TT Assen 1988

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Nederland TT Assen 1988
TT-Circuit Assen
Officiële naam 58e Dutch TT, Grote Prijs der KNMV
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 25 juni 1988
Organisator FIM, KNMV
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Spanje Juan Garriga
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Duitsland Toni Mang
125 cc
Poleposition Vlag van Nederland Hans Spaan
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Italië Ezio Gianola
Derde Vlag van Nederland Hans Spaan
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Duitsland Peter Öttl
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Duitsland Peter Öttl
Derde Vlag van Nederland Bert Smit
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Formule 1
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett
Tweede Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann
Derde Vlag van Duitsland Peter Rubatto

De TT van Assen 1988 was de achtste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1988.

Algemeen[bewerken]

De TT van Assen werd verreden in het kader van de "Speedweek Assen", die al begon op 20 juni met de trainingen voor het Europees kampioenschap wegrace. De EK-races vonden plaats op 21 juni, de Formule 1-klasse reed op 23 juni. De WK-races werden verreden op zaterdag 25 juni (80-, 125-, 250- en 500 cc en de zijspanklasse). Voor het eerst sinds jaren werden de races in Assen allemaal onder droge omstandigheden afgewerkt. Wayne Gardner scoorde zijn eerste zege van het seizoen en Jorge Martínez scoorde zijn tweede dubbeloverwinning (80- en 125 cc). In de 80cc-klasse was het na deze race al zeker dat de wereldtitel naar een Derbi-rijder zou gaan. Rolf Biland vierde zijn vijftigste WK-overwinning. Sommige 500cc-rijders klaagden over het grote aantal inschrijvingen. Meestal was het moeilijk het 500cc-startveld volledig te vullen, maar in Assen bleven veel coureurs uit het Europees kampioenschap om aan de WK-races deel te nemen. Dat gold ook voor de andere klassen, maar die waren wel gewend aan veel deelnemers.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Opnieuw (na de Oostenrijkse GP) stond Christian Sarron op poleposition, voor Eddie Lawson, Kevin Magee en Wayne Gardner, die nog steeds niet tevreden was over zijn Honda NSR 500. Randy Mamola vermaakte zichzelf en het publiek tijdens de trainingen. Zichzelf door de Cagiva op de tweede startrij te zetten en het publiek door met een door Jos Schurgers gemaakte reuzenhelm rond te lopen. De Cagiva was trouwens flink vernieuwd met een een nieuwe, door Massimo Tamburini ontworpen stroomlijnkuip en een nieuw uitlaatsysteem. Minder goed ging het met Kevin Schwantz, die al in de eerste tijdtraining viel en daarbij twee middenvoetsbeentjes brak. Hij moest in het ziekenhuis van Assen zijn grote teen operatief in de kom laten zetten. Gustav Reiner en Steve Manley raakten in de training zodanig gewond dat ze niet konden starten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"10'94
2. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 2"11'66
3. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"11'76
4. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"12'08
5. Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 2"12'18
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 2"12'95
7. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"13'07
8. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 2"13'38
9. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva 2"13'45
10. Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"13'69

De race[bewerken]

Eddie Lawson nam meteen de leiding in de race, terwijl Wayne Gardner een tijdje vastzat achter Didier de Radiguès en de sterk gestarte Pierfrancesco Chili. Toen hij Chili eenmaal voorbij was kon Gardner de achtervolging inzetten op De Radiguès, die hij al snel passeerde. Lawson had toen ongeveer twee seconden voorsprong op Gardner, een afstand die hij lang wist te handhaven. Vanaf de elfde (van twintig) ronde begon Gardner duidelijk in te lopen omdat Lawson te zachte banden had gekozen. In de twaalfde ronde nam Gardner de leiding definitief over en hij eindigde ruim elf seconden voor Lawson. Intussen was De Radiguès gevallen, waarvan Christian Sarron het meest profiteerde. De Radiguès kon wel verder rijden en werd twaalfde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 44"15'49 4 20
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 44"26'80 2 17
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 44"35'22 1 15
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 44"39'73 3 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 44"44'92 6 11
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 44"54'27 8 10
7 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 44"57'13 7 9
8 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 44"57'80 11 8
9 Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 45"04'48 10 7
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 45"08'77 13 6
11 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 45"38'24 12 5
12 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 45"46'75 5 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 46"08'90 14 3
14 Vlag van Italië Marco Papa Honda 46"31'17 20 2
15 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +1 ronde 21 1
16 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda +1 ronde 15
17 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Honda +1 ronde 23
18 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Honda +1 ronde 29
19 Vlag van Duitsland Michael Rudroff[1] Honda +1 ronde 31
20 Vlag van Ierland Eddie Laycock Honda +1 ronde 26
21 Vlag van Oostenrijk Josef Doppler[1] Honda +1 ronde 34
22 Vlag van Nederland Kees van der Endt[1] Honda +1 ronde 27
23 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Silvo Habat[1] Honda +1 ronde 35

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Andreas Leuthe[1] Suzuki 30
Vlag van Nederland Koos van Leyen[1][2] Suzuki 37
Vlag van Italië Alessandro Valesi Honda 17
Vlag van Zwitserland Nicholas Schmassmann[1] Honda 36
Vlag van Oostenrijk Karl Truchsess[1] Honda 25
Vlag van Duitsland Peter Schleef[1] Honda 28
Vlag van Nederland Maarten Duyzers[1] HDJ-Honda Opgave 24
Vlag van Nederland Cees Doorakkers[1] Grundig-Honda Opgave[3] 18
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Opgave[4] 9
Vlag van San Marino Fabio Barchitta[1] Katayama-ELF-HRC-Honda 19
Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda 22

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manley[1] Suzuki Blessure[5]
Vlag van Italië Vittorio Scatola[1] Paton
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Hein Gericke-Honda Blessure[6]

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Nederland Johan ten Napel[7] Honda
Vlag van Nederland Henk de Vries[1] Honda
Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt[1] Suzuki
Vlag van Duitsland Helmut Schütz[1] Honda
Vlag van Nederland Rob Punt[1] Suzuki
Vlag van Denemarken Claus Wulff[1] Honda
Vlag van Finland Ari Rämö[1] Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt[1] Suzuki
Vlag van Venezuela Larry Vacondio Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Blessure/gezin[8]
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Katayama-ELF-Honda
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Cagiva Blessure[9]
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 142
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 106
3 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 105
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 89
5 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 85
6 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 74
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 71
8 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 63
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 52
10 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 41

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Dominique Sarron dacht dat zijn snelste trainingstijd nog beter had gekund als het op vrijdag helemaal droog was geweest. Nu stonden Juan Garriga, Sito Pons, Jacques Cornu, Reinhold Roth en Luca Cadalora binnen één seconde. De zwaar geblesseerde Loris Reggiani (gebroken heup) kwam alleen naar Assen om te trainen, maar toen hij de achtste tijd zette besloot hij ook aan de race deel te nemen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 2"16'46
2. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 2"16'86
3. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 2"16'97
4. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 2"17'15
5. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 2"17'43
6. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 2"17'46
7. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"18'03
8. Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 2"18'33
9. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha 2"18'38
10. Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 2"18'41

De race[bewerken]

Al vroeg in de race namen Dominique Sarron en Sito Pons samen de leiding. Met vergelijkbare machines was er nauwelijks snelheidsverschil en daarom wisselden ze regelmatig van positie. Ver achter hen vond een gelijksoortig gevecht plaats tussen Juan Garriga en Jacques Cornu. In de laatste ronde eindigde het gevecht tussen Sarron en Pons in het gras bij de Geert Timmerbocht. Sarron deed een laatste poging om Pons aan de binnenkant uit te remmen, maar werd op het gras gedwongen. Daar was niets te remmen en Sarron schoot rechtdoor, waarbij Pons noodgedwongen mee moest gaan. Beiden vielen, maar Pons kon zijn machine nog oprapen en zesde worden. Juan Garriga, die wel had gezien dat er iemand gevallen was, realiseerde zich pas enkele meters voor de finish dat hij de race ging winnen, zeer nipt voor Cornu. Eervolle vermeldingen waren er voor de zwaar geblesseerde Loris Reggiani (vijfde) en voor Luca Cadalora, die zich van de laatste plaats naar de vierde had gevochten.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 39"01'23 2 20
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 39"01'26 4 17
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 39"11'01 10 15
4 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 39"11'24 6 13
5 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 39"11'56 8 11
6 Vlag van Spanje Sito Pons[10] Campsa-HRC-Honda 39"12'26 3 10
7 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 39"19'84 5 9
8 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 39"38'22 12 8
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha 39"40'79 9 7
10 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Yamaha 39"42'21 22 6
11 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 39"42'60 13 5
12 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 39"42'87 15 4
13 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha 39"43'24 14 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax 39"50'78 16 2
15 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg[11] Docshop-Yamaha 40"04'19 24 1
16 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha 26
17 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining[11] Aprilia-Rotax 32
18 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Honda 31
19 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Defi-Rotax 20
20 Vlag van Duitsland Helmut Bradl Honda 25
21 Vlag van Andorra Javier Cardelús Aprilia-Rotax 28
22 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 29
23 Vlag van Oostenrijk August Auinger Aprilia-Rotax 30
24 Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha 35
25 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh[11] Honda 36
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan[11] Yamaha +1 ronde 34

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Oostenrijk Engelbert Neumair[11] Gazzaniga-Rotax Motor[12] 21

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda Val 1
Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 7
Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 11
Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 17
Vlag van Italië Maurizio Vitali Rotax Val 19
Vlag van Italië Fausto Ricci[11] Honda Val 18
Vlag van Duitsland Hans Becker[11] Yamaha 23
Vlag van Frankrijk Christian Boudinot[11] Fior-Rotax 27
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 33

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda
Vlag van Spanje Alberto Puig Honda
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 118
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 109
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 95
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 74
5 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 72
Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda
7 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 68
8 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 56
9 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 51
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax 32

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De poleposition van Hans Spaan kwam min of meer toevallig tot stand. Spaan had al getraind met zijn beste machine, waarmee hij op de vijfde plaats stond, maar monteur Eric Rijs besloot ook de reservemachine in orde te maken met een oude zuiger en een pakking uit de vuilnisbak. Spaan reed op het eind van de training deze machine in, maar had een vrije baan en dat leverde de snelste tijd op.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 2"27'50
2. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"27'57
3. Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Cagiva 2"27'95
4. Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 2"28'36
5. Vlag van Italië Corrado Catalano Aprilia-Rotax 2"28'48
6. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Honda 2"28'65
7. Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 2"28'67
8. Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda 2"28'88
9. Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 2"29'02
10. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 2"29'13

De race[bewerken]

De 125cc-race in Assen verliep vrij eentonig. In het begin bleven Jorge Martínez en Ezio Gianola dicht bij elkaar, wellicht omdat Martínez wilde dat Hans Spaan zou aansluiten. Toen dat gebeurde ging Martínez er vandoor, maar ook Gianola maakte zich los van Spaan. Zo finishten ze ook, met Domenico Brigaglia op de vierde plaats, bijna elf seconden achter Spaan. Nadat hij eerder op de dag al de 80cc gewonnen had, werd Martínez hiermee de laatste rijder in de geschiedenis van de Asser TT met twee zeges op één dag.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 39"42'15 2 20
2 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 39"45'75 4 17
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 39"49'71 1 15
4 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 40"00'41 7 13
5 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 40"01'57 15 11
6 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 40"16'37 10 10
7 Vlag van Duitsland Hubert Abold[13] Honda 40"24'81 8 9
8 Vlag van Italië Corrado Catalano[13] Aprilia-Rotax 40"29'49 5 8
9 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Cagiva 40"29'81 3 7
10 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 40"31'06 12 6
11 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 40"31'31 25 5
12 Vlag van Finland Jussi Hautaniemi Honda 40"35'37 19 4
13 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Frac-Rotax 40"23'27 30 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 40"51'01 21 2
15 Vlag van Oostenrijk Mandy Fischer Rotax 40"52'12 27 1
16 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Pileri-AGV-Garelli 18
17 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 24
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Krysztof Galatowicz[14] Honda 26
19 Vlag van Spanje Juan Ramon Bolart JJ Cobas-Rotax 32
20 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 36
21 Vlag van Duitsland Norbert Peschke[14] Rotax 35
22 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel +1 ronde 22
23 Vlag van Nederland Jos van Dongen[14] Honda +1 ronde 34
24 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup[14] Honda +1 ronde 31
25 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda +1 ronde 28

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 29
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Honda Opgave[15] 6
Vlag van Italië Fausto Gresini Pileri-AGV-Garelli 20
Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 13
Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda Val 9
Vlag van Duitsland Alfred Waibel[14] Waibel-Honda 17
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Cagiva 11
Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 14
Vlag van Oostenrijk Mike Leitner LCR-Rotax 16
Vlag van Finland Esa Kytölä Honda 23
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard[14] Honda 31

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Manuel Herreros[16] Nieto-Ducados-Derbi Blessure[17]
Vlag van Finland Taru Rinne[14] Honda Blessure[18]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Noki-Rotax
Vlag van België Lucio Pietroniro Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 80
2 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 69
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 57
4 Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 40
5 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 39
6 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 35
7 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 33
8 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 30
Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda
10 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 26

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Al in de trainingen liet Jorge Martínez de concurrentie kansloos achter. Hij was ruim twee seconden sneller dan Stefan Dörflinger en vijfde man Bert Smit moest al meer dan vijf seconden toegeven. In de tweede training reed Manuel Herreros tegen een langzaam rijdende concurrent aan. Herreros brak zijn ringvinger maar later werd in het ziekenhuis van Assen ook een teen van zijn rechtervoet geamputeerd.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"32'16
2. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 2"34'44
3. Vlag van Duitsland Peter Öttl Pichler-Krauser 2"35'93
4. Vlag van Nederland Bert Smit Krauser 2"37'58
5. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi 2"38'54
6. Vlag van Nederland Jos van Dongen Rekro-Casal 2"38'78
7. Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser 2"39'17
8. Vlag van Zwitserland René Dünki Krauser 2"39'63
9. Vlag van Duitsland Matthias Ehinger Krauser 2"39'71
10. Vlag van Hongarije János Szabó Krauser 2"39'97

De race[bewerken]

Tot aan de Haarbocht reden Jos van Dongen en Bert Smit aan de leiding, maar in die bocht nam Jorge Martínez de leiding over en hij vertrok. Na de eerste ronde had hij al ca. vier seconden voorsprong en daarmee was het pleit beslecht. Al snel kwam Herri Torrontegui op de tweede plaats terecht en Stefan Dörflinger op de derde. Torrontegui viel in de tweede ronde terug, waarschijnlijk door een schakelfout. Het gaf Dörflinger de kans zich los te maken van de achtervolgende groep, terwijl Àlex Crivillé dat ook deed en de achtervolging op Dörflinger inzette. Zo leek de strijd om de podiumplaatsen ook beslist, want de drie rijders konden elkaar niet bedreigen. Achter hen werd om de vierde plaats gevochten door Torrontegui, Jos van Dongen, Bert Smit en later ook Peter Öttl. Öttl, die motorproblemen had gehad, wist zich als vierde van de groep los te maken en zelfs Crivillé te naderen. Dörflinger kwam echter ten val en niet veel later ook Crivillé door een vastloper. Daardoor schoven de achtervolgers twee plaatsen op en werd Öttl tweede voor Smit en Van Dongen. Smit had het grootste deel van de race zonder koppeling gereden.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 31"22'38 1 20
2 Vlag van Duitsland Peter Öttl[19] Krauser 31"30'77 3 17
3 Vlag van Nederland Bert Smit[19][20] Krauser 31"52'43 4 15
4 Vlag van Nederland Jos van Dongen[19] Rekro-Casal 31"58'44 6 13
5 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Autisa 32"02'72 14 11
6 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 32"03'00 12 10
7 Vlag van Nederland Adrie Nijenhuis[19] Timmer-Samson-Casal 32"04'07 11 9
8 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov[19] Krauser 32"11'90 13 8
9 Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser 32"21'63 7 7
10 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT 32"26'07 19 6
11 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser 32"27'34 20 5
12 Vlag van Zwitserland Reiner Koster[19] LCR-Casal 32"33'49 22 4
13 Vlag van Nederland Hans Koopman[19][11] Ziegler 32"37'33 15 3
14 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 32"40'70 24 2
15 Vlag van Zwitserland René Dünki[19] Krauser 32"40'82 8 1
16 Vlag van Spanje Xavier Arumi[19] Krauser 30
17 Vlag van Duitsland Josef Lutzenberger[19] Eberhardt 25
18 Vlag van Spanje Jose Saez[19] Autisa 31
19 Vlag van België Serge Julin[19] Casal 17
20 Vlag van Zwitserland Stefan Brägger[19] Casal 23
21 Vlag van Duitsland Thomas Engl[19] GPE 28
22 Vlag van Italië Roberto Sassone[19] BBFT 33
23 Vlag van Frankrijk Lionel Robert SPR 34
24 Vlag van Hongarije Peter Tibori[19] Casal 32
25 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlič[19] Seel 29
26 Vlag van België Jacques Bernard[19] Fantic +1 ronde 18

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser Val 2
Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi Val 5
Vlag van Duitsland Matthias Ehinger[19] Krauser 9
Vlag van Hongarije János Szabó Krauser 10
Vlag van Nederland Kees Besseling[19] CJB Gebroken drijfstang 16
Vlag van Duitsland Heinz Paschen Kiefer 21
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar[19] Eberhardt 27
Vlag van Duitsland Rainer Kunz[19] Ziegler 26
Vlag van Frankrijk Paul Bordes[19] RB 35
Vlag van Duitsland Hagen Klein[19] Honda 36

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Manuel Herreros[16] Nieto-Ducados-Derbi Blessure[17]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Autisa Geen machine[21]
Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 97
2 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 60
Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi
4 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 50
5 Vlag van Duitsland Peter Öttl Pichler-Krauser 48
6 Vlag van Nederland Jos van Dongen Rekro-Casal 39
7 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT 35
Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser
9 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 34
10 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 27

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Ondanks het feit dat Rolf Biland een seconde sneller was in de training, had Egbert Streuer goede hoop op een overwinning op zijn thuiscircuit. Hij en Bernard Schnieders hadden niet alles uit de kast gehaald om de tweede tijd te zetten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 2"15'29
2. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 2"16'40
3. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser 2"17'18
4. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM 2"17'98
5. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 2"19'80
6. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 2"20'59
7. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 2"20'81
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons LCR-Yamaha 2"21'66
9. Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Barlow Windle-Yamaha 2"21'73
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 2"22'12

De race[bewerken]

Al tijdens de eerste ronde scheidden vier combinaties zich duidelijk af van de rest van het veld: Egbert Streuer/Bernard Schnieders, Steve Webster/Tony Hewitt, Rolf Biland/Kurt Waltisperg en Markus en Urs Egloff. Nog voor het einde van de ronde had de slecht gestarte Biland de leiding al in handen. Enkele ronden later nam Biland de Haarbocht erg ruim, waardoor zowel Streuer als Webster binnendoor konden schieten. Het leek veel op een opzettelijke actie van Biland, die Streuer enkele ronden aan de leiding wilde gunnen. Toen Steve Webster vervolgens de leiding nam ging dat niet meer op. Biland greep in en in de zesde ronde nam hij de leiding terug. Streuer nam de tweede plaats weer over en daarna viel de kopgroep uit elkaar: Biland reed weg van Streuer die niet meer bedreigd werd door Webster. Achteraf bleek hoe sterk de top drie was: Biland had last van een slecht lopende motor, Streuer had remproblemen en Webster's ketting gleed regelmatig over het achtertandwiel. De gebroeders Zurbügg kwamen hun problemen niet te boven. Hun machine liep de hele race op drie cilinders en zij werden slechts twaalfde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 37"10'68 1 20
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha +14'56 2 17
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser +35'09 3 15
4 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM +46'03 4 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha +55'94 10 11
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +1"08'32 5 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons[22] LCR-Yamaha +1"26'57 8 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha +1"37'94 11 8
9 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser +1"43'26 13 7
10 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Barlow Windle-Yamaha +1"43'64 9 6
11 Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Duitsland Eckart Rösinger[22] LCR-Yamaha 16 5
12 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 7 4
13 Vlag van Nederland Jos van Stekelenburg[22] Vlag van Nederland Rinie Bettgens[22] Windle-Yamaha 20 3
14 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Krauser 19 2

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser Ontsteking 6
Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 17
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 15
Vlag van Australië André Bosman Vlag van Australië David Kellett LCR-Yamaha 18
Vlag van Zwitserland Tony Wyssen[22] Vlag van Zwitserland Kilian Wyssen[22] LCR-Yamaha 12
Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Martial Charpentier Seymaz-JPX 14

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Lucky Strike-LCR-Yamaha Motorpech 22
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Irlam LCR-Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Doug Chivas Vlag van Zweden Håkan Olsson LCR-Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Dave Chivas Vlag van Nieuw-Zeeland Margaret Halliday LCR-Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Millet Vlag van Frankrijk Claude Debroux LCR-Yamaha

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 80
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Silkolene-LCR-Krauser 62
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 47
4 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 38
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 34
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Yamaha 33
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 30
8 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 28
9 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Lucky Strike-LCR-Yamaha 22
Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Krauser
Vlag van Frankrijk Pascal Larratte Vlag van Frankrijk Jacques Corbier en
Vlag van Duitsland Eckart Rösinger
LCR-Yamaha

Formule 1[bewerken]

De training[bewerken]

Omdat er slechts 40 inschrijving voor 36 startplaatsen waren, waren er slechts 4 rijders die zich niet kwalificeerden voor de Formule 1-race. Lang stond Joey Dunlop op de eerste startplaats, maar uiteindelijk waren Roger Burnett en Andreas Hofmann sneller.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Honda 2"18'66
2. Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Honda 2"18'75
3. Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Shell Gemini-Honda 2"20'74
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Bimota-Yamaha 2"20'79
5. Vlag van Duitsland Bodo Schmidt Bimota-Yamaha 2"20'97
6. Vlag van Zweden Anders Andersson Suzuki 2"21'03
7. Vlag van Duitsland Michael Galinsky Bimota-Yamaha 2"21'11
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Fowler-Yamaha 2"21'45
9. Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Honda 2"21'69
10. Vlag van Duitsland Peter Rubatto Bimota-Yamaha 2"21'74

De race[bewerken]

Dat de snelle trainingstijden van Roger Burnett en Andreas Hofmann geen toeval waren bleek in de wedstrijd, want vanaf de tweede ronde gingen zij samen aan de leiding. Na de 15e ronde ging Hofmann tanken en toen Burnett vier ronden later ook had getankt bleek hij een grote voorsprong op Hofmann te hebben. Burnett won met ruim elf seconden verschil. Peter Rubatto werd zonder tankstop derde. Hij had een tank met 23,8 liter inhoud en had berekend dat hij 23,7 liter nodig zou hebben voor de race. Dat was waarschijnlijk correct, want 200 meter na de finish viel zijn machine stil. Joey Dunlop had die berekening niet gemaakt. Hij gokte dat hij zonder tankstop zou kunnen finishen, maar toen zijn fabrieks-Honda RVF 750 begon in te houden moest hij alsnog naar binnen, wat hem drie plaatsen kostte. Hij werd slechts achtste. Het was de laatste Formule 1-race in Assen, want vanaf 1989 zou de klasse vervangen worden door het wereldkampioenschap superbike (dat overigens pas in het seizoen 1992 Assen zou aandoen). Het Nederlandse publiek vond de Formule 1 moeilijk te volgen vanwege de tankstops, waardoor het niet duidelijk was wie er werkelijk aan de leiding reed.

Uitslag Formule 1[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Honda 58"51'07 1 20
2 Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Honda 59"02'01 2 17
3 Vlag van Duitsland Peter Rubatto Bimota-Yamaha 59"07'35 10 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Bimota-Yamaha 59"08'95 4 13
5 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Honda 59"27'81 9 11
6 Vlag van Duitsland Michael Galinsky Bimota-Yamaha 59"36'48 7 10
7 Vlag van Duitsland Bodo Schmidt Bimota-Yamaha 59"36'78 5 9
8 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Shell Gemini-Honda 59"38'81 3 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty Honda 60"05'58 7
10 Vlag van Nederland Henk van der Mark Bimota-Yamaha 60"10'72 15 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Fowler-Yamaha 60"10'98 8 5
12 Vlag van België Paul Ramon Honda 60"28'61 4
13 Vlag van Nederland Jeffry de Vries Bakker-Yamaha 60"38'06 12 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy McGladdery Suzuki 60"42'60 2
15 Vlag van Zwitserland Christian Mönch Honda 60"49'03 1
16 Vlag van België Eric de Doncker Kawasaki
17 Vlag van Noord-Ierland Robert Dunlop Honda
18 Vlag van Finland Jari Suhonen Yamaha
19 Vlag van Nederland Dirk Brand Bimota-Yamaha
20 Vlag van Duitsland Mario Rubatto Suzuki +1 ronde
21 Vlag van Nederland Mile Pajic RB-Kawasaki +1 ronde
22 Vlag van Zweden Peter Granath Yamaha +1 ronde
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Leach Padgett's-Bimota-Yamaha +1 ronde
24 Vlag van België Ignace Parijs Bakker-Yamaha +1 ronde
25 Vlag van Zwitserland Peter Krummenacher Honda +1 ronde

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Dick Bemelman Bimota-Yamaha Brandstofinjectie 25
Vlag van Zweden Anders Andersson Suzuki 6
Vlag van Nederland Johnny Willemsen Suzuki Lekke band 29
Vlag van Nederland Ad Slot Onbekend Val 18

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Noboru Miura HRC-Honda Zie "Trivia"
Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Jefferies Honda
Vlag van Japan Takahiro Sohwa Kawasaki
Vlag van Japan Shoji Miyazaki HRC-Honda

Top tien tussenstand Formule 1[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Honda 35
2 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop HRC-Shell Gemini-Honda
Shell Gemini-Honda[23]
28
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Bimota-Yamaha 24
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty Honda 20
Vlag van Japan Noboru Miura HRC-Honda
6 Vlag van Duitsland Andreas Hofmann Honda 17
Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Jefferies Honda
Vlag van Japan Takahiro Sohwa Kawasaki
9 Vlag van Duitsland Peter Rubatto Bimota-Yamaha 15
Vlag van Japan Shoji Miyazaki HRC-Honda

Trivia[bewerken]

Niet deelgenomen aan de Formule 1-race[bewerken]

In het lijstje van coureurs die niet deelnamen aan de Formule 1-race in Assen staan alleen namen uit de top tien van het klassement. In werkelijkheid was die lijst ellenlang. Dat komt omdat de interesse voor de Formule 1 tanende was. De eerste race in Sugo (Japan) was een Japans onderonsje geweest, met een enkele Europese en drie Amerikaanse deelnemers. De tweede race werd tijdens de TT van Man verreden, en daar vertoonde bijna geen enkele niet-Britse coureur zich. Zelfs Honda Racing Corporation weigerde om haar fabrieksrijder Joey Dunlop een fabrieksmachine ter beschikking te stellen. De Nederlandse, Belgische, Finse, Zweedse, Duitse en Zwitserse deelnemers kwamen in Assen voor het eerst aan de start. De Japanners die hoog in het kampioenschap stonden dankten dat aan het feit dat ze geen concurrentie in Sugo hadden gehad en voor de Britten gold hetzelfde voor het eiland Man. Zo verklaarde kampioenschapsleider Roger Burnett, die de levensgevaarlijke TT van Man gereden had, dat hij niet zou afreizen naar Vila Real en Dundrod omdat hij die races te gevaarlijk vond. De wereldtitel in de Formule 1 interesseerde hem niet, hij wilde alleen goed presteren om HRC te overtuigen hem in het seizoen 1989 een fabrieksmachine te geven voor het wereldkampioenschap superbike.

De Krauser van Bert Smit[bewerken]

Bert Smit reed normaal op zijn eigen Casal, maar voor de Dutch TT had hij de beschikking over een Krauser. Dat was de oude machine van Bertus Grinwis, die al heel lang in de schuur van John Bestebreurtje stond. Niemand kreeg de machine goed aan het lopen, maar Smit kocht extra onderdelen bij Mike Krauser en slaagde daar wel in. Het leverde Smit de overwinning in de EK-race en de derde plaats in de WK-race op. De Krauser was niet alleen sneller, maar ook 5 kilo lichter dan de Casal. Dat de Krauser twee jaar ouder was dan de concurrerende machines was geen groot probleem. Omdat de 80cc-klasse het einde van haar bestaan naderde werden de nieuwe machines niet meer doorontwikkeld, met uitzondering van de Derbi's omdat Derbi dezelfde techniek in haar 125cc-racers toepaste.

Garelli[bewerken]

Het ging nog steeds niet goed met Garelli. De 125cc-racers kregen opnieuw een Honda RS 125-frame, tot teleurstelling van constructeur Jan Thiel, die op deze manier geen kans kreeg zijn eigen frame door te ontwikkelen. Het leverde ook niets op: Luis Miguel Reyes kwalificeerde zich als 18e en eindigde de race als 16e, Fausto Gresini kwalificeerde zich als 20e en viel in de race uit. Paolo Casoli kwam met zijn 250cc-machine niet eens aan de start.

Honda en schokdempers[bewerken]

De eigenaren van de Honda RS 125 klaagden steen en been over de kwaliteit van de Showa-veer/demperelementen. Honda had de semi-fabrieksrijders tot dit moment echter verboden om andere merken te monteren. Vanaf de TT van Assen mocht dit wel, maar het gebeurde op heel beperkte schaal: Ezio Gianola monteerde gecamoufleerde WP-dempers.

Gejuich ondanks tegenslag[bewerken]

Omroeper Jan de Rooy gaf voor de start van de zijspanrace al aan dat hij de stand van de finale van het Europees kampioenschap voetbal (Nederland-Sovjet-Unie) zou doorgeven tijdens de race. Nog vóór de start scoorde Ruud Gullit het eerste doelpunt voor Nederland. Juist toen Steve Webster de leiding van Egbert Streuer overnam juichte het publiek opnieuw, want Marco van Basten had na een schitterende pass van Arnold Mühren de 2-0 op het bord gezet. Een derde maal werd er gejuicht toen Hans van Breukelen een strafschop van Ihor Bilanov stopte.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1988
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1988

Vorige race:
TT Assen 1987
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1989
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI