Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Paul Ricard
Officiële naam Grand Prix de France Moto
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 17 mei 1981
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Snelste ronde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Eerste Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Derde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Guy Bertin
Derde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1981 was vijfde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1981. De races werden verreden op 17 mei 1981 op het Circuit Paul Ricard nabij Le Castellet, Frankrijk.

Algemeen[bewerken]

Zoals wel vaker gebeurd was, liet organisator François Chevallier weer een enorm aantal coureurs inschrijven. Bij de 250cc-klasse waren dat er niet minder dan 96, waarvan er 84 daadwerkelijk aan de trainingen deelnamen. De groep werd weliswaar in tweeën gedeeld, maar dan nog waren er 42 rijders tegelijk in de baan, waardoor ook de toprijders moeite hadden zich te kwalificeren. Vooral de 500cc-race was spannend, temeer omdat naast Kenny Roberts en Randy Mamola nu een derde kandidaat voor de wereldtitel boven kwam drijven: Marco Lucchinelli. De zijspanklasse reed haar derde race en kreeg ook haar derde winnaar, maar in de 125- en de 250cc-klassen begon de spanning weg te vloeien omdat Ángel Nieto en Toni Mang oppermachtig waren. Net als in Italië waren de entreeprijzen in Frankrijk erg hoog, en mede daardoor waren er slechts 50.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

Yamaha stuurde twee extra OW 54's naar Europa om haar team te versterken. Kenny Roberts kreeg een reservemachine en het tweede exemplaar was voor Barry Sheene. Daags voor de Franse Grand Prix tekende Franco Uncini een fabriekscontract met Suzuki en zo kreeg hij de RG 500 van de gestopte Wil Hartog. Voor Jack Middelburg was dat in eerste instantie een teleurstelling, want ook hij had gehoopt op die motorfiets. Tijdens de training reed Jack echter exact dezelfde tijd als Uncini. Marco Lucchinelli reed de snelste trainingstijd. Sheene leidde na de eerste ronde, maar daarna nam Roberts de kop over en samen gingen ze ervandoor. Aanvankelijk lag Randy Mamola op de derde plaats, maar Lucchinelli passeerde eerst hem, in de vijfde ronde ook Sheene en daarna Roberts. Die twee wisselden elkaar regelmatig af op de tweede plaats, maar werden ingehaald door de Suzuki's van het Britse Heron-team, Randy Mamola en Graeme Crosby. Roberts viel door een verkeerd gekozen bandencompound zelfs terug naar de vijfde plaats.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 44:09.58 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki +4,91 6 12
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki +5,35 5 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha +5,63 3 8
5 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +13,95 2 6
6 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki +30,09 7 5
7 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +30,34 4 4
8 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha +30,98 10 3
9 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +40,51 9 2
10 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha +1:05.00 12 1
11 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki +1:09.54 19
12 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki +1:10.00 13
13 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Yamaha +1:19.03 20
14 Vlag van Finland Kimmo Kopra Suzuki +1:38.52 25
15 Vlag van Italië Walter Migliorati Suzuki +1:40.27 30
16 Vlag van Australië Stu Avant Suzuki +1:45.80 27
17 Vlag van Frankrijk Jean Lafond Suzuki +1:50.83 16
18 Vlag van Frankrijk Jacques Agopian Suzuki +1 ronde 35
19 Vlag van Frankrijk Dominique Pernet Yamaha +1 ronde 32
20 Vlag van Duitsland Andreas Hofmann Suzuki +1 ronde 34
21 Vlag van Venezuela Roberto Pietri Suzuki +1 ronde 37
22 Vlag van Zwitserland Alain Röthlisberger Suzuki +1 ronde 33
23 Vlag van Duitsland Josef Hage Yamaha +1 ronde 36
24 Vlag van Italië Antonio Grecco Suzuki +1 ronde 38

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Japan Takazumi Katayama Honda Val[1] 28
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha Val 11
Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Fior-Yamaha Val 24
Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki 26
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Suzuki Vastloper 14
Vlag van Frankrijk Hubert Rigal Yamaha 21
Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha 18
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Solo-Yamaha 29
Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 17
Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki Krukas 8
Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha 22
Vlag van Italië Gianni Rolando Lombardini 31
Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki 23
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Suzuki 15

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Gina Bovaird Yamaha
Vlag van Italië Carlo Perugini Sanvenero
Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva
Vlag van Italië Raffaele Pasqual Yamaha
Vlag van Zweden Lennart Bäckström Suzuki
Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 39
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 36
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 34
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha 31
Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 25
7 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki 19
8 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 12
9 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki 9
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-race in Frankrijk kende nauwelijks spanning. Toni Mang won met overmacht, maar ook om de andere posities werd niet veel strijd geleverd. Thierry Espié reed de snelste ronde en wist Mang tot drie seconden te naderen en achter hem reed Carlos Lavado helemaal alleen naar de derde plaats. Daarachter ging het bijna uitsluitend tussen Franse coureurs: Jean-François Baldé, Roger Sibille, Pierre Bolle en Patrick Fernandez. Daar zat aanvankelijk ook Hervé Guilleux tussen, maar toen zijn motor slechter ging lopen viel hij terug naar de negende plaats.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 39'57"860 1 15
2 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 40'00"93 9 12
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 40'08"70 6 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 40'22"30 3 8
5 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha 40'23"81 4 6
6 Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha 40'24"10 7 5
7 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 40'26"98 5 4
8 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora 40'27"72 19 3
9 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Siroko-Rotax 40'28"04 21 2
10 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha 40'34"92 14 1
11 Vlag van Frankrijk Alain Berot Yamaha 29
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rogers Yamaha 35
13 Vlag van Frankrijk André Gouin Yamaha 13
14 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 12
15 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Rotax 28
16 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 17
17 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha 24
18 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax 26
19 Vlag van Frankrijk Antoine Longo Yamaha 22
20 Vlag van Frankrijk Pierre Tocco Yamaha 15
21 Vlag van Italië Loris Reggiani Bimota-Yamaha 18
22 Vlag van Australië Graeme Geddes Yamaha 20
23 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha 34
24 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Albera Kawasaki 31

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kawasaki 8
Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 10
Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 2
Vlag van Frankrijk Jean-Jacques Peyre Yamaha 16
Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha 32
Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 26
Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha 23
Vlag van Spanje Sito Pons Siroko-Rotax 27
Vlag van Frankrijk Éric Saul Chevallier 33
Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha 30
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Bimota-Yamaha 36
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Majora 11

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Ángel Nieto Siroko-Rotax
Vlag van Italië Sauro Pazzaglia MBA
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha
Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax
Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha
Vlag van Nederland Mar Schouten Niet bekend
Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Rotax

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Yamaha Blessure[2]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 40
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 30
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 22
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 20
5 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 19
6 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 17
7 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 16
8 Vlag van Italië Massimo Massimiani Ad Maiora 15
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 13
10 Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha 12

125cc-klasse[bewerken]

Regerend wereldkampioen Pier Paolo Bianchi had de snelste start in Frankrijk. Hij werd gevolgd door Ángel Nieto, Guy Bertin, Hans Müller, Loris Reggiani en August Auinger. Na de tweede ronde namen Nieto en Bertin de leiding over en zij begonnen weg te lopen van Bianchi, die weer een voorsprong had op de rest van het veld. Toen Nieto zich voor de eerste chicane verremde nam Bertin de koppositie over. Nieto concentreerde zich intussen meer op zijn teamgenoot Reggiani, die het tempo niet kon volgen. Toen Nieto dat besefte gaf hij meer gas, passeerde Bertin en won de race. Bertin werd niet meer bedreigd en werd tweede, voor Bianchi. Intussen reed Jacques Bolle met zijn Motobécane een geweldige inhaalrace. Hij werkte zich van de twaalfde naar de vierde plaats op, maar viel uit met remproblemen.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Minarelli 37'42"60 2 15
2 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 37'49"08 1 12
3 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 37'51"89 4 10
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 37'58"61 3 8
5 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 38'05"70 14 6
6 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 38'13"00 9 5
7 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 38'18"02 10 4
8 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 38'18"02 8 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 38'18"48 6 2
10 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA 38'32"09 17 1
11 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 11
12 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA 23
13 Vlag van Frankrijk Yves Dupont MBA 12
14 Vlag van Frankrijk Michel Galbit MBA 18
15 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 16
16 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 24
17 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Morbidelli 20
18 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau Afam 29
19 Vlag van Frankrijk Frédéric Michel MBA 27
20 Vlag van Zwitserland Joe Genoud MBA 28
21 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA 21
22 Vlag van Oostenrijk Erich Klein Morbidelli 31
23 Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA 25
24 Vlag van Tsjechië Peter Baláz MBA 30
25 Vlag van Monaco Joël Malatino MBA 35
26 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 7
27 Vlag van Verenigd Koninkrijk Spencer Crabbe MBA 38

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Reiner Koster MBA 36
Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse MBA 5
Vlag van Frankrijk Patrick Herouard Sanvenero 37
Vlag van Frankrijk Joel Benniza MBA 32
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem 19
Vlag van Zwitserland Jean-Michel Perret MBA 33
Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 13

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Ton Spek MBA Blessure[3] 22
Vlag van Nederland Anton Straver MBA Blessure[4] 15

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Henk van Kessel EGA Wedstrijd overgeslagen[5]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 68
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 41
3 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 29
4 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 27
5 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 26
6 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 20
7 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA 17
8 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 13
9 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 11
10 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA 9

Zijspanklasse[bewerken]

Nadat hij een maagoperatie had ondergaan kon Egbert Streuer pas in Frankrijk aan zijn seizoen beginnen. Daar kwam nog bij dat zijn nieuwe bakkenist Bernard Schnieders ervaring miste, wat tijdens de trainingen al bleek. De LCR van Streuer was snel genoeg om het mogelijk te maken de bochten wat rustiger te nemen en op de rechte stukken snelheid te maken. Daardoor wisten ze Derek Jones/Brian Ayres met drie meter verschil te verslaan en vierde te worden. De overwinning ging naar Rolf Biland/Kurt Waltisperg, die tot de helft van de race achter Jock Taylor/Benga Johansson hadden gereden, om daarna met tien seconden verschil te winnen. Alain Michel/Michael Burkhardt werden derde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 37' 33" 84 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 37' 43" 27 12
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 38' 09" 61 10
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 39' 26" 68 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 39' 26" 94 6
6 Vlag van Australië Peter Campbell Vlag van Australië Dick Goodwin Yamaha 39' 32" 61 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 3
9 Vlag van Duitsland Jesco Höckert Vlag van Duitsland Harald Mathews Busch-Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Barker Vlag van Verenigd Koninkrijk John Brushwood Yamaha 1

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha
Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha Voorwielophanging
Vlag van Nederland Jo van der Ven Vlag van Nederland Tonny Troeyen Yamaha

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 39
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 35
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 27
4 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 18
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 12
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Yamaha 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha 8
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha
Vlag van Nederland Egbert Streuer Bernard Schnieders LCR-Yamaha
10 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Georg Willmann RSR-Yamaha 6

Trivia[bewerken]

Andere motor[bewerken]

Ángel Nieto testte een heel nieuwe motor tijdens de trainingen. Die motor had in de Minarelli-fabriek nog niet eens op de proefbank gestaan en de betrouwbaarheid was zeker niet gegarandeerd. Nieto besloot toch met dit blok te starten en dat was een goede keuze, want zijn eigen motorblok werd nu in de machine van Loris Reggiani gemonteerd. Die begon tijdens de race steeds meer vermogen te verliezen en werd daardoor slechts zesde.

Snelste LCR[bewerken]

Rolf Biland was benieuwd naar de snelheid van de LCR-Yamaha van Egbert Streuer. Ze testten het op het "Mistral" rechte stuk en de - vrijwel standaard - machine van Streuer bleek sneller. Biland had veel geld gestoken in snellere onderdelen op zijn eigen motor, maar besloot voor de race weer standaardonderdelen (behalve de uitlaten) te monteren en won de race.

Honda NR 500[bewerken]

De kwalificatietijd van Takazumi Katayama met zijn Honda NR 500 was maar net goed genoeg voor de poleposition in de 250cc-klasse.

Fior-Yamaha[bewerken]

Hervé Guilleux kreeg voor de Franse 500cc-race een speciale Yamaha TZ 500 die in een Fior-frame met een speciale voorvork was gemonteerd. Hij reed de 24e trainingstijd maar viel in de race.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1980
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI