Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1987

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automotodrom Grobnik
Officiële naam 37. YU Grand Prix
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992)
Datum 14 juni 1987
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Italië Loris Reggiani
Derde Vlag van Duitsland Reinhold Roth
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Duitsland Gerhard Waibel
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie

De Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1987 was de zesde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1987. De races werden verreden op 14 juni 1987 op het Automotodrom Grobnik bij Rijeka. In Joegoslavië reden slechts drie klassen: 80cc, 250 cc en 500 cc.

Algemeen[bewerken]

In 1987 werd er niets meer gehoord over de klachten die er bij de Joegoslavische GP van 1986 nog geweest waren, zoals de belabberde tijdwaarneming en slechte telefoon- en telexverbindingen. Wel was het asfalt nog steeds erg hobbelig. Het weer was bijzonder goed: het was bijna 30 °C.

500cc-klasse[bewerken]

In de 500cc-klasse waren het de gebruikelijke toppers die de dienst uitmaakten, voor zover ze niet al tijdens de training uitgeschakeld waren. Toch waren er enkele opmerkelijke prestaties. Allereerst van Raymond Roche, die zijn Cagiva naar de vijfde plaats reed, vervolgens van Pierfrancesco Chili die met de driecilinder Honda NS 500 uit 1986 zesde werd, en van Richard Scott, die als vervanger van Mike Baldwin opnieuw punten scoorde met de Lucky Strike-Yamaha met Dunlop-banden. Hij profiteerde daarbij wel van de valpartijen van Rob McElnea en Gustav Reiner. Kenny Irons scoorde zijn eerste WK-punt met de nog experimentele Suzuki RGV 500.

De training[bewerken]

In de training van de 500cc-klasse werd een groot deel van de toprijders al geëlimineerd. Freddie Spencer brak bij een val een sleutelbeen, Christian Sarron liep een hersenschudding op en Niall Mackenzie scheurde een enkel. Rob McElcnea brak zijn rechterpink op drie plaatsen, maar kon met een afgezaagd remhendel en een gespalkte pink toch van start gaan. Ook Wayne Gardner viel, maar hij hield daar slechts wat blauwe plekken en een handblessure aan over. Intussen was Gardner wel weer overtuigend de snelste, bijna een seconde sneller dan Randy Mamola. Opvallend was het goede trainingsresultaat van Freddie Spencer, die minstens 10 kilo te zwaar was geworden en ondanks zijn gebrek aan training de vierde tijd reed.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"30'70
2. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"31'69
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 1"31'76
4. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 1"31'94
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 1"32'20
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 1"32'50
7. Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 1"32'70
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 1"32'74
9. Vlag van Frankrijk Raymond Roche Bastos-Cagiva 1"32'80
10. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"32'80

De race[bewerken]

Nog vóór de start verdween Didier de Radiguès, wiens Cagiva hem al in de opwarmronde in de steek liet. Ron Haslam maakte zijn gebruikelijke bliksemstart, maar dit keer werd hij toch afgetroefd door Randy Mamola. In de tweede ronde nam Wayne Gardner de leiding over om ze niet meer af te staan. Toch konden Mamola en Eddie Lawson hem lang volgen, maar ze gingen met elkaar in gevecht, waardoor Gardner niet echt bedreigd werd. Toch had Gardner veel last van zijn rechter hand. Hij gaf gas met zijn handpalm en deed "vingeroefeningen" om de bloedsomloop in zijn hand op gang te houden. Bij het remmen had hij erg veel pijn. Tegen het einde van de race moest Lawson afhaken, naar eigen zeggen door carburatieproblemen. Ron Haslam had intussen een eenzame race op de vierde plaats gereden.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 30 46"30'64 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 30 +2'43 2 12
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 30 +15'22 3 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 30 +30'32 8 8
5 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Bastos-Cagiva 30 +43'71 9 6
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 30 +44'44 10 5
7 Vlag van Japan Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 30 +51'67 12 4
8 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda 30 +59'50 7 3
9 Vlag van Nieuw-Zeeland Richard Scott Roberts-Lucky Strike-Yamaha 30 +59'76 13 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Heron-Suzuki 30 +1"18'44 16 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 30 +1"25'09 19
12 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda 30 +1"30'64 18
13 Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Honda 29 +1 ronde 17
14 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki 29 +1 ronde 21
15 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Honda 29 +1 ronde 24
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Duckhams-Honda 29 +1 ronde 27
17 Vlag van San Marino Fabio Barchitta Honda 29 +1 ronde 23
18 Vlag van Italië Massimo Broccoli Honda 29 +1 ronde 22
19 Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Honda 29 +1 ronde 32
20 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Fior-SNCF-Honda 29 +1 ronde 30
21 Vlag van Duitsland Gerold Fischer Honda 29 +1 ronde 28
22 Vlag van Duitsland Georg Jung Honda 29 +1 ronde 25
23 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Lucky Strike-Fior-Honda 28 +2 ronden 20
24 Vlag van Griekenland Dimitris Papandreou Suzuki 28 +2 ronden 25

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Honda 27 34
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Hein Gericke-Honda 23 Val 14
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 18 Val[1] 6
Vlag van Tsjechië Pavol Dekanek Suzuki 11 33
Vlag van Duitsland Helmut Schütz Honda 5 29
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Silvo Habat Honda 5 31
Vlag van Italië Vittorio Scatola Paton 2 26

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda Blessure[2] 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda Blessure[3] 8
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Blessure[4] 11
Vlag van België Didier de Radiguès Bastos-Cagiva Defect in opwarmronde 15

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Carey Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Maarten Duyzers HDJ-Honda
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[5]
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Suzuki

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 73
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Roberts-Lucky Strike-Yamaha 56
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 49
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 48
5 Vlag van Japan Tadahiko Taira Agostini-Marlboro-Yamaha 28
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 23
Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Agostini-Marlboro-Yamaha 20
9 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 15
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda 11

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-klasse was er eindelijk succes voor regerend wereldkampioen Carlos Lavado, die nog geen enkele podiumplaats gescoord had. Hij benutte de betere stuurkwaliteiten én de nieuwe zuigers en cilinders van de Yamaha YZR 250 optimaal, zowel in de training als in de race. Hij was eigenlijk de enige Yamaha-rijder die dat kon doen, want het 250cc-Yamaha-team van Giacomo Agostini was gehandicapt door de blessures van Luca Cadalora en Martin Wimmer[6] en het Franse Sonauto-Yamaha moest Patrick Igoa missen omdat die zijn heup gebroken had. Jean-Philippe Ruggia reed weliswaar ook voor dat team, maar die was een Yamaha TZ 250 productieracer gewend. Nu kreeg hij Igoa's YZR 250, maar daar viel hij twee keer mee in de training, waarbij hij een zware ribblessure en een hersenschudding opliep. Honda-fabriekscoureur Toni Mang kreeg in de race bandenproblemen door de warmte en moest de leiding in het wereldkampioenschap teruggeven aan Reinhold Roth.

De training[bewerken]

Carlos Lavado was op het Automotodrom Grobnik altijd snel geweest en nu was hij zelfs ruim een seconde sneller dan Jacques Cornu, die een flink aantal fabrieks-Honda NSR 250's aanvoerde. Tussen hen presteerde de zwaar geblesseerde Martin Wimmer zeer goed door de vijfde startplaats op te eisen als tweede Yamaha-rijder, maar Loris Reggiani nestelde zich op de derde plaats met de (kansloos geachte) Aprilia.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"33'15
2. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 1"34'20
3. Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 1"34'43
4. Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 1"34'44
5. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 1"34'54
6. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"34'65
7. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"34'70
8. Vlag van Venezuela Ivàn Palazzese Yamaha 1"34'81
9. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"34'91
10. Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 1"34'92

De race[bewerken]

Sito Pons stond op de tweede startrij, maar hij was als snelste weg, gevolgd door Dominique Sarron en Jacques Cornu, maar de kopgroep bestond ook nog uit Toni Mang, Martin Wimmer, Carlos Lavado, Reinhold Roth Jean-Philippe Ruggia, Loris Reggiani en Carlos Cardús. In de tweede ronde nam Mang de leiding over en hij sloeg een klein gaatje, dat meteen gedicht werd door Cornu. Lavado was toen al aan zijn opmars begonnen en kwam samen met Roth bij het leidende tweetal. Mang begon terug te vallen. Lavado nam de leiding en sloeg een gat met twee achtervolgende groepen: Roth, Reggiani en Cornu en daarachter Mang, Sarron en Wimmer. Reggiani kon zich ook losmaken, temeer omdat Roth en Cornu met elkaar in gevecht bleven. Toni Mang werd slechts zevende. Hij had te veel van zijn banden geëist, maar haalde voor het eerst sinds 1981 de finish in Joegoslavië.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 41"24'76 1 15
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax +4'95 3 12
3 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda +5'90 6 10
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda +6'16 2 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha +9'16 7 6
6 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda +11'19 5 5
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland +11'86 4 4
8 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda +25'53 9 3
9 Vlag van Spanje Juan Garriga Ducados-Yamaha +25'73 11 2
10 Vlag van Venezuela Ivàn Palazzese Yamaha +26'09 8 1
11 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia[7] Gauloises-Sonauto-Yamaha +26'34 13
12 Vlag van Italië Maurizio Vitali FMI-Garelli +51'92 14
13 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Honda +53'79 12
14 Vlag van België Stéphane Mertens Katayama-Armstrong-HRC-Honda +1"06'92 24
15 Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Honda +1"09'14 16
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod EMC-Rotax +1"09'51 17
17 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Honda +1"10'13 18
18 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Defi-Rotax +1"17'67 22
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha +1"21'21 23
20 Vlag van Duitsland Harald Eckl Honda +1"21'65 20
21 Vlag van Italië Marcellino Lucchi Honda +1"22'12 28
22 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Parisienne-Honda +1"34'37 26
23 Vlag van België René Delaby Yamaha +1"34'79 25
24 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda +1 ronde 19
25 Vlag van Frankrijk Jean Foray Yamaha +1 ronde 33
26 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Honda +1 ronde 35
27 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Leljak Honda +2 ronden 36

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Honda 21
Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda Opgave[8] 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Honda 27
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Honda 31
Vlag van Oostenrijk Josef Hutter Honda 32
Vlag van Italië Massimo Matteoni Honda 29
Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha 15
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Honda 37
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Martin Sraj Honda 34

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Blessure[9] 30

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) D. Stankovic Yamaha
Vlag van Italië Massimo Sirianni Yamaha
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) I. Sola MBA
Vlag van Griekenland Stelio Marmaras Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Fausto Ricci Iberna-Honda
Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha Blessure[10]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 55
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Deutschland 52
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 38
4 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 35
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 29
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Agostini-Marlboro-Yamaha 28
7 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 27
8 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 24
9 Vlag van Spanje Juan Garriga Ducados-Yamaha 20
10 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 18
Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda

80cc-klasse[bewerken]

In de 80cc-klasse zorgde Jorge Martínez dat hij zijn wereldtitel kon prolongeren. In de trainingen was hij uiteindelijk de snelste en de race leidde hij van start tot finish. Uiteindelijk bouwde hij zijn voorsprong in het wereldkampioenschap uit tot 28 punten.

De training[bewerken]

In de eerste trainingen leek Stefan Dörflinger de overhand te hebben en hij was zelfs twee seconden sneller dan Jorge Martínez. Later wisselden ze enkele malen van plek en ze braken diverse records, maar aan het eind van de rit reed Martínez zich naar poleposition, 0,4 seconde voor Dörflinger. Hans Spaan was nu goed hersteld van zijn blessure en reed de vierde trainingstijd, maar zijn Bakker-frame liep wel een scheurtje op[11], wat zorgen baarde voor de race. Wilco Zeelenberg viel hard en liep een sleutelbeenbreuk op. Natuurlijk waren er veel Joegoslavische deelnemers, waarvan er enkele met een Sever aan de start kwamen. Deze ontwikkeling van Vilko Sever was echter geen succes, geen enkele machine wist zich voor de race te kwalificeren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 1"41'09
2. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger LCR-Krauser 1"41'48
3. Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 1"43'60
4. Vlag van Nederland Hans Spaan JVC-HuVo-Casal 1"43'93
5. Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser 1"44'10
6. Vlag van Duitsland Gerhard Waibel LCR-Krauser 1"44'22
7. Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 1"24'28
8. Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 1"44'60
9. Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser 1"44'61
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie LCR-Krauser 1"44'98

De race[bewerken]

Jorge Martínez zorgde al bij de start dat de spanning uit de 80cc-race grotendeels verdween. Hij liep meteen weg van Manuel Herreros en Gerhard Waibel. Stefan Dörflinger moest deze twee eerst passeren alvorens hij de aanval op Martínez kon inzetten, maar die was toen al te ver weggelopen. Herreros en Waibel moesten uiteindelijk ook Ian McConnachie voor laten gaan. Hans Spaan werd net als in de trainingen geconfronteerd met de overmatige trillingen van de HuVo-Casal: nu scheurde zijn rechter clip-on, waardoor hij zijn zesde plaats moest opgeven en slechts achtste werd achter Hubert Abold en Jörg Seel.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 29"10'37 1 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger LCR-Krauser +6'90 2 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie LCR-Krauser +14'90 10 10
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel LCR-Krauser +21'61 6 8
5 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi +21'78 3 6
6 Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser +39'18 5 5
7 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel +39'82 8 4
8 Vlag van Nederland Hans Spaan JVC-HuVo-Casal +47'82 4 3
9 Vlag van Spanje Juan Ramón Bolart Krauser +1"08'54 11 2
10 Vlag van Brazilië Alex Barros Arbizu-Casal +1"08'73 14 1
11 Vlag van Italië Mario Stocco Faccioli +1"31'68 16
12 Vlag van Duitsland Rainer Kunz Kroko +1"38'95 12
13 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlič Seel +1 ronde 13
14 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kroko +1 ronde 23
15 Vlag van Duitsland Richard Bay Casal +1 ronde 17
16 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt +1 ronde 20
17 Vlag van Nederland Jos van Dongen Krauser +1 ronde 21
18 Vlag van België Serge Julin Casal +1 ronde 25
19 Vlag van Frankrijk Paul Bordes RB +1 ronde 22
20 Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess +1 ronde 24
21 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Brane Rokavec Seel +1 ronde 30
22 Vlag van Spanje Herri Torrontegui JJ Cobas +2 ronden 14

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Casal 29
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser Val[12] 9
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Ziegler 26
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa 7
Vlag van Nederland Theo Timmer JVC-HuVo-Casal Opgave[13] 18

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Casal Blessure[14] 15
Vlag van Duitsland Johan Auer Auer 27
Vlag van Spanje Felix Rodríguez Casal 28

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Italië Giuliano Tabanelli UFO
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Sreten Vasic Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Leljak Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miljenko Nervo Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Uros Tomanovic Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miroslav Lesicki Sever

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 72
2 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel LCR-Krauser 44
3 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 39
4 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger LCR-Krauser 32
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie LCR-Krauser 28
6 Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser 18
7 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 15
8 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-Derbi 12
9 Vlag van Spanje Julián Miralles Marlboro-Derbi 10
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Campsa-Autisa
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer LCR-Krauser

Trivia[bewerken]

Dunlop banden[bewerken]

Roberts-Lucky Strike-Yamaha was het enige team dat met banden van Dunlop reed. Dat werkte had om de achterstand met Michelin in te lopen. Speciaal voor het ruwe asfalt in Rijeka waren zelfs vijf speciale achterbanden ontwikkeld.

Freddie Spencer[bewerken]

Pech bleef Freddie Spencer achtervolgen. Het hele seizoen 1986 was al verloren gegaan door een peesschedeontsteking en tijdens de Daytona 200 begin 1987 had hij een sleutelbeen gebroken. Daardoor kon hij niet in de GP van Japan en de GP van Spanje starten. Bij de GP van Duitsland was hij weer fit, maar nu beschadigde hij in de training een knie toen hij een curbstone raakte waarbij een stuk van de kniebeschermer in zijn been drong. Dat kostte hem ook de GP des Nations en de GP van Oostenrijk. Toen hij in Joegoslavië arriveerde was hij zeker niet afgetraind, zelfs dik geworden. Toch was zijn talent genoeg om de vierde trainingstijd te rijden, maar in een linkerbocht schoof zijn voorwiel weg en Spencer kwam ten val. Toen hij al bijna stil lag maakte hij een koprol en daarbij brak zijn sleutelbeen opnieuw.

Vraagtekens[bewerken]

De duwstart was afgeschaft om een aantal redenen, waaronder het gevaar dat een machine niet startte waardoor de achteropkomende rijders op de duwende collega botsten, maar ook omdat geblesseerde rijders vaak uitstekend konden rijden, maar niet konden aanduwen. Toch leverde de koppelingsstart ook wel vraagtekens op nu Martin Wimmer met een gebroken been en ee gebroken middenhandsbeentje aan elke race deelnam.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1987
FIM wereldkampioenschap wegrace
39e seizoen (1987)
Volgende race:
TT Assen 1987

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1986
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1988
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI