Grand Prix-wegrace van Japan 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Suzuka International Racing Course
Officiële naam '89 Grand Prix of Japan
Land Vlag van Japan Japan
Datum 26 maart 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Japan Tadahiko Taira
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Tweede Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten John Kocinski
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten John Kocinski
Eerste Vlag van Verenigde Staten John Kocinski
Tweede Vlag van Spanje Sito Pons
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Ezio Gianola
Snelste ronde Vlag van Italië Ezio Gianola
Eerste Vlag van Italië Ezio Gianola
Tweede Vlag van Japan Hisashi Unemoto
Derde Vlag van Japan Koji Takada

De Grand Prix-wegrace van Japan 1989 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1989. De races werden verreden op 26 maart 1989 op de Suzuka International Racing Course, 50 kilometer ten zuidwesten van Nagoya. In Japan kwamen zoals gebruikelijk de 500cc- en de 250cc-klasse aan de start, maar voor het eerst sinds het seizoen 1967 ook de 125cc-klasse.

Algemeen[bewerken]

De trainingsuren gingen deels verloren door het wisselvallige weer in de dagen voor de race. Niet alleen de regen, maar ook de harde windvlagen zorgden ervoor dat het lang onduidelijk was wie nu eigenlijk de snelste rijders met de snelste machines waren. Zoals altijd hadden Honda en Yamaha een flink aantal Japanse wildcardrijders ingeschreven voor de 250- en de 500cc-klasse, maar Honda had nu duidelijk ook grote plannen met de 125cc-klasse en daar startten veertien Japanners, waarvan er negen in de top tien finishten. De Japanse Grand Prix trok 84.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Wayne Rainey had lang de snelste trainingstijd op zijn naam staan, maar op het laatste moment reed Tadahiko Taira ruim een halve seconde sneller en hij was de enige met een tijd onder de 2"12'. Eddie Lawson reed slechts de tiende tijd, maar hij had veel last van zijn schouder- en handblessures die hij tijdens de ingelaste testdagen van Honda had opgelopen. Wayne Gardner reed weliswaar de vierde tijd (snelste Honda-rijder), maar zijn beide Honda NSR 500's misten 10 km/uur aan topsnelheid.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 2"11'866
2. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"12'420
3. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 2"12'658
4. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"12'988
5. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"13'251
6. Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 2"13'989
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 2"14'071
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 2"14'271
9. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 2"14'311
10. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 2"14'346

De race[bewerken]

Vanaf de tweede startrij vertrok Freddie Spencer als snelste, maar in de eerste bocht werd hij al gepasseerd door Wayne Rainey, die per ronde een seconde won op de concurrentie. In de tweede ronde passeerde Kevin Schwantz Spencer ook. Tot de zevende ronde reed Spencer voor in het veld, maar daarna begon zijn Yamaha in te houden en kwam hij plotseling als achttiende door. Op dat moment begon Schwantz in te lopen op Rainey. Nog acht ronden later had hij Rainey achterhaald. De Honda's kwamen er toen al niet meer aan te pas. Nieuweling Mick Doohan was de snelste van hen tot hij door een gebroken zuiger uitviel. Wayne Gardner lag op de derde plaats, maar hij maakte een aantal fouten. Hij startte slecht, vocht zich terug naar de derde plaats tot hij in Spoon Curve rechtdoor schoot en naar de veertiende plaats zakte. Opnieuw vocht hij zich terug naar de derde plaats, maar toen verloor zijn achterband grip. Hij reed door het gras, miste de vangrail maar net en kwam als vierde achter Eddie Lawson op de baan terug. Hij moest nog vijf ronden met vreselijke pijn rijden omdat zijn testikels op de tank waren geslagen. Vlak voor het einde van de race nam Schwantz de leiding over van Rainey. De laatste ronden van Kevin Schwantz waren spectaculair: meerdere malen schoof de achterkant van zijn Suzuki weg of kwam het vermogen zo plotseling in dat hij een ongewilde wheelie maakte. Toch kon Rainey niet profiteren en hij moest genoegen nemen met de tweede plaats. Later verklaarde hij dat hij op de starttoren had gezien dat er nog twee ronden te gaan waren, waardoor hij verrast werd door de finishvlag.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 48"48'374 3 20
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha +0'427 2 17
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda +30'676 10 15
4 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda +35'193 4 13
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha +36'424 5 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha +39'545 8 10
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha +48'478 11 9
8 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha +48'541 1 8
9 Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha +1"09'283 16 7
10 Vlag van Japan Shin'ichi Itō Seed-HRC-Honda +1"09'284 12 6
11 Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA +1"19'992 14 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki +1"23'883 13 4
13 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda +1"25'878 19 3
14 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha +1"26'000 9 2
15 Vlag van Japan Kunio Machii Yamaha +1"29'480 15 1
16 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse +1"45'800 17
17 Vlag van Japan Shinji Katayama UCC-Yamaha +1"46'240 22
18 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda +2"12'130 23
19 Vlag van Japan Katsunori Shinozaki Suzuki +1 ronde 26
20 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +1 ronde 27
21 Vlag van Japan Keiji Kinoshita Honda +1 ronde 28
22 Vlag van Japan Kenmei Matsumoto Honda +2 ronden 30
23 Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +2 ronden 31

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Doug Polen Yoshimura-Suzuki Remproblemen 20
Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha 24
Vlag van Japan Osamu Hiwatashi Schick Advantage-Suzuki 18
Vlag van Japan Hikaru Miyagi Ajinomoto-Honda 21
Vlag van Japan Norio Iobe Honda 25
Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda Zuiger 6
Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda Val 7

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda 29

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [1]
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [2]
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha [3]
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [4]
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda
Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [5]
Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Librenti-Suzuki
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda
Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda [6]
Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
Vlag van Spanje Jose Morillas Honda
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda
Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De Yamaha YZR 250's hadden nieuwe motorblokken met één krukas. Vijf van deze machines trainden zich in de top tien, waarbij John Kocinski de snelste was voor Toshihiko Honma. Debutant Tadayuki Okada was de snelste Honda-rijder voor regerend wereldkampioen Sito Pons. Veel Aprilia-rijders kwamen niet aan goede tijden toe omdat ze last hadden van brekende krukassen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha 2"17'042
2. Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 2"17'187
3. Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda 2"17'723
4. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 2"17'748
5. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 2"17'787
6. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 2"18'403
7. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"18'430
8. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 2"18'679
9. Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 2"18'846
10. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 2"18'984

De race[bewerken]

Aanvankelijk namen Toshihiko Honma en Tadayuki Okada de leiding in de race, terwijl John Kocinski in de achtervolgende groep met Jean-Philippe Ruggia, Carlos Cardús, Sito Pons, Luca Cadalora, Reinhold Roth, Martin Wimmer, Jim Filice, Juan Garriga, Masumitsu Taguchi, Junzo Suzuki en Loris Reggiani zat. Na vijf ronden had Kocinski de leiding echter al in handen, maar hij kon niet echt weglopen van zijn achtervolgers. Dat wilde hij ook niet, want hij spaarde zijn banden voor de laatste ronden. Uiteindelijk kon alleen Pons hem volgen. Garriga viel terug door een kleine vastloper en ook Okada moest bij de kopgroep afhaken. Cadalora was weliswaar tevreden met de derde plaats, maar verweet Giacomo Agostini dat hij zijn team niet in Japan had laten trainen.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha 46"04'294 1 20
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda +1'022 4 17
3 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha +6'773 5 15
4 Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha +6'774 3 13
5 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +14'134 7 11
6 Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda +22'998 3 10
7 Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha +35'637 12 9
8 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España +35'696 9 8
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda +39'689 8 7
10 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha +41'270 6 6
11 Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda 15 5
12 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 23 4
13 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 17 3
14 Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 20 2
15 Vlag van Japan Junya Arai Honda 14 1
16 Vlag van Japan Masumitsu Taguchi Honda 18
17 Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 21
18 Vlag van Japan Masaru Kobayashi Honda 13
19 Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 29
20 Vlag van Japan Junzo Suzuki Honda 11
21 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 10
22 Vlag van Japan Kyoji Nanba Yamaha 16
23 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 26
24 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 30
25 Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 35
26 Vlag van Italië Fabio Barchitta Rudy Project-Aprilia-Rotax 41
27 Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha 37
28 Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax 40
29 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha 36
30 Vlag van Andorra Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax 28
31 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha 39

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha Motor 22
Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda Val 19
Vlag van Venezuela Iván Palazzese Aprilia-Rotax 32
Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha Val 34
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax 31
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha 38
Vlag van Japan Yoshiari Hori Honda 25
Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha Val 27
Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 33

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha Blessure[7] 24

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Honda
Vlag van Frankrijk Jean-François Foray Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Andy Leisner Honda
Vlag van Australië Matt Blair Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Duitsland Hans Becker Yamaha
Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda
Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha
Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda
Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De training voor de 125cc-klasse was een echte Japanse aangelegenheid. Honda maakte nog steeds geen echte fabrieksracers, hoewel Ezio Gianola en Hans Spaan wel wat speciale onderdelen hadden. Gianola was de snelste, maar Spaan had problemen met zijn banden en de afstelling van de machine, waardoor hij slechts de elfde tijd reed. Verder kon alleen Jorge Martínez zich tussen de Japanners nestelen met de vierde starttijd. Met de 125cc-Aprilia's wilde het maar niet lukken. Zij reden de 22e, 23e, 24e en 35e trainingstijd.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 2"26'981
2. Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda 2"27'317
3. Vlag van Japan Fuyuki Yamazaki Honda 2"27'432
4. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 2"28'039
5. Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 2"28'744
6. Vlag van Japan Toshiyuki Okamoto Honda 2"28'771
7. Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda 2"28'998
8. Vlag van Japan Kinya Wada Honda 2"29'272
9. Vlag van Japan Yousuke Yamakawa Honda 2"29'312
10. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 2"29'468

De race[bewerken]

Ezio Gianola nam meteen de leiding voor Hisashi Unemoto, Jorge Martínez en de goed gestarte Hans Spaan. Martínez moest echter al na een ronde stoppen door een gebroken schakelpedaal. Spaan reed per ronde twee seconden sneller dan in de training, maar hij kon Gianola niet bedreigen. Wel drong hij door naar de tweede plaats voor Unemoto en diens teamgenoot Kojii Takada. Spaan maakte zich los van zijn achtervolgers, tot zijn machine door een defecte ontsteking stilviel. Zo deden Gianola, Unemoto en Takada goede zaken, want de overige kanshebbers in het WK scoorden nauwelijks punten.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 39"20'646 1 20
2 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda +21'129 5 17
3 Vlag van Japan Kojii Takada Fukuda-Honda +21'269 10 15
4 Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda +21'827 2 13
5 Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda +28'954 14 11
6 Vlag van Japan Masato Shima Honda +36'456 18 10
7 Vlag van Japan Yutaka Fujiwara Honda +49'589 13 9
8 Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda +49'829 15 8
9 Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda +54'444 7 7
10 Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda +58'109 12 6
11 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 23 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 28 4
13 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 30 3
14 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda +1"25'270 19 2
15 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 33 1
16 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 36
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda 29
18 Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 38
19 Vlag van Japan Kazunari Wada Honda 21
20 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 31
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Krysztof Galatowicz Honda 34
22 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 25
23 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 41
24 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda 40

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Japan Fuyuki Yamazaki Honda Vastloper 3
Vlag van Japan Toshiyuki Okamoto Honda 6
Vlag van Japan Yousuke Yamakawa Honda 9
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Versnellingsbak 4
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax Motor 35
Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda Ontsteking 11
Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda Motor 16
Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax Val 17
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda 26
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford EMC-Rotax 32
Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli 37
Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Vastloper 27
Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 20
Vlag van Japan Kinya Wada Honda 8
Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 22

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Emilio Cuppini Garelli 24
Vlag van Japan Makoto Moroga Honda 39
Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax Blessure[8] 42

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Grid
Vlag van San Marino Valerio Vivarelli Rotax 43
Vlag van Spanje Juan Bolart JJ Cobas-Rotax 44

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax
Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Honda
Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jeandat Honda
Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda
Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda
Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda
Vlag van Italië Doriano Romboni Honda
Vlag van Australië Ian Saunders Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda
Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda

Trivia[bewerken]

Carlos Lavado[bewerken]

Voor Carlos Lavado bleek geen plaats meer te zijn bij het team van Venemotos, de Venezolaanse Yamaha-importeur. Hij verscheen zonder motorfiets in Japan, maar trainde met hulp van een Japanse sponsor toch met een productie-Honda RS 250. Hij wist zich echter niet te kwalificeren.

Kevin Schwantz[bewerken]

Kevin Schwantz kwam met de schrik vrij toen hij met een scooter door het rennerskwartier reed en werd aangereden door een Japanse Formule 3-coureur. Schwantz hield er wat schaafwonden aan over, maar zijn scooter was in tweeën gebroken.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Brazilië 1988
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Australië 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1988
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI