Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1977

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Opatija
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 19 juni 1977
Organisator FIM
350 cc
Poleposition Vlag van Australië John Dodds
Snelste ronde Vlag van Japan Takazumi Katayama
Eerste Vlag van Japan Takazumi Katayama
Tweede Vlag van Noorwegen[1] Jon Ekerold
Derde Vlag van Frankrijk Michel Rougerie
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Michel Rougerie
Snelste ronde Vlag van Italië Mario Lega
Eerste Vlag van Italië Mario Lega
Tweede Vlag van Japan Takazumi Katayama
Derde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Derde Vlag van Italië Maurizio Massmiani
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Plisson

De Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1977 was de zesde race van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1977. De race werd verreden op 19 juni 1977 op het stratencircuit Opatija, in Joegoslavië langs de kust van de Kvarnergolf tussen Opatija en Rijeka. Deze Grand Prix kostte het leven aan Giovanni Ziggiotto en Ulrich Graf.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van Joegoslavië kostte de levens van Giovanni Ziggiotto (gevallen tijdens de trainingen) en Ulrich Graf (gevallen in de 50cc-race). Deze wedstrijd, die van de coureurs nog vaak respijt had gekregen omdat de organisatoren veel werk maakten van de veiligheid, bleek door de hoge rotswanden en trottoirbanden toch echt te gevaarlijk en werd na 1977 verplaatst naar het Automotodrom Grobnik in Rijeka. Alan North, die in de 250cc-klasse aan de leiding van het klassement stond, kreeg geen startbewijs vanwege de apartheidspolitiek in zijn geboorteland Zuid-Afrika. Om die reden moesten zijn landgenoten Jon Ekerold en Kork Ballington met hun tweede paspoort starten; Ekerold had ook een Noors paspoort en Ballington een Brits.

350 cc[bewerken]

Slechts tien coureurs haalden de finish van de 350cc-GP van Joegoslavië. John Dodds had de snelste trainingstijd gereden, maar de kopstart was voor Jon Ekerold. Door de warmte waren er enorm veel uitvallers, maar de race werd gewonnen door Takazumi Katayama, die eigenlijk dubbel gehandicapt was. Zijn gebroken sleutelbeen was enkele dagen tevoren met een plaatje vastgezet en zijn driecilinder Yamaha werd in Amsterdam herbouwd nadat de machine in Chimay was uitgebrand. Katayama moest dus met een tweecilinder Yamaha rijden. Ekerold finishte als tweede en Michel Rougerie werd derde. Het Harley-Davidson-team bracht haar machines niet eens meer mee naar de Joegoslavië. In de 350cc-klasse haalden slechts tien rijders de finish.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha 56' 53" 0 15
2 Vlag van Noorwegen[1] Jon Ekerold Yamaha +35" 2 12
3 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha +1' 09" 7 10
4 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +1' 16" 9 8
5 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +1' 19" 8 6
6 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 43" 3 5
7 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 53" 3 4
8 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 57" 8 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Hogrel Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Duitsland Helmut Kassner Yamaha +1 ronde 1
DNF Vlag van Italië Mario Lega Bakker-Morbidelli
DNF Vlag van Italië Giacomo Agostini Yamaha val
DNF Vlag van Hongarije János Drapál Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk[1] Kork Ballington Yamaha val
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha val
DNF Vlag van Italië Gianni Pelletier Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Karl Auer Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Denis Boulom Yamaha val
DNF Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha
DNF Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha
DNF Vlag van Zweden Sven Andersson Yamaha
DNF Chiuro Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Schmied Rotax
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Yamaha
DNF Vlag van Italië Giuseppe Consalvi Yamaha
DNS Vlag van Venezuela José Cecotto Yamaha
DNS Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha politieke redenen[1]

250 cc[bewerken]

Alan North stond aan de leiding van het 250cc-kampioenschap, maar kreeg in Joegoslavië een startverbod vanwege de apartheidspolitiek in zijn land. Paolo Pileri kwam eindelijk weer aan de start na zijn val zes weken eerder in Oostenrijk. Ook Patrick Fernandez, wiens leven in Oostenrijk nog aan een zijden draadje had gehangen, was weer terug (hij werd zelfs zesde). Michel Rougerie was de snelste in de training, maar viel in de race al snel uit. Na de eerste ronde kwamen de Morbidelli-coureurs Mario Lega en Paolo Pileri met een grote voorsprong langs start/finish, maar na ongeveer vijf ronden begon Lega weg te lopen. Pileri kreeg net als vele anderen problemen met zijn koppeling waardoor hij uitviel. Takazumi Katayama was vanaf het middenveld naar voren gekomen en finishte als tweede. Hij had een week eerder in Chimay een sleutelbeen gebroken maar had dat door de beroemde dr. Derweduwen met een plaatje vast laten zetten. Tom Herron werd derde. Hierdoor nam Mario Lega de leiding in het kampioenschap over terwijl Alan North terugzakte naar de vierde plaats.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli 49' 19" 4 15
2 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +6" 2 12
3 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +41" 2 10
4 Vlag van Australië John Dodds Yamaha +48" 3 8
5 Vlag van Italië Pierluigi Conforti Yamaha +51" 4 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 02" 2 5
7 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +1' 06" 0 4
8 Vlag van Noorwegen[1] Jon Ekerold Yamaha +1' 10" 2 3
9 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +1' 27" 0 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +1' 44" 7 1
11 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +1' 45" 7
12 Vlag van Italië Gianni Pelletier Yamaha +1' 46" 1
13 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +2' 05" 8
14 Vlag van Duitsland Toni Mang Yamaha +2' 09" 2
15 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Venezuela José Cecotto Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Italië Sauro Pazzaglia Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Italië Giuseppe Consalvi Yamaha +1 ronde
DNQ Vlag van Oostenrijk Rudolf Weiss Yamaha
DNQ Vlag van Zweden Sven Andersson Yamaha
DNQ Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Marijan Kosic Yamaha
DNQ Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha
DNQ Chiuro Yamaha
DNQ Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Branko Bevanda Yamaha
DNQ Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Majher Yamaha
DNQ Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miodrag Saric Yamaha
DNQ Vlag van Italië Giovanni Ziggiotto Harley-Davidson[2] (†)
DNQ Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli koppeling
DNF Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki
DNF Vlag van Japan Masahiro Wada Kawasaki val
DNF Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk[1] Kork Ballington Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Harley-Davidson val
DNF Vlag van Duitsland Helmut Kassner Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Yamaha
DNS Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha politieke redenen[1]

125 cc[bewerken]

In Opatija kon Ángel Nieto (nog steeds op de oude Bultaco omdat de nieuwe racer niet klaar was) enkele ronden bij Pier Paolo Bianchi blijven, maar daarna reed Bianchi gemakkelijk van hem weg om te winnen. Nieto werd tweede en Maurizio Massimiani haalde met een Morbidelli zijn eerste podiumplaats. In de 125cc-klasse haalden slechts tien rijders de finish. De Zwitserse deelnemers (Stefan Dörflinger, Hans Müller en Xaver Tschannen) zetten hun machines al vroeg aan de kant uit piëteit met hun verongelukte landgenoot Ulrich Graf.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Morbidelli 46' 25" 4 15
2 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Bultaco +1' 13" 9 12
3 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Morbidelli +1' 37" 4 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 52" 8 8
5 Vlag van Italië Ermanno Giuliano Morbidelli +2' 09" 4 6
6 Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli +2' 16" 1 5
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Morbidelli +2' 28" 2 4
8 Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli +1 ronde 3
9 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Morbidelli +2 ronden 2
10 Vlag van België Julien van Zeebroeck Morbidelli +3 ronden 1
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti Morbidelli
DNF Vlag van Hongarije János Drapál Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli Gestopt[3]
DNF Vlag van Italië Sauro Pazzaglia Morbidelli val
DNF Vlag van Argentinië Willy Pérez Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli Gestopt[3]
DNF Vlag van Italië Germano Zanetti Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Xaver Tschannen Bender Gestopt[3]
DNF Vlag van Italië Luigi Rinaudo Morbidelli
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Branko Jelavic Morbidelli
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miodrag Saric Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Morbidelli
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Boris Bajc Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Herbert Rittberger Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli
DNS Vlag van Italië Giovanni Ziggiotto Morbidelli (†)

50 cc[bewerken]

Ángel Nieto (Bultaco) trainde als snelste in Opatija en leidde de race ook van start tot finish. Ulrich Graf (Kreidler) was aanvankelijk tweede, maar werd ingehaald door Nieto's teamgenoot Ricardo Tormo. Graf verongelukte echter terwijl hij op de derde plaats lag. Waarschijnlijk door een lekke band vloog hij tegen een rotswand. Daardoor eindigde Patrick Plisson met zijn ABF op als derde. Ulrich Graf had in 1976 uitgerekend op dit circuit de enige WK-overwinning uit zijn carrière behaald.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Bultaco 40' 47" 6 15
2 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco +4" 6 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF +2' 08" 9 10
4 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler +1 ronde 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet UFO-Morbidelli +1 ronde 6
6 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler +1 ronde 5
7 Vlag van Spanje (1977-1981) Ramón Galí Derbi +1 ronde 4
8 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Adrijan Bernetic Tomos +1 ronde 3
9 Vlag van Nederland Theo Timmer Kreidler +1 ronde 2
10 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler +1 ronde 1
11 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler +1 ronde
12 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Lusuardi +1 ronde
13 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler +3 ronden
14 Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler +3 ronden
15 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Vilko Sever Kreidler +4 ronden
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Herbert Rittberger Van Veen-Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Ulrich Graf Kreidler val (†)
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Boris Bajc Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Nevio Paliska Tomos val
DNF Vlag van Nederland Engelbert Kip Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler
DNF Vlag van Italië Giorgio Antolini Derbi
DNF Vlag van Noorwegen Ove Skifjeld Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Boris Marusa Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Repizky Kreidler
DNF Vlag van België Julien van Zeebroeck Kreidler
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Joaquín Galí Bultaco
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1977
FIM wereldkampioenschap wegrace
29e seizoen (1977)
Volgende race:
TT Assen 1977

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1976
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1978
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA