van Japan Hisashi Yamana Suzuki 19 27
Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda 19 29
Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 17 26
Vlag van Japan Katsunori Shinozaki Suzuki 13 21
Vlag van Japan Shin'ichi Itō HRC-Honda 13 Val 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 10 Motor 8
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Cagiva 9 Opgave 20
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva 8 Opgave 16

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Grid
Vlag van Italië Fabio Barchitta Katayama-ELF-HRC-Honda 25

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Japan Kunio Machii Yamaha

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Door de natte baan konden vooral de Japanse wildcard-rijders hoge ogen gooien in de trainingen, zelfs met Yamaha TZ 250's. Toshihiko Honma was de snelste, maar als testrijder voor Yamaha reed hij wel met een experimentele TZ. Debutant John Kocinsky was ook sterk, net als Manfred Herweh met zijn TZ 250. Jacques Cornu was de enige van de "gevestigde orde" die de eerste startrij wist te halen. Hij was terug na een lange revalidatieperiode nadat hij tijdens de Zweedse GP van 1987 een aantal botbreuken had opgelopen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 2"19'794
2. Vlag van Japan Keiji Tamura Yamaha 2"20'595
3. Vlag van Verenigde Staten John Kocinsky Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"21'299
4. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 2"21'358
5. Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Yamaha 2"21'647
6. Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Defi-Rotax 2"21'901
7. Vlag van Japan Masumitsu Taguchi HRC-Honda 2"22'053
8. Vlag van Japan Takayoshi Yamamoto Yamaha 2"22'115
9. Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 2"22'350
10. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"22'417

De race[bewerken]

Jacques Cornu had de beste start in de 250cc-race, in eerste instantie gevolgd door Toshihiko Honma, maar Toni Mang had een bliksemstart en vanaf de zestiende startplaats zat hij meteen bij de leidende groep. In de tweede ronde bestond de kopgroep uit drie Dunlop-rijders: Cornu, Mang en John Kocinsky. Kocinsky en Mang vielen elkaar voortdurend aan en daardoor groeide de kopgroep weer uit tot tien man. Kocinsky moest echter afhaken toen zijn Yamaha toeren begon te verliezen door een verlopen ontsteking en in de laatste drie ronden vochten Mang en Sito Pons om de leiding, achtervolgd door Masaru Kobayashi, die derde werd.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 47"14'26 16 20
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda +0'62 19 17
3 Vlag van Japan Masaru Kobayashi Terra-HRC-Honda +1'17 21 15
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda +4'97 4 13
5 Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha +5'57 3 11
6 Vlag van Spanje Juan Garriga Ducados-Yamaha +6'31 26 10
7 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +7'33 11 9
8 Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha +9'56 1 8
9 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda +15'43 9 7
10 Vlag van Japan Masumitsu Taguchi HRC-Honda +19'17 7 6
11 Vlag van Japan Seigo Kikuchi HRC-Honda +19'36 27 5
12 Vlag van Japan Kyoji Nanba Yamaha +20'17 23 4
13 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha +20'99 10 3
14 Vlag van Japan Youichi Yamamoto HRC-Honda +28'77 8 2
15 Vlag van Japan Keiji Tamura Yamaha +30'95 2 1
16 Vlag van Japan Yoshinari Hori HRC-Honda +40'16 12
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax +40'45 31
18 Vlag van Japan Hideshi Tomita HRC-Honda +40'71 13
19 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha +54'88 30
20 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Honda +55'92 25
21 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Defi-Rotax +1"08'34 6
22 Vlag van Japan Katsuyosji Kozono HRC-Honda +1"10'22 29
23 Vlag van Japan Yoshihisa Hasegawa Yamaha +1"14'70 39
24 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha +1"15'20 34
25 Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Honda +1"29'28 22
26 Vlag van Oostenrijk August Auinger Aprilia-Rotax +1"34'27 37
27 Vlag van België René Delaby Docshop-Yamaha +1"36'53 28

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Bruno Casanova Aprilia-Rotax Val 24
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda Ketting[1] 32
Vlag van Duitsland Helmut Bradl Honda 35
Vlag van Japan Junya Arai Yamaha 18
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Motor 14
Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha 38
Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax Opgave[2] 20
Vlag van Australië Aaron Slight Yamaha 36
Vlag van Japan Takayoshi Yamamoto Yamaha 17

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Grid Oorzaak
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Yamaha 5 Blessure[3]
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli 15
Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 33

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha Blessure[4]
Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda Blessure[5]
Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda Blessure[6]

Trivia[bewerken]

Tadahiko Taira[bewerken]

Tadahiko Taira had afgezien van een contract met Giacomo Agostini omdat hij meer tijd met zijn gezin wilde doorbrengen. Hij zou slechts in acht GP's aan de start komen. Zijn poleposition in deze Grand Prix was de eerste voor een Japanse 500cc-coureur in de geschiedenis.

John Kocinsky[bewerken]

John Kocincky was sinds een week 21 jaar oud toen hij als protegé van Kenny Roberts mocht debuteren in de Japanse Grand Prix. Hij was op zijn zeventiende echter al fabriekscoureur van Yamaha in de AMA-Championship Cup. De meningen over zijn eerste optreden waren verdeeld: Toni Mang sprak zijn bewondering erover uit, maar Jacques Cornu, die bijna viel toen Kocinsky hem raakte, was minder enthousiast.

Toni Mang[bewerken]

Toni Mang was tijdens de race zó snel, dat velen dachten dat hij speciale onderdelen voor zijn Honda NSR 250 had gekregen. Het bleek echter dat Mang niet zo'n voorkeursbehandeling kreeg. Hij zou in de race zelfs steun moeten verlenen aan Masahiro Shimizu, die door een gebroken pols echter niet kon starten.

Cagiva en Pirelli[bewerken]

Cagiva had al aangegeven dat de nieuwe machine pas bij de Spaanse GP klaar zou zijn, maar anderzijds aan Randy Mamola een Ferrari Testarossa beloofd als hij de eerste GP-overwinning voor Cagiva zou binnenhalen. Men was echter ook in zee gegaan met een onervaren bandenfabrikant: Pirelli. Nadat zowel Raymond Roche als Randy Mamola hun "onrijdbare" Cagiva's in de pit hadden geparkeerd, gingen de beschuldigingen over en weer. Cagiva weet het aan de banden van Pirelli, dat op zijn beurt de schuld bij Cagiva legde omdat de machines tijdens de bandentest ontstekingsproblemen hadden gehad.

Freddie Spencer[bewerken]

Na een aantal mislukte seizoen door gezondheidsproblemen was Freddie Spencer toch weer verzekerd van steun van zowel Rothmans International als HRC. Vlak voor de Japanse GP zegde hij echter voor de zoveelste keer af, door een slepende peesschedeontsteking die hem al jaren parten speelde. Toch waren er kennelijk "no hard feelings", want Freddie zat tijdens de race uitleg over de wedstrijd te geven aan de hele Honda-directie die in een speciale VIP-box zat.

Visum[bewerken]

Rob McElnea had twee visa voor Japan, één voor de 2+4-race twee weken voor de Grand Prix en één voor de Grand Prix zelf. Bij aankomst bleek dat de Japanse douane per abuis voor de 2+4 race het visum voor de GP afgestempeld had. Dat betekende dat hij even heen en weer naar Los Angeles moest vliegen om daar bij de Britse ambassade een nieuw visum te halen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1987
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1989
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI