Grand Prix-wegrace van Zweden 1978

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Officiële naam Sveriges Grand Prix
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 22 en 23 juli 1978
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Snelste ronde Vlag van Venezuela Johnny Cecotto
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene
Tweede Vlag van Nederland Wil Hartog
Derde Vlag van Japan Takazumi Katayama
350 cc
Poleposition Vlag van Australië Gregg Hansford
Snelste ronde Vlag van Australië Gregg Hansford
Eerste Vlag van Australië Gregg Hansford
Tweede Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Derde Vlag van Japan Takazumi Katayama
250 cc
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Snelste ronde Vlag van Australië Gregg Hansford
Eerste Vlag van Australië Gregg Hansford
Tweede Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Tweede Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Derde Vlag van Frankrijk Thierry Espié

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1978 was de achtste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1978. De races werden verreden op 22 en 23 juli 1978 in het Karlskoga Motorstadion nabij Karlskoga (Örebro län).

500 cc[bewerken]

Net als in de Grand Prix van België was Wil Hartog ook in Zweden met overmacht de snelste. Dat begon al met zijn gebruikelijke bliksemstart, vanaf de vijfde startplaats. Kenny Roberts was in de training gevallen en bepaald niet fit, waardoor hij al vroeg in de race moest afhaken (hij werd zevende). Hartog nam een behoorlijke voorsprong op Barry Sheene en Johnny Cecotto. Hartog liet Sheene, conform zijn stalorders, passeren maar bleef daarna zo dicht achter hem rijden dat het bij de finish nog bijna fout ging. Sheene draaide het gas wat vroeg dicht waardoor Hartog slechts 0,05 seconde na hem finishte. Takazumi Katayama eindigde op de derde plaats.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki 55' 49" 13 15
2 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki +0" 05 12
3 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +8" 48 12
4 Vlag van Verenigde Staten Steve Baker Suzuki +15" 60 8
5 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +23" 13 6
6 Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha +28" 49 5
7 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha +48" 72 4
8 Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Suzuki +1' 02" 41 3
9 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki +1' 03" 24 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Suzuki +1 ronde 1
11 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Finland Markku Matikainen Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1 ronde
16 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki +1 ronde
17 Vlag van Nieuw-Zeeland John Woodley Suzuki +2 ronden
18 Vlag van Noorwegen Odd Arne Lände Suzuki +2 ronden
19 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +2 ronden
20 Vlag van Duitsland Franz Rau Suzuki +2 ronden
21 Vlag van Nederland Dick Alblas Suzuki +2 ronden
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Carlos de San Antonio Suzuki val
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Claude Hogrel Yamaha val
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki schijfrem defect
DNF Vlag van Denemarken Kaj Jensen Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Leslie van Breda Suzuki val
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki val
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki
DNF Vlag van Duitsland Jürgen Steiner Suzuki
DNF Vlag van Zweden Bo Granath Suzuki
DNS Vlag van Noorwegen Bengt Slydal Suzuki

350 cc[bewerken]

In de 350cc-klasse gingen aanvankelijk Takazumi Katayama en Kork Ballington aan de leiding, terwijl Gregg Hansford en Mick Grant een slechte start hadden. Hansford liet er echter geen gras over groeien: binnen een paar ronden sloot hij aan bij de kopgroep en even later ging hij er zelfs vandoor. Halverwege de race kon Ballington ook weglopen bij Katayama om de tweede plaats veilig te stellen.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 50' 17" 80 15
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +7" 36 12
3 Vlag van Japan Takazumi Katayama Yamaha +21" 67 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +43" 03 8
5 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +51" 56 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +58" 13 5
7 Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha +1' 07" 24 4
8 Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha +1' 08" 95 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki +1' 15" 83 2
10 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +1 ronde
14 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Finland Seppo Rossi Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Zweden Lennart Bäckström Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha +2 ronden
20 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha +2 ronden
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Yamaha val
DNF Vlag van Nederland Jack Middelburg Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Noorwegen Hans Hansebräten Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha
DNQ Vlag van Denemarken Børge Nielsen Yamaha
DNS Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha blessure[1]

250 cc[bewerken]

Na zijn ruime overwinning in de Zweedse 350cc-race won Gregg Hansford ook de 250cc-klasse. Kork Ballington werd tweede en dat zou ongunstig zijn geweest voor zijn titelaspiraties, ware het niet dat Kenny Roberts in de training geblesseerd was geraakt en zijn krachten wilde sparen voor de 500cc-race. Daardoor kon Ballington zijn voorsprong op Roberts in de 250cc-klasse toch uitbouwen. Hij had nu 69 punten, Roberts slechts 54. Hansford kwam wel erg dichtbij met 67 punten.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki 50' 43" 95 15
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki +5" 18 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +1' 12" 59 10
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Yamaha +1' 15" 46 8
5 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha +1' 21" 63 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Padgett Yamaha +1 ronde 5
7 Vlag van Italië Mario Lega Morbidelli +1 ronde 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Maxton-Yamaha +1 ronde 3
9 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +1 ronde 2
10 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Italië Paolo Pileri Morbidelli +1 ronde
13 Vlag van Finland Seppo Rossi Yamaha +2 ronden
14 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +2 ronden
15 Vlag van Zweden Per Jansson Yamaha +2 ronden
16 Vlag van Zweden Bengt Elgh Yamaha +2 ronden
17 Vlag van Zweden Lennart Bäckström Yamaha +2 ronden
DNF Vlag van Australië John Dodds Yamaha
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Yamaha
DNF Vlag van Italië Walter Villa MBA
DNF Vlag van België Richard Hubin Yamaha
DNF Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Zweden Leif Gustafsson Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Finland Seppo Ojala Yamaha
DNQ Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha

125 cc[bewerken]

In 125cc-race liet Ángel Nieto er geen misverstand over bestaan wie de snelste was, maar hij was uiteraard gebonden aan stalorders en moest Pier Paolo Bianchi laten winnen. Eerst hield Nieto echter een tijdje Thierry Espié op, waardoor Bianchi een flinke voorsprong kon nemen, maar daarna reed hij "gewoon" naar Bianchi toe om tot aan de finish aan diens achterwiel te blijven hangen. Doordat Eugenio Lazzarini uitviel werd de stand in het WK weer wat spannender: Lazzarini had 89 punten, Bianchi 70.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli 48' 07" 32 15
2 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli +0" 10 12
3 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane +7" 44 10
4 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson Morbidelli +51" 52 8
5 Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli +56" 57 6
6 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli +1' 00" 37 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli +1' 02" 72 4
8 Vlag van Finland Matti Kinnunen Morbidelli +1' 04" 82 3
9 Vlag van Zwitserland Hans Müller Morbidelli +1' 10" 38 2
10 Vlag van Duitsland Walter Koschine Bender +1' 18" 92 1
11 Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli +1 ronde
12 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +1 ronde
13 Vlag van Duitsland Bernd Schneider Bender +1 ronde
14 Vlag van Zweden Tore Alexandersson Morbidelli +1 ronde
15 Vlag van Nederland Kees van de Ven Morbidelli +2 ronden
16 Vlag van Zweden Jan Bäckström Maico +2 ronden
17 Vlag van Zweden Lennart Lundgren Yamaha +2 ronden
18 Vlag van Finland Johnny Wickström Morbidelli +2 ronden
19 Vlag van Zweden Johnny Svensson Bastard Special +2 ronden
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani Morbidelli
DNF Vlag van Finland Juhani Lehtiranta Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk François Granon Morbidelli
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini MBA bougiekabel
DNF Vlag van Zwitserland Karl Fuchs Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Laurent Gomis Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Leif Krigh Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Roland Olsson Morbidelli
DNF Vlag van Zweden Benga Johansson Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Morbidelli
DNQ Vlag van Zweden Berndth Börjesson Morbidelli

Trivia[bewerken]

In Zweden mocht niet getankt worden tijdens de races. Steve Parrish kwam zonder benzine te staan en de monteurs bedachten een creatieve oplossing: ze monteerden de tank van de uitgevallen Michel Rougerie op de machine van Parrish. Veel hielp het niet: Steve werd slechts vijftiende met een ronde achterstand.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1978
FIM wereldkampioenschap wegrace
30e seizoen (1978)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1978

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1977
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1979
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA