Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Silverstone
Officiële naam John Player British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 6 augustus 1978
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Michel Rougerie
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manship
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
350 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Tweede Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
Derde Vlag van Frankrijk Raymond Roche
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton
Derde Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Verenigd Koninkrijk James Neil

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1978 was de tiende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1978. De races werden verreden op 6 augustus 1978 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). In Silverstone werd de wereldtitel in de 350cc-klasse beslist. De wereldtitel in de 125cc-klasse werd al voor de start beslist, want Pier Paolo Bianchi had zijn been gebroken in de Grand Prix van Finland en kon daardoor niet starten.

500 cc[bewerken]

De Britse 500cc-GP begon droog en opnieuw reed Wil Hartog aan de leiding. Hij werd even gepasseerd door Kenny Roberts, maar samen hadden ze een voorsprong op de rest van het veld. Barry Sheene zakte af naar de zesde plaats. Het begon te regenen terwijl iedereen op slicks reed. Hartog was een van de eerste uitvallers toen zijn motor op drie cilinders begon te lopen. De omstandigheden werden steeds slechter en Barry Sheene liet als eerste wielen met regenbanden monteren. Een aantal coureurs volgde dat voorbeeld, maar niet iedereen. Roberts deed het wel en won de race, maar Steve Manship (Suzuki) die op intermediates was gestart, bleef rijden en werd tweede, terwijl Sheene uiteindelijk derde werd. Door alle bandenwissels was niet iedereen overtuigd van de finishvolgorde: Marco Lucchinelli, die geen wielen had gewisseld, claimde de overwinning en diende tervergeefs een protest tegen de uitslag in. Kenny Roberts kon zelf niet uitsluiten dat hij de eerste plaats in Engeland ten onrechte had gekregen ("Ik word betaald om te rijden, niet om de ronden te tellen"), maar had in Duitsland in elk geval aan een vierde plaats genoeg om wereldkampioen te worden. Uiteindelijk bleek dat Roberts wel degelijk winnaar was.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 55' 56" 93 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manship Suzuki +8" 05 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki +1' 06" 76 10
4 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Cagiva-Suzuki +1' 29" 35 8
5 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +1' 56" 98 6
6 Vlag van Italië Gianni Rolando Suzuki +1 ronde 5
7 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +1 ronde 2
10 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +2 ronden
16 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +2 ronden
17 Vlag van Duitsland Gerhard Vogt Yamaha +2 ronden
18 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +3 ronden
19 Vlag van Nieuw-Zeeland John Woodley Suzuki +3 ronden
20 Vlag van Nederland Dick Alblas Suzuki +3 ronden
DNF Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki val
DNF Vlag van Italië Gianfranco Bonera Cagiva-Suzuki ongeluk
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Suzuki banden
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Suzuki banden
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki banden
DNF Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki banden
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Leslie van Breda Suzuki motor
DNF Vlag van Verenigde Staten Steve Baker Suzuki
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Wood Suzuki
DNF Vlag van Frankrijk Marc Fontan Suzuki
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Nenning Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Franz Rau Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Potter Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Stowe Suzuki
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Wright Yamaha

350 cc[bewerken]

In de 350cc-race liet Kork Ballington de snel gestarte Tom Herron vijftien ronden lang aan de leiding rijden. Ballington volgde samen met Michel Rougerie, tot hij het wel genoeg vond en met tien seconden voorsprong de wedstrijd won. Daarmee behaalde hij tevens zijn eerste wereldtitel. Herron eindigde de race als tweede en Mick Grant werd derde.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 44' 43" 57 15
2 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +10" 23 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki +23" 01 10
4 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha +52" 43 8
5 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha +59" 09 6
6 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +59" 76 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +59" 85 4
8 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 00" 24 3
9 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha +1' 00" 74 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +1' 30" 23 1
11 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +1' 31" 27
12 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli +1' 31" 48
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Nederland Jack Middelburg Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson +1 ronde
DNF Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha vastloper
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki frame
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha
DNF Vlag van Australië Ray Quincey Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
DNF Vlag van Italië Gianni Rolando Yamaha
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Yamaha
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Víctor Palomo Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha
DNF Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha

250 cc[bewerken]

In de 250cc-race ontstond na de start een leuke strijd tussen Tom Herron, Alain Chevallier en Kork Ballington, terwijl de achtervolgende groep werd aangevoerd door Toni Mang. Ballington viel echter uit door een uitgelopen big-end. Chevallier viel en moest zijn race in het achterveld voortzetten, maar Mang reed de snelste raceronde en drie ronden voor het einde passeerde hij Tom Herron. Raymond Roche (Yamaha), die in de 350cc-race was uitgevallen, werd derde.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 43' 03" 32 15
2 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +0" 19 12
3 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha +23" 45 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki +30" 82 8
5 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +30" 97 6
6 Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha +31" 48 5
7 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +31" 63 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +31" 78 3
9 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +59" 41 2
10 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha +59" 63 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha +1' 10" 30
12 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 11" 84
13 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha +1' 13" 67
14 Vlag van Australië Greg Johnson Yamaha +1' 21" 87
15 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Dudley Cramond Yamaha +1' 31" 36
16 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1' 34" 76
17 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +1' 35" 41
18 Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol HBI +1 ronde
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernard Murray Yamaha +1 ronde
21 Vlag van België Yves de Kimpe Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki motor
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki val
DNF Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli val
DNF Vlag van Australië Ray Quincey Yamaha
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Yamaha
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti Yamaha
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Hickman Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Huxley Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
DNF Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha
DNQ Vlag van Italië Walter Villa MBA

125 cc[bewerken]

Pier Paolo Bianchi (gebroken been) kwam uiteraard niet aan de start in Silverstone, en dat betekende dat Eugenio Lazzarini al wereldkampioen was. Ángel Nieto was nu de enige Minarelli-coureur en hij nam meteen de leiding om die niet meer af te staan. Lazzarini moest nog even vechten met Thierry Espié, maar ze werden allebei ingehaald door Clive Horton, die eerst nog op de zevende plaats had gelegen. Horton pakte de tweede plaats, Lazzarini werd derde.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 44' 51" 08 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli +17" 02 12
3 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA +21" 20 10
4 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane +29" 90 8
5 Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli +40" 57 6
6 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +40" 94 5
7 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli +45" 37 4
8 Vlag van Frankrijk Yves Dupont Morbidelli +1' 01" 91 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 10" 39 2
10 Vlag van Italië Felice Agostini Morbidelli +1' 10" 65 1
11 Vlag van Zwitserland Karl Fuchs Morbidelli +1' 44" 40
12 Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli +1 ronde
13 Vlag van Frankrijk Daniel Meyer Morbidelli +1 ronde
14 Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli +1 ronde
15 Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli +1 ronde
16 Vlag van Nederland Jan Ubels Morbidelli +2 ronden
17 Vlag van Zwitserland Alain Pellet Morbidelli +2 ronden
DNF Vlag van Italië Pierluigi Conforti MBA
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Laurent Gomis Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli
DNF Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse Morbidelli
DNF Vlag van Nederland Jan Huberts Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kernan Morbidelli
DNF Vlag van Nederland Kees van de Ven Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Carr Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Leigh Notman Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Benga Johansson Morbidelli
DNF Vlag van Nederland Bennie Wilbers Morbidelli
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Shirtliff Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Garnett Morbidelli

Zijspanklasse[bewerken]

De zijspancoureurs hadden Zweden en Finland overgeslagen en kwamen pas op het kletsnatte circuit van Silverstone weer aan de beurt. Alain Michel en Stuart Collins leidden de race van start tot finish, Rolf Biland/Kenneth Williams werden met de BEO-Yamaha tweede en Jock Taylor/James Neil, die net een nieuwe sponsor hadden gevonden, werden derde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins Seymaz-Yamaha 45' 27" 56 15
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams BEO-Yamaha +11" 36 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk James Neil Windle-Yamaha +1' 02" 13 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hodgkins Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Windle-Yamaha +1' 10" 44 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Seymaz-Yamaha +1' 23" 39 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Burns Yamaha +1' 27" 92 5
7 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van België Paul Gérard Seymaz-Yamaha 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Busch-Yamaha +1 ronde 3
9 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 2
10 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Billy Gällros Windle-Yamaha 1
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1978
FIM wereldkampioenschap wegrace
30e seizoen (1978)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1978

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1977
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1979
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA