Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace van België 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van België Grand Prix-wegrace van België 1978
Circuit de Spa-Francorchamps
Officiële naam Grote Prijs van België voor Moto's/Grand Prix de Belgique des Motos
Land Vlag van België België
Datum 2 juli 1978
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Michel Rougerie
Eerste Vlag van Nederland Wil Hartog
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Italië Walter Villa
Eerste Vlag van Italië Paolo Pileri
Tweede Vlag van Italië Franco Uncini
Derde Vlag van Italië Walter Villa
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi en Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto
Derde Vlag van Italië Maurizio Massimiani
50 cc
Poleposition Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo
Eerste Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Zijspan
Poleposition Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Eerste Vlag van Zwitserland Bruno Holzer/Vlag van Zwitserland Karl Meierhans
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins
Derde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams

De Grand Prix-wegrace van België 1978 was de zevende race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1978. De races werden verreden op 2 juli 1978 op het Circuit de Spa-Francorchamps nabij Malmedy, (Liège).

In België zette de Suzuki-fabriek alles op alles om in elk geval de constructeurstitel nog te winnen. Daarom kreeg Wil Hartog de motorfiets van de gewonde Pat Hennen en Michel Rougerie de reservemachine van Barry Sheene. Zij moesten de Yamaha-rijders op achterstand zetten en Sheene laten winnen. Sheene pakte op de natte baan ook wel kopstart, maar ronde na ronde kwam Wil Hartog als eerste langs, gevolgd door Sheene en Roberts. Hartog wilde Sheene wel voorbij laten, maar die ging zo langzaam dat zelfs de slecht gestarte Rougerie aansluiting vond. Uiteindelijk liet Wil Hartog Barry Sheene voorbij om hem vervolgens acht tot negen maal in te halen om hem te tonen op welke plaatsen hij te langzaam ging. Sheene begreep de boodschap niet en kon gewoon niet zo snel als Wil Hartog. Uiteindelijk maakte de Japanse teamleiding een einde aan het spektakel: zij toonden Hartog enkele ronden voor het einde een pitbord met de tekst "GO". Op die manier zou in elk geval een Suzuki winnen, belangrijk voor de constructeurstitel. In de laatste paar ronden pakte Hartog een voorsprong van dertien seconden en hij won de Belgische Grand Prix. Kenny Roberts, die zich gewoon op Sheene geconcentreerd had, werd tweede, Barry Sheene derde.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Nederland Wil Hartog Heron-Suzuki 39' 50" 4 15
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +15" 8 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Suzuki +18" 6 10
4 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Heron-Suzuki +21" 3 8
5 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +1' 18" 9 6
6 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +1' 19" 0 5
7 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki 3
9 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Suzuki 2
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki 1
11 Vlag van Nieuw-Zeeland John Woodley Suzuki
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Suzuki
13 Vlag van Zweden Bo Granath Suzuki
14 Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki
15 Vlag van Australië Jack Findlay Suzuki
16 Vlag van Australië Greg Johnson Suzuki
17 Vlag van België Hervé Regout Suzuki
18 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki
19 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Les van Breda Suzuki +1 ronde
20 Vlag van Duitsland Gerhard Vogt Suzuki +1 ronde
21 Vlag van België Guy Cooremans Suzuki +1 ronde
22 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Hogrel BUT +1 ronde

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha motor
Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki banden
Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki motor
Vlag van Verenigde Staten Steve Baker Gallina-Suzuki motor
Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Alan North onbekend motor
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Suzuki motor
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold Suzuki versnellingsbak
Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki motor
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Newbold Suzuki motor
Vlag van Nederland Cor Scheepens Suzuki
Vlag van Duitsland Franz Rau Suzuki
Vlag van Nederland Dick Alblas Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki
Vlag van Duitsland Franz Heller Suzuki

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Carlos de San Antonio Suzuki

Top tien tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 81
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Suzuki 67
3 Vlag van Verenigde Staten Pat Hennen Heron-Suzuki 51
4 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki / Heron-Suzuki 38
5 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha 35
6 Vlag van Verenigde Staten Steve Baker Gallina-Suzuki 25
7 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha 23
8 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 22
9 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki 20
10 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki / Heron-Suzuki 18

In de 250cc-race startte de Yamaha van Kenny Roberts heel slecht en na de eerste ronde parkeerde hij zijn machine in de pit. Gregg Hansford viel ook al in de eerste ronde uit en Mick Grant (Kawasaki) stopte na de tweede ronde, terwijl Kork Ballington in de nattigheid geen risico's nam en slechts vijfde werd. De leiders in het kampioenschap speelden dus geen grote rol en dat gaf Paolo Pileri en Franco Uncini de kans om om de winst te vechten. Uiteindelijk won Pileri met een behoorlijke voorsprong. Om de derde plaats werd stevig gevochten door Walter Villa en Patrick Fernandez. Uiteindelijk werd die strijd door Villa gewonnen.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli 40' 35" 0 15
2 Vlag van Italië Franco Uncini Yamaha +23" 1 12
3 Vlag van Italië Walter Villa Harley-Davidson +37" 6 10
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +37" 8 8
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington Kawasaki +1' 07" 0 6
6 Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli +1' 07" 2 5
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 4
8 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha 3
9 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha 2
10 Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha 1
11 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold Yamaha
12 Vlag van België Etienne Geeraerd Yamaha
13 Vlag van België Albert Debouny Yamaha
14 Vlag van Duitsland Josef Hage Japol
15 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha
16 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha
17 Vlag van België René Delaby Yamaha
18 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha
20 Vlag van Australië Kenny Blake Yamaha
21 Vlag van Japan Ken Nemoto Yamaha
22 Vlag van Duitsland Dieter Heinen Yamaha
23 Vlag van Frankrijk Roland Faesser Yamaha
24 Vlag van Frankrijk Armand Gras Yamaha

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië John Dodds Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha opgave
Vlag van België Michel Biver Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki
Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Yamaha
Vlag van België Jean-Marc Toffolo Yamaha
Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki
Vlag van Australië Ray Quincey Yamaha
Vlag van België Guy Origer Yamaha
Vlag van België Francis Hollebecq Yamaha
Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha
Vlag van Frankrijk Pierre Tocco Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van Duitsland Harald Merkl Yamaha
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
Vlag van België Olivier Liegeois Yamaha
Vlag van België Patrick de Radiguès Yamaha
Vlag van België Alain Nies Yamaha
Vlag van België Yves de Kimpe Yamaha
Vlag van België Michel Steven Yamaha
Vlag van Frankrijk Franck Gross Yamaha
Vlag van Canada Ron Kirkham Yamaha
Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha
Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha
Vlag van België Jean-Claude Baele Yamaha
Vlag van Frankrijk Éric Saul Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts Yamaha
Vlag van Denemarken Børge Nielsen Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha
Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Dirk du Plooy Yamaha
Vlag van Italië Valerio Pessotto Yamaha
Vlag van Frankrijk Denis Boulom Yamaha
Vlag van België Roger Kockelman Yamaha
Vlag van België Philippe Jacob Yamaha
Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha
Vlag van België Richard Hubin Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Kork Ballington Kawasaki 57
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 54
3 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 52
4 Vlag van Italië Franco Uncini Venemotos-Yamaha 40
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha 27
6 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli 21
7 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha 19
8 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha 17
9 Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli 16
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Jon Ekerold Yamaha 14

In de 125cc-klasse reed Ángel Nieto met toestemming van zijn "baas" (niet Bultaco⁣, maar de Spaanse bond) voor het eerst met een Minarelli, in dienst van Pier Paolo Bianchi. Samen met Maurizio Massimiani reden ze weg van het veld, maar na vijf ronden moest ook Massimiani afhaken. Bianchi en Nieto gingen er samen vandoor en reden ook samen de snelste ronde. Volgens afspraak mocht Bianchi winnen en zo zijn achterstand op Eugenio Lazzarini wat verkleinen. Lazzarini deed het op de natte baan rustig aan, hij werd zesde en behield daardoor toch nog 34 punten voorsprong op Bianchi.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli 38' 12" 2 15
2 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto Minarelli +3" 3 12
3 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Morbidelli +11" 1 10
4 Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli +1' 29" 3 8
5 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli +1' 34" 3 6
6 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA 5
7 Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli 4
8 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli 3
9 Vlag van Nederland Cees van Dongen Morbidelli 2
10 Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli 1
11 Vlag van Nederland Bennie Wilbers Morbidelli
12 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Morbidelli
13 Vlag van Duitsland Walter Koschine Bender
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli
15 Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli
16 Vlag van Zweden Benga Johansson Morbidelli
17 Vlag van Frankrijk Yves Dupont Morbidelli
18 Vlag van Nederland Jan Huberts Morbidelli
19 Vlag van Duitsland Bernd Schneider Bender
20 Vlag van Nederland Jan Ubels Buton

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli
Vlag van België Julien van Zeebroeck Morbidelli
Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane
Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau Morbidelli
Vlag van België Poliet Morbidelli
Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Morbidelli
Vlag van Zwitserland Marc-Anton Constantin Morbidelli
Vlag van Italië Felice Agostini Morbidelli
Vlag van Italië Aldo Pero Morbidelli
Vlag van Nederland Kees van de Ven Morbidelli
Lida Honda
Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ
Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli
Vlag van Frankrijk Laurent Gomis Morbidelli
Vlag van België Michel Simul Honda
Vlag van België René Renier Honda

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van België Jean-Claude Baele Morbidelli
Vlag van Italië Claudio Lusuardi Morbidelli
Vlag van België Freddy Blaise Morbidelli
Vlag van België Guy Collard Morbidelli
Vlag van België Eddy Goffinet Morbidelli

Top tien tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA 89
2 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli 55
3 Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli 44
4 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Morbidelli 42
5 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli 28
Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane
7 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Bender / Morbidelli 22
8 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli 18
9 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ángel Nieto Bultaco / Minarelli 16
10 Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli 13

Op het natte circuit van Spa-Francorchamps was Ricardo Tormo al vanaf de start voor niemand bij te houden. Al na één ronde had hij 14 seconden voorsprong op Eugenio Lazzarini en dat zou oplopen tot bijna een minuut. Lazzarini werd wel tweede, voor Stefan Dörflinger, die nog niet veel had gereden omdat hij tijdens races in Raalte geblesseerd was geraakt.

Uitslag 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo Bultaco 31' 52" 3 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler +56" 1 12
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler +2' 23" 2 10
4 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco +2' 24" 6 8
5 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Kreidler +2' 34" 9 6
6 Vlag van België Pierre Dumont Kreidler +2' 48" 7 5
7 Vlag van Duitsland Hagen Klein Kreidler 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF 3
9 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 2
10 Vlag van Nederland Theo Timmer Kreidler 1
11 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau Kreidler
12 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler
13 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Joaquín Galí Bultaco
14 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ramón Galí Bultaco
15 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler
16 Vlag van Frankrijk Daniel Corvi Kreidler
17 Vlag van België Chris Baert Kreidler
18 Vlag van België Marcel van der Steene Kreidler
19 Vlag van Frankrijk Michel de Poligny Scrab
20 Vlag van België Dirk van der Donckt Kreidler
21 Vlag van Duitsland Wolfgang Golembeck Kreidler
22 Vlag van Duitsland Franz Unger Kreidler
23 Vlag van Zweden Ove Skifjeld Kreidler
24 Vlag van Duitsland Otto Machinek Kreidler

Niet gefinished

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler
Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler
Vlag van Frankrijk Yves Le Toumelin Kreidler
Vlag van België Serge Julin Lusuardi
Vlag van Zwitserland Hans Müller Kreidler
Vlag van België Charles Dumont Kreidler
Vlag van België Julien van Zeebroeck Kreidler
Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler
Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler
Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Kreidler

Niet gekwalificeerd

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk
Vlag van België Georges Fissette Kreidler
Vlag van België Emmanuel Ghilain Kreidler
Vlag van Portugal Henrique Sande Bultaco
Vlag van België Robert Evrard Kreidler
Vlag van België René Loge Kreidler
Vlag van Frankrijk Benjamin Laurent Kreidler
Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Kreidler

Top tien tussenstand 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) Ricardo Tormo Bultaco 54
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler 42
3 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF 35
4 Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler 18
5 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Van Veen-Kreidler 16
6 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Kreidler 14
7 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler 11
8 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 10
Vlag van België Julien van Zeebroeck Kreidler
10 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco 8

Zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Op het drijfnatte circuit hadden de zijspancombinaties met hun brede banden veel last van aquaplaning. Hoewel Alain Michel/Stuart Collins na de eerste ronde als eerste voorbij kwamen, gevolgd door Rolf Biland/Kenneth Williams, leek de combinatie Bruno Holzer/Karl Meierhans (LCR-Yamaha) op de een of andere manier meer grip te hebben dan de rest. Waar iedereen met spinnende wielen probeerde grip te vinden trok hun machine veel gemakkelijker op. Zij wonnen dan ook, voor Michel/Collins en Biland/Williams. Rolf Biland reed overigens met zijn TTM-Yamaha omdat die sneller was dan de BEO en het in Spa-Francorchamps meer op snelheid aan kwam.

Uitslag zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Ptn
1 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha 47' 50" 0 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins Seymaz-Yamaha +22" 7 12
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams TTM-Yamaha +28" 3 10
4 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch Seymaz-Yamaha +2' 22" 2 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hodgkins Vlag van Verenigd Koninkrijk John Parkins Windle-Yamaha +3' 01" 0 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk James Neil Windle-Yamaha 5
7 Vlag van Nederland Cees Smit Vlag van Nederland Jan Smit Seymaz-Yamaha 4
8 Vlag van Zwitserland Gérald Corbaz Vlag van Zwitserland Roland Gabriel Schmid-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Busch-Yamaha 2
10 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Lorenzo Puzo Busch-Yamaha 1

Top tien tussenstand zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenneth Williams TTM-Yamaha / BEO-Yamaha 55
2 Vlag van Zwitserland Bruno Holzer Vlag van Zwitserland Karl Meierhans LCR-Yamaha 41
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Collins Seymaz-Yamaha 34
4 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber ARO-Fath 32
5 Vlag van Zwitserland Jean-François Monnin Vlag van Zwitserland Philippe Miserez / Vlag van België Paul Gérard Seymaz-Yamaha 22
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson (†) Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Birch (†) Schmid-Yamaha
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Busch-Yamaha 20
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Schmid-Yamaha 17
9 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Per-Erik Wickström Yamaha 14
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Ward / Vlag van Verenigd Koninkrijk James Neil Windle-Yamaha 12
Vorige race:
TT Assen 1978
FIM wereldkampioenschap wegrace
30e seizoen (1978)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1978

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1977
Grand Prix-wegrace van België Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1979