Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1979

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automotodrom Grobnik, Rijeka
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 17 juni 1979
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Italië Virginio Ferrari
Derde Vlag van Italië Franco Uncini
350 cc
Poleposition Vlag van Australië Gregg Hansford
Snelste ronde onbekend
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk[1] Kork Ballington
Tweede Vlag van Finland Pekka Nurmi
Derde Vlag van Japan Sadao Asami
250 cc
Poleposition Vlag van Australië Gregg Hansford
Snelste ronde onbekend
Eerste Vlag van Italië Graziano Rossi
Tweede Vlag van Australië Gregg Hansford
Derde Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo
Snelste ronde niet bekend
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Thierry Espié
Derde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
50 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde niet bekend
Eerste Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Blatter
Derde Vlag van Duitsland Hagen Klein

De Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1979 was zesde race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1979. De race werd verreden op 17 juni 1979 op het Automotodrom Grobnik bij Rijeka.

Algemeen[bewerken]

De trainingen in Joegoslavië werden gehinderd door regen. Dat was vooral een probleem voor de Suzuki-coureurs, die volop aan het experimenteren sloegen met frames, voor- en achtervorken. Het gevolg was dat Wil Hartog zijn verlaagde motorfiets niet kon testen en in de race problemen kreeg door te weinig grondspeling. Bovendien reed de 500cc-klasse hier voor het eerst. Een aantal coureurs ging geblesseerd van start: Jon Ekerold met twee gebroken sleutelbeenderen, Ricardo Tormo met een gebroken vinger, Carlos Lavado was nog herstellende van een beenbreuk en Christian Sarron was nog niet fit na een val in de Formule 750 race op Brands Hatch.

Paspoorten[bewerken]

Zoals ook in eerdere jaren moesten personen met een Zuid-Afrikaans of Rhodesisch paspoort een visum voor Joegoslavië aanvragen vanwege de apartheidspolitiek. Jon Ekerold had ook nog een Noors paspoort en Kork Ballington een Brits, maar Alan North, Trevor Tilbury en Nobby Clark (beide monteurs van Kenny Roberts) en Kork Ballington's vrouw Bronwyn kregen geen visum.

500 cc[bewerken]

Johnny Cecotto was weer voldoende hersteld van zijn knieblessure (opgelopen in april in Oostenrijk), maar Yamaha zette ook Christian Sarron en de Japanner Ikujiro Takaï in om Kenny Roberts te ondersteunen. Roberts had die steun echter helemaal niet nodig. Hij reed naar poleposition, reed de snelste ronde en liep al in het begin van de race ver weg van de concurrentie. Hij had Kel Carruthers als chef-monteur en de Goodyear banden die niemand anders had. Bovendien hadden juist de fabrieksrijders van Suzuki problemen die de privérijders niet kenden: de stuureigenschappen van de Suzuki RG 500's van Barry Sheene, Virginio Ferrari en Wil Hartog waren onder de maat en Barry Sheene monteerde zijn blok zelfs in een frame uit 1976. Hij viel echter al vroeg in de race uit doordat een steen, opgeworpen door de band van Marco Lucchinelli, precies op de twee schroeven die nog in zijn knie zaten terechtkwam. Wil Hartog gebruikte ook een oud frame, maar experimenteerde met de voor- en achterwielophanging waardoor hij een tekort aan grondspeling had. Hartog werd toch nog vierde, achter Ferrari en Franco Uncini. Hartog had vanaf de zesde startrij weer zijn gebruikelijke snelle start gehad en had even aan de leiding gereden.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 51' 27" 28 15
2 Vlag van Italië Virginio Ferrari Suzuki +3" 42 12
3 Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki +42" 44 10
4 Vlag van Nederland Wil Hartog Suzuki +42" 58 8
5 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki +47" 03 6
6 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Suzuki +1 ronde 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Italië Carlo Perugini Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Suzuki +1 ronde 2
10 Vlag van Oostenrijk Max Wiener Suzuki +1 ronde 1
11 Vlag van Frankrijk Franck Gross Suzuki +1 ronde
12 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki +1 ronde
13 Vlag van Nederland Willem Zoet Suzuki +1 ronde
14 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki +1 ronde
15 Vlag van Italië Giovanni Pelletier Suzuki +2 ronden
16 Vlag van Italië Raffaele Pasqual Suzuki +2 ronden
17 Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki +2 ronden
18 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki +2 ronden
19 Vlag van België Didier de Radiguès Suzuki +2 ronden
20 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Suzuki +3 ronden
21 Vlag van Spanje (1977-1981) Carlos de San Antonio Suzuki +3 ronden
DNF Vlag van Italië Gianni Rolando Suzuki brandstoflekkage
DNF Vlag van Venezuela Johnny Cecotto Yamaha
DNF Vlag van Japan Ikujiro Takaï Yamaha
DNF Vlag van Italië Pierluigi Rimoldi Paton motor
DNF Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki
DNF Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki motor
DNF Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki motor
DNF Vlag van Oostenrijk Werner Nenning Suzuki motor
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli val
DNF Vlag van Italië Carlo Prati Suzuki motor
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki ongeval
DNF Vlag van Denemarken Børge Nielsen Suzuki motor
DNS Vlag van Spanje (1977-1981) Toni Garcia Suzuki

350 cc[bewerken]

Het feit dat Jon Ekerold in Joegoslavië mocht starten met twee gebroken sleutelbeenderen zette vraagtekens bij de medische keuring. Er ontstond een kopgroep van vijf man, waaronder Ekerold, maar al snel wisten de Kawasaki-rijders Gregg Hansford en Kork Ballington zich los te maken. Zij vochten om de leiding tot Hansford door een gebroken drijfstang uitviel. Achter hen vond een flink gevecht plaats tussen Sadao Asami, Jon Ekerold, Christian Estrosi, Patrick Fernandez, Michel Frutschi, Roland Freymond, Richard Hubin, Toni Mang, Pekka Nurmi en Max Wiener. Nurmi en Asami braken los uit deze groep en Nurmi werd net voor Asami tweede. Ekerold werd bijna vierde, maar viel net voor de finish hard waarbij hij een van de platen in zijn schouder verboog en een been brak.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk[1] Kork Ballington Kawasaki 49' 09" 08 15
2 Vlag van Finland Pekka Nurmi Yamaha +47" 76 12
3 Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha +48" 16 10
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +51" 77 8
5 Vlag van België Richard Hubin Yamaha +51" 92 6
6 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +52" 07 5
7 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha +52" 28 4
8 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha +1' 11" 73 3
9 Vlag van Frankrijk Patrick Pons Yamaha +1' 38" 85 2
10 Vlag van Italië Gianfranco Bonera Yamaha +1 ronde 1
11 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Bimota-Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Japan Yoshimi Matsumoto Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha +2 ronden
DNF Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki gebroken drijfstang
DNF Vlag van Italië Walter Villa Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Yamaha
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki
DNF Vlag van België Albert Debony Yamaha
DNF Vlag van Italië Walter Migliorati Yamaha
DNF Vlag van Italië Adelio Faccioli Yamaha
DNF Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Yamaha
DNF Vlag van Noorwegen[2] Jon Ekerold Yamaha val na vastloper
DNF Vlag van Italië Franco Solaroli Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Max Wiener Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha
DNF Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Vladimir Hegel Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Michael Schmidt Yamaha

250 cc[bewerken]

Morbidelli had eindelijk een goed frame voor Graziano Rossi ontwikkeld en in de 250 cc race wist die daarmee de concurrentie op achterstand te rijden. Gregg Hansford volgde hem aanvankelijk alleen, maar werd bijgehaald door een groep met Kork Ballington, Patrick Fernandez, Toni Mang, Edi Stöllinger, Christian Estrosi en Richard Hubin. Tegen het einde van de race wist Hansford toch weer wat weg te lopen van deze groep, terwijl Ballington problemen kreeg met zijn voorband en Mang met zijn versnellingsbak.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Graziano Rossi Morbidelli 45' 23" 93 15
2 Vlag van Australië Gregg Hansford Kawasaki +5" 68 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +11" 11 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk[1] Kork Ballington Kawasaki +13" 30 8
5 Vlag van Oostenrijk Edi Stöllinger Kawasaki +27" 72 6
6 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +33" 39 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Kawasaki +37" 69 4
8 Vlag van België Richard Hubin Yamaha +47" 22 3
9 Vlag van Frankrijk Eric Saul Adriatica +53" 97 2
10 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Yamaha +55" 14 1
11 Vlag van Italië Walter Villa Yamaha +55" 81
12 Vlag van België René Delaby Yamaha +1' 28" 28
13 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +1' 28" 42
14 Vlag van Frankrijk Olivier Chevallier Yamaha +1' 35" 42
15 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Finland Reino Eskelinen Yamaha +1 ronde
17 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Yamaha +1 ronde
18 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Marijan Kosic Yamaha +2 ronden
19 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Vuk Tomanovic Yamaha +3 ronden
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha
DNF Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Armstrong
DNF Vlag van Italië Paolo Pileri Yamaha
DNF Vlag van Australië Vic Soussan Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Grunwald Harfmann Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Rudolf Weiss Yamaha
DNF Vlag van Oostenrijk Johann Gasser Kawasaki
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Igor Akrapovič Yamaha
DNF Vlag van België Etienne Geeraerdt Yamaha
DNF Vlag van Tsjechië Peter Baláž Yamaha

125 cc[bewerken]

Het scenario van Imola herhaalde zich in Rijeka: Ángel Nieto en Thierry Espié vochten tot de laatste meters om de winst. In de laatste ronde reed Espié nog aan de leiding, maar Nieto passeerde hem als slipstreamend en won nipt. De vraag was wel of Nieto echt moeite had om te winnen of dat hij minder hard reed dan hij zou kunnen om er een show van te maken.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 44' 30" 91 15
2 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Motobécane +0" 15 12
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Morbidelli +10" 94 10
4 Vlag van Oostenrijk August Auinger Morbidelli +25" 79 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA +40" 22 6
6 Vlag van Finland Matti Kinnunen MBA +47" 85 5
7 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Minarelli +1' 02" 83 4
8 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn MBA +1' 08" 88 3
9 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA +1' 15" 46 2
10 Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás Morbidelli +1' 16" 94 1
11 Vlag van Monaco Patrick Hérouard Morbidelli +1' 19" 21
12 Vlag van Spanje (1977-1981) Marcelino García Morbidelli +1' 35" 23
13 Vlag van Oostenrijk Ernst Fagerer MBA +1' 46" 77
14 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Morbidelli +1' 48" 52
15 Vlag van Italië Maurizio Musco Morbidelli +1 ronde
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Morbidelli +1 ronde
17 Vlag van Tsjechië Peter Baláž Morbidelli +2 ronden
18 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Boris Bajc MBA +2 ronden
19 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Branko Belavic Morbidelli +2 ronden
20 Vlag van Duitsland Wolfgang Glawaty MBA +3 ronden
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco val
DNF Vlag van Italië Maurizio Massimiani MBA
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Morbidelli
DNF Vlag van Italië Daniele Dall'Olio Morbidelli
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson Morbidelli
DNF Vlag van Italië Italo Zerbini MBA
DNF Vlag van Oostenrijk Harald Bartol Morbidelli
DNF Vlag van Italië Luigi Rinaudo MBA
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlic MBA
DNF Vlag van Italië Enrico Cereda Morbidelli

50 cc[bewerken]

Ricardo Tormo had nog geen punten gescoord en in Joegoslavië leek het weer fout te gaan toen hij al in de eerste ronde viel door een fout van een andere rijder. Hij had al ruim een ronde achterstand toen hij de race kon hervatten, maar hij werd toch nog vijfde. Eugenio Lazzarini startte slecht, maar won alsnog, nadat koploper Stefan Dörflinger gevallen was. Peter Looijesteijn volgde Lazzarini nog een tijdje, maar viel ook.

Uitslag 50 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Van Veen-Kreidler 38' 54" 57 15
2 Vlag van Zwitserland Rolf Blatter Kreidler +5" 95 12
3 Vlag van Duitsland Hagen Klein Hess Spezial +24" 66 10
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Kreidler +1' 04" 38 8
5 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bultaco +1' 47" 94 6
6 Vlag van Spanje (1977-1981) Joaquín Galí Bultaco +2' 00" 70 5
7 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau ABF +1 ronde 4
8 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Peter Verbič Kreidler +1 ronde 3
9 Vlag van Italië Claudio Granata UFO +1 ronde 2
10 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler +1 ronde 1
11 Vlag van Nederland Theo Timmer Bultaco +1 ronde
12 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler +1 ronde
13 Vlag van Italië Enrico Cereda UFO +1 ronde
14 Vlag van Italië Paolo Priori Derbi +1 ronde
15 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Kreidler +1 ronde
16 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miklos Bojan Kreidler +1 ronde
17 Vlag van Frankrijk Bruno Di Carlo Kreidler +2 ronden
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler val
DNF Vlag van Frankrijk Patrick Plisson ABF
DNF Vlag van Duitsland Wolfgang Müller Kreidler
DNF Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Kreidler val
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Bultaco
DNF Vlag van Italië Aldo Pero Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler
DNF Vlag van Italië Luciano Spinello Kreidler
DNF Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos
DNF Vlag van Duitsland Kasimir Rapczynski Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
DNF Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Kreidler
DNF Vlag van Italië Guido Mancini Kreidler
DNF Vlag van Zwitserland Reiner Koster Malanca
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Darko Keletic Tomos
DNF Vlag van Italië Fabrizio Frollani Kreidler
DNF Vlag van Finland Stefan Danielsson Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Vilko Sever Kreidler
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1979
FIM wereldkampioenschap wegrace
31e seizoen (1979)
Volgende race:
TT Assen 1979

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1978
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1980
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA