Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Bugatti
Officiële naam Championnat du Monde, Grand Prix de France
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 3 april 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter
Tweede Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi
Eerste Vlag van Spanje Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini
Derde Vlag van Italië Maurizio Vitali
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Duitsland Hagen Klein
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton/Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall
Derde Vlag van Duitsland Werner Schwärzel/Vlag van Duitsland Andreas Huber

De Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1983 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1983. De races werden verreden op 3 april 1983 op het Circuit Bugatti nabij Le Mans, Frankrijk. In de trainingsweek voor deze Grand Prix verongelukte de Japanse Suzuki-testrijder Iwao Ishikawa. Tijdens de 500cc-race verongelukte de Zwitserse coureur Michel Frutschi.

Algemeen[bewerken]

Na de temperaturen van meer dan 35 °C in Zuid-Afrika was de Franse Grand Prix een koude douche. De regen kwam dicht in de buurt van natte sneeuw. De Franse GP werd gekenmerkt door een groot aantal valpartijen, waarvan twee met dodelijke afloop.

500cc-klasse[bewerken]

De start van de 500cc-race ging voor de Yamaha's weer niet goed. Kenny Roberts bleef maar opschakelen om zijn voorwiel aan de grond te houden, terwijl de Honda's van Freddie Spencer, Ron Haslam en Marco Lucchinelli ervandoor gingen. Roberts werd in de eerste bocht zelfs gepasseerd door Raymond Roche op een productie-Honda RS 500. Intussen was Eddie Lawson al duwend met de onwillige Yamaha aangereden door Guido Paci, terwijl Randy Mamola was aangereden door Sergio Pellandini. Franco Uncini kreeg zijn machine pas aan de praat toen de rest er al een ronde op had zitten en kon naast teamgenoot Mamola in de pit plaatsnemen. Nadat Roche een gat in een zuiger brandde bestond de kopgroep uit Spencer, Haslam, Lucchinelli en Roberts, maar die laatste wist zich naar voren te werken en nam de leiding in de race. Hij kreeg plotseling problemen met een onwillige ontsteking, gevolgd door een gescheurde uitlaat, waardoor hij terugviel naar de vierde plaats. Spencer won de race voor Marco Lucchinelli. Ron Haslam had wat problemen gehad, want zijn grote voorsprong op Lucchinelli eindigde in een achterstand van 22 seconden. Ook opmerkelijk was dat Roberts een aanval van Marc Fontan met weinig moeite scheen te kunnen pareren, ondanks zijn problemen. Tijdens deze race viel Michel Frutschi tegen een paal van een vanghek. Hij overleed aan de gevolgen daarvan.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 47:47.90 2 15
2 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda + 14.99 5 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda + 36.28 3 10
4 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha + 44.11 1 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha + 44.85 16 6
6 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha + 45.72 9 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki + 46.09 8 4
8 Vlag van Italië Guido Paci Honda + 1:30.19 3
9 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki + 1:33.85 2
10 Vlag van Nederland Jack Middelburg Honda + 1:35.82 14 1
11 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki + 1:39.65
12 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki + 1:43.14
13 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Honda
15 Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Suzuki
16 Vlag van Italië Walter Magliorati Suzuki
17 Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki
18 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki
19 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Cagiva + 3 ronden
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Alain Röthlisberger Yamaha
DNF Vlag van Brazilië Marco Greco Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 15
DNF Vlag van Frankrijk Christophe Guyot Suzuki
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Suzuki
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva
DNF Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki
DNF Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Honda Val (†)
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Honda
DNF Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 6
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda Zuiger 10
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki
DNF Vlag van Frankrijk Jean Lafond Fior
DNF Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki 17
DNS Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha Aanrijding[1] 4
DNS Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki Aanrijding[1] 7
DNS Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki Blessure[2] 13
DNQ Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[3]
DNQ Vlag van Japan Iwao Ishikawa Suzuki Aanrijding[4] (†)
DNQ Vlag van Italië Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki Aanrijding[4]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 30
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 20
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda
4 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 14
5 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 13
6 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki
8 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki
10 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 4

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-race was de meest spectaculaire van de dag. Er werd op een droge baan gestart en meteen vormde zich een kopgroep die er een stevig gevecht van maakte. Ze bestond aanvankelijk uit Jacques Cornu, Roland Freymond, Sito Pons, Jean-François Baldé, Patrick Fernandez en Jean-Louis Tournadre, maar werd later gecompleteerd met Pierre Bolle, Didier de Radiguès, Tony Head, Martin Wimmer, Guy Bertin en de jonge Alan Carter, die pas in augustus 1982 zijn internationale licentie had gekregen. Deze groep bleef in gevecht tot halverwege de race, toen Thierry Rapicault erbij kwam. Rapicault was in 1982 tweede in het Europees kampioenschap geworden en had van Sonauto een fabrieks-Yamaha TZ 250 met elektronische powervalves gekregen. Hij wist zelfs de leiding te nemen, terwijl alleen Carter hem kon volgen. Toen er toch weer wat regen viel schrok Rapicault van wat natte plekken op de baan, waardoor zijn rondetijden 2 seconden langzamer werden. Carter was niet onder de indruk van de nattigheid, passeerde en won de vierde internationale race waar hij aan deelnam. Hij verbeterde zelfs het ronderecord. Cornu wist Rapicault nog te passeren en werd tweede.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha 42:29.91 15
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha + 2.43 4 12
3 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Yamaha + 2.99 10
4 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha + 3.72 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong-Rotax + 18.57 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol + 19.69 2 5
7 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha + 25.87 4
8 Vlag van Duitsland Harald Eckl Yamaha + 26.81 3
9 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha + 27.21 2
10 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Morena-Rotax + 27.45 1
11 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha + 29.33
12 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha + 24.30 7
13 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax + 25.10 9
14 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha + 35.47
15 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha + 42.95
16 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha + 44.00
17 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod + 48.54 5
18 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Yamaha + 53.91
19 Vlag van Japan Ikeda Tasuda Yamaha + 1:02.57
20 Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha + 1:07.27
21 Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax + 1:48.72
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha Vastloper 1
DNF Vlag van Duitsland Martin Wimmer Mitsui-Yamaha 3
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA
DNF Vlag van Frankrijk Roland Freymond Armstrong-Rotax
DNF Vlag van Noord-Ierland Donnie Robinson Mitsui-Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Sonauto-Yamaha Val 6
DNF Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha 10
DNQ Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 40
DNQ Vlag van Nederland Mar Schouten MBA
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha
DNQ Vlag van Spanje Ángel Nieto Rotax
DNQ Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax
DNQ Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Waddon-Rotax

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 20
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha 18
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 15
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 13
6 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha 12
7 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 10
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong-Rotax 6
9 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax 5
10 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 4
Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha

125cc-klasse[bewerken]

Ricardo Tormo kreeg door de regen in Frankrijk alleen maar meer zelfvertrouwen, want hij stond op de grid al grappen te maken. Hij startte ook als snelste en reed onbedreigd naar de eerste plaats. Zijn concurrenten zaten op de beide Garelli's: Ángel Nieto en Eugenio Lazzarini. Nieto startte echter slecht en in zijn drang om naar voren te komen viel hij in de tweede ronde. Lazzarrini reed achter de achtervolgende groep met Bruno Kneubühler, August Auinger en Johnny Wickström. Garelli-constructeur Jan Thiel meldde intussen al in de pit dat het team zich vergist had door Lazzarini met intermediates te laten vertrekken. Toen het weer opklaarde kon Lazzarini toch naar de tweede plaats rijden, maar hij viel net als Auinger uit door een vastloper. Kneubühler moest intussen zijn tweede positie prijsgeven aan Jean-Claude Selini en Maurizio Vitali en viel zelfs terug naar de zevende plaats.

Uitslag125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 45:25.16 1 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA + 35.51 12
3 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA + 41.23 10
4 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA + 43.43 9 8
5 Vlag van Denemarken Thomas Møller-Pedersen MBA + 43.70 6
6 Vlag van Finland Jikka Jaakkola MBA + 48.99 5
7 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA + 1:10.17 4 4
8 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA + 1:11.04 3
9 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA + 1:12.59 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Lagrive MBA + 1:22.49 1
11 Vlag van Duitsland Willi Hupperich MBA + 1:44.28
12 Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA + 1:46.85
13 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA + 2:57.33 10
14 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenberg MBA +1 ronde
15 Vlag van Italië Libero Piccirillo MBA
16 Vlag van Zwitserland Rolf Rüttimann MBA
17 Vlag van Frankrijk Patrick Daudier MBA
18 Vlag van Zwitserland Joe Genoud MBA + 2 ronden
19 Vlag van Spanje Antonio Boronat MBA + 3 ronden
20 Vlag van Finland Eso Kytola MBA 5
DNF Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli Val 6
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 2
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA
DNF Vlag van Italië Fausto Gresini Garelli 3
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 7
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA
DNF Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA
DNF Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 8
DNF Vlag van België Lucio Pietroniro MBA
DNF Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA Val
DNF Vlag van Nederland Anton Straver MBA Val
DNF Vlag van Duitsland Alfred Waibel Real
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan MBA Krukas

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

50cc-klasse[bewerken]

De coureurs van de 50cc-klasse die de Franse GP moest openen stonden bibberend van de kou in de stromende regen aan de start. Stefan Dörflinger startte als snelste en liet vanaf het begin het hele veld snel achter zich. Zij grootste concurrent Eugenio Lazzarini kreeg zijn Garelli pas aan de praat toen Dörflinger al ongeveer een kilometer had afgelegd. Hagen Klein lag op de tweede plaats met een kleine voorsprong op een groepje met Paul Rimmelzwaan, Ingo Emmerich en aanvankelijk ook Hans Spaan, die echter uitviel door een afgebroken demper. Die hele groep, inclusief Klein, werd echter voorbijgereden door Lazzarini, die zijn enorme achterstand had goedgemaakt, maar toch nog driekwart minuut achter Dörflinger finishte.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 36:35.20 2 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli + 47.21 1 12
3 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler + 1:05.28 4 10
4 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler + 1:37.36 8
5 Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton + 1:55.23 9 6
6 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler + 2:03.61 12 5
7 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L +1 ronde 4
8 Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 3 3
9 Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler 8 2
10 Vlag van Italië Massimo De Lorenzi Minarelli 1
11 Vlag van Duitsland Rainer Scheidhauer Kreidler 10
12 Vlag van Spanje Ramon Gali Bultaco
13 Vlag van Zwitserland Reiner Koster M1
14 Vlag van Duitsland Klaus Kull Kawadrom
15 Vlag van Duitsland Hans-Joachim Ritter Kreidler
16 Vlag van Nederland Jos van Dongen Kreidler
17 Vlag van België Chris Baert Kreidler + 2 ronden
18 Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Kreidler
19 Vlag van Frankrijk Gérard Velay Kreidler
20 Vlag van Frankrijk Jean-Marc Velay Kreidler
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa Val 6
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 11
DNF Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Bauer 5
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Tomos
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler
DNF Vlag van Italië Paolo Priori Paolucci
DNF Vlag van Oostenrijk Hans Jürgen Hummel Sachs 7

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Zijspanklasse[bewerken]

Egbert Streuer/Bernard Schnieders reden heel even aan de leiding, maar werden al snel gepasseerd door Rolf Biland/Kurt Waltisperg, die weer niet bij te houden waren. Streuer had al moeite genoeg om zijn tweede plaats te verdedigen tegen Werner Schwärzel/Andreas Huber, Mick Barton/Simon Birchall en Steve Abbott/Shaun Smith. Die laatsten waren bijzonder wild aan het rijden en torpedeerden de combinatie van Streuer/Schnieders. Abbott vloog daarbij over de kop, maar Streuer kon met een zwaar beschadigde uitlaat zijn race nog even voortzetten, tot de motor door die beschadigde uitlaat vastliep. Alain Michel was met zijn oude bakkenist Claude Monchaud al kansloos door zijn slechte start, maar viel ook uit. Zo reed Barton naar de tweede plaats met driekwart minuut achterstand op Biland, terwijl Schwärzel slechts derde werd.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 39"32'04 1 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Windle-Yamaha 40"15'34 9 12
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 40"15'66 3 10
4 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 8
5 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 6
6 Vlag van Zwitserland Alfred Zürbrugg Vlag van Zwitserland Martin Zürbrugg Seymaz-Yamaha 5
7 Vlag van Duitsland Egon Schons Vlag van Duitsland Eckart Rösinger Busch-Yamaha 4
8 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 18 3
9 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Zwitserland Pierre Gonin Seymaz-Yamaha 2
10 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van Duitsland Karl Paul Seymaz-Yamaha 1
DNF Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Vastloper[5] 4
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Seymaz-Yamaha Aanrijding[5]
DNF Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland Wim van Dis LCR-Yamaha Vastloper
DNF Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 2
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 5

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Trivia[bewerken]

HB-Suzuki[bewerken]

Geen enkele van de vier HB-Suzuki's reed een ronde tijdens de race. Loris Reggiani was gewond geraakt bij het trainingsongeval waarbij Iwao Ishikawa om het leven kwam, Toni Mang had een knieblessure door een ski-ongeval, Randy Mamola werd van achteren geramd toen zijn motor niet wilde aanslaan en Franco Uncini gaf op toen zijn motor pas aansloeg toen de rest al een ronde had afgelegd.


Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zuid-Afrika 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1982
Grand Prix-wegrace van Frankrijk Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI