Isle of Man TT 1975

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1975
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 1 tot 7 juni 1975
Organisator ACU/FIM
500 cc (Senior TT)
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
350 cc (Junior TT)
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
Derde Vlag van Noord-Ierland Tom Herron
250 cc (Lightweight 250 cc TT)
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams
Zijspan (Sidecar 500 cc TT)
Poleposition Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson/Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell
Eerste Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen/Vlag van Duitsland Josef Huber
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson/Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley/Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland

De TT van Man 1975 was de zesde race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1975. De WK-races werden verreden van 1 tot 7 juni 1975 op de Snaefell Mountain Course op het eiland Man. Door de Interval-start rijdt men eigenlijk een tijdrace.

Peter McKinley verongelukte op 28 mei tijdens de trainingen voor de Classic TT met een Yamaha TZ 700 bij Milntown. Op 4 juni verongelukte Phil Gurner met een 351cc-Yamaha TZ 350 tijdens de Senior TT, eveneens bij Milntown.

Algemeen[bewerken]

Slippery Sam, een Triumph Trident uit 1970, won in 1975 voor de vijfde keer de Production TT

Hoewel geen enkele toprijder naar het eiland Man reisde, had de Isle of Man TT over belangstelling niet te klagen. Er waren 78 inschrijvingen voor de Lightweight 250 cc TT, 85 voor de Junior TT en de Senior TT en ook 85 voor de beide (500- en 1.000 cc) Sidecar TT's. Door het wegblijven van vrijwel alle WK-rijders op het eiland Man had Chas Mortimer een goede week: Hij won de Lightweight 250 cc TT, werd tweede in de Production TT en de Junior TT en derde in de Senior TT. Tony Rutter daarentegen reed twee polepositions, maar won geen enkele race. Een al legendarische motorfiets werd nog legendarischer: Slippery Sam won voor de vijfde keer een TT-race.

Veranderingen[bewerken]

In 1975 werd een compleet nieuwe indeling van de klassen gemaakt: Alle Production-klassen werden samengevoegd in één: de Production TT. Daarin reden alle cilinderinhoudsklassen, van 250cc-Yamaha's en Suzuki's tot de 900cc-BMW R 90 S. Ze kregen één uitslag, maar toch werd er onderscheid gemaakt tussen de 1000 cc, 500 cc en 250 cc. De laatste reed slechts negen ronden, maar de andere klassen reden de langste TT-race in de geschiedenis: tien ronden. Voor de coureurs was het niet zo lang, want per motorfiets waren er twee rijders. De Formula 750 Classic TT kreeg weer een nieuwe naam: Classic TT. De Sidecar 750 cc TT werd Sidecar 1000 cc TT. De Lightweight 125 cc TT was afgeschaft.

WK-races[bewerken]

Senior TT[bewerken]

De Senior TT werd gewonnen door Mick Grant met de nu watergekoelde Kawasaki H 1 R. Dat had alles te maken met de boycot van de races op Man door de belangrijkste coureurs. John Williams (Yamaha) werd tweede en Chas Mortimer (Yamaha) werd derde. Chas Mortimer had zelfs aan de leiding gelegen, maar viel terug door een lange pitstop. Tijdens de Senior TT verongelukte Phil Gurner bij Milntown.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki 100.27 mph 2:15.27.6 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha 99.88 mph 2:15.58.8 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 98.15 mph 2:18.22.8 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha 98.11 mph 2:18.26.2 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Tonkin Yamaha 97.33 mph 2:19.33.2 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Barry Yamsel 97.31 mph 2:19.34.8 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha 97.27 mph 2:19.38.0 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha 97.17 mph 2:19.46.6 3
9 Vlag van Duitsland Helmut Kassner Yamaha 96.73 mph 2:20.25.0 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Kenny Yamaha 96.72 mph 2:20.25.8 1
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn Kawasaki 92.83 mph 2:26.18.4
21 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha 92.61 mph 2:26.39.2
29 Vlag van Zweden Bo Granath Husqvarna 88.18 mph 2:34.01.6
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Harley-Davidson
DNF Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Henderson Yamaha

Junior TT[bewerken]

Charlie Williams won de Junior TT vóór Chas Mortimer en Tom Herron. De eerste 33 finishers reden een Yamaha TZ 350, maar de officiële teams waren niet op Man en dus ook geen fabrieksmachines van Harley-Davidson. De race was begonnen met een hard gevecht tussen Charlie Williams en Alex George, maar dat eindigde in een zware val van George bij Cronk Urleigh (13e mijlpaal). George werd per helikopter naar het ziekenhuis afgevoerd, maar bleek niet ernstig gewond en was op tijd terug voor de Lightweight 250 cc TT.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha 104.38 mph 1:48.26.4 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 103.04 mph 1:49.51.9 12
3 Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha 102.35 mph 1:50.35.4 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Tonkin Yamaha 102.06 mph 1:50.54.0 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha 101.69 mph 1:51.18.2 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha 101.07 mph 1:51.59.0 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gerry Mateer Yamaha 100.48 mph 1:52.38.8 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Barry Yamsel 100.21 mph 1:52.58.8 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Noel Clegg Yamaha 100.17 mph 1:52.59.8 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Sharpe Yamaha 100.14 mph 1:53.01.4 1
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Henderson Yamaha 98.46 mph 1:54.57.2
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Yamaha 95.14 mph 1:58.57.8
27 Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha 92.98 mph 2:01.44.0
33 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha 92.98 mph 2:01.44.0
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
DNF Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North onbekend

Lightweight 250 cc TT[bewerken]

Chas Mortimer won de Lightweight 250 cc TT met een ruime voorsprong op Derek Chatterton en John Williams. John Lawley was de enige die de finish haalde op een ander merk dan Yamaha: Hij eindigde als 45e met zijn Honda en was de enige die meer dan twee uur had gereden.

Uitslag Lightweight 250 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha 101.78 mph 1:28.57.8 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Chat-Yamaha 101.36 mph 1:29.20.0 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha 100.94 mph 1:29.42.2 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha 99.59 mph 1:30.55.4 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Yamaha 99.58 mph 1:30.56.0 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Henderson Yamaha 99.30 mph 1:31.11.2 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Tuxworth Yamaha 99.03 mph 1:31.26.0 4
8 Vlag van Duitsland Helmut Kassner Yamaha 98.26 mph 1:32.09.0 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts Maxton-Yamaha 98.15 mph 1:32.15.4 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Horton Mayne Line-Yamaha 98.01 mph 1:32.23.4 1
24 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha 94.35 mph 1:35.58.2
31 Vlag van Zweden Bo Granath Yamaha 93.27 mph 1:37.04.8
38 Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha 88.79 mph 1:41.59.0
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North onbekend

Sidecar 500 cc TT[bewerken]

Rolf Steinhausen won de Sidecar TT met slechts 4 seconden voorsprong op de combinatie Malcolm Hobson/Gordon Russell (Yamaha). Hobson reed wel de snelste ronde: In de tweede ronde reed hij een nieuw ronderecord van 96.71 mph. Dick Greasley en Cliff Holland werden met een Yamaha derde. Omdat alleen in de zijspanklasse de boycot van de Isle of Man TT niet algemeen[1] was, kon Steinhausen belangrijke punten voor het WK scoren zonder dat zijn belangrijkste concurrenten er waren.

Uitslag Sidecar 500 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Snelheid Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Josef Huber König 95.94 mph 1:10.47.0 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Yamaha 95.85 mph 1:10.51.0 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Yamaha 94.22 mph !:12.04.6 10
4 Vlag van Duitsland Heinz Schilling Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Knights BMW 88.28 mph 1:16.55.4 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Plummer Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks König 87.47 mph 1:17.38.4 6
6 Vlag van Duitsland Gustav Pape Vlag van Duitsland Franz Kallenberg König 86.25 mph 1:18.44.2 5
7 Vlag van Australië Alex Campbell Vlag van Verenigd Koninkrijk John Pearson Yamaha 84.52 mph 1:20.21.0 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Williamson Vlag van Verenigd Koninkrijk John McPherson Magnum-Yamaha 84.21 mph 1:20.38.6 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Dutton Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wright Yamaha 83.27 mph 1:21.33.2 2
10 Vlag van Duitsland Ted Jansen Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Sales König 82.55 mph 1:22.16.0 1
DNF Vlag van Duitsland Richard Wegener Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Skelly BMW
DNF Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Gerry Boret Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Boret König
DNF Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch ARO-Fath
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Gosling König
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington König

Overige races[bewerken]

Formula 750 Classic TT[bewerken]

In de Formula 750 Classic TT brak Mick Grant met de 750cc-Kawasaki H 2 R eindelijk het absolute ronderecord, dat Mike Hailwood in 1967 met de Honda RC 181 op 108.77 mph gezet had. Grant reed 109.82 mph, maar een ronde later brak zijn ketting waardoor hij uitviel. John Williams nam de leiding even over, maar binnen een ronde lag Tony Rutter op kop. In de vijfde ronde liep diens ketting van de tandwielen af bij de sprong op Ballaugh Bridge, waardoor Williams toch nog won. Dat betekende dat de 750cc-machines opnieuw niet opgewassen waren tegen de opgeboorde Yamaha TZ 350.

Uitslag Formula 750 Classic TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Yamaha 105.33 mph 2:08.56.8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Yamaha 102.19 mph 2:12.54.4
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Sanby Suzuki 101.76 mph 2:13.28.4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Tuxworth Yamaha 101.24 mph 2:14.09.8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha 100.95 mph 2:14.32.8
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Henderson Yamaha 100.66 mph 2:14.55.6
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Yamaha 100.03 mph 2:15.47.2
8 Peter Grove Yamaha 99.89 mph 2:15.58.4
9 Vlag van Duitsland Helmut Dähne BMW 99.67 mph 2:16.16.0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Rae Yamaha 99.67 mph 2:16.16.0
13 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha 98.15 mph 2:18.21.2
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha ketting
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Grant Kawasaki ketting
DNF Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George Harley-Davidson
DNF Vlag van Noord-Ierland Tom Herron Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Ditchburn onbekend
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Findlay onbekend

Production TT[bewerken]

De Production TT werd verlengd tot 10 ronden en daarmee was de met ruim 600 kilometer de langste TT-race uit de geschiedenis. Er werd dan ook gereden met twee coureurs per motor, die elkaar aflosten. In de race reden de 1.000-, 500 en 250cc-machines tegelijk. Het werd de vijfde onverwinning van de legendarische Slippery Sam-Triumph sinds 1970, dit keer met Alex George en Dave Croxford als rijders. Charlie Williams en Eddie Roberts wonnen de 500cc-klasse en Chas Mortimer en Billie Guthrie wonnen de 250cc-klasse, die na negen ronden werd afgevlagd.

Uitslag Production TT[bewerken]

(Gekleurde achtergrond= klassewinnaars)

Pos Coureur 1 Coureur 2 Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Croxford Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George 750cc-Triumph 99.61 mph 3:47.17.2
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie 250cc-Yamaha 86.43 mph 3:55.42 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Vlag van Verenigd Koninkrijk David Williams 750cc-Triumph 97.54 mph 3:52.04.4
4 Stuart Jones Bill Simpson 250cc-Yamaha 85.03 mph 3:59.35.6
5 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North M. Patrick 250cc-Yamaha 84.71 mph 4:00.30.6
6 Steve Ward Graham Waring 250cc-Yamaha 84.25 mph 4:01.49.8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Martin Sharpe Vlag van Verenigd Koninkrijk Abe Alexander 900cc-BMW 95.08 mph 3:56.06.4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Roberts 500cc-Honda 90.08 mph 4:11.18.2
9 Roger Hunter Nick Scutt 250cc-Suzuki 83.20 mph 4:04.52.0
10 Richard Stevens Peter Casey 250cc-Yamaha 83.20 mph 4:04.52.6
11 Chris Revett Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish 500cc-Honda 89.48 mph 4:12.58.8
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernard Murray 408cc-Honda 88.31 mph 4:16.19.8
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait 500cc-Honda
DNF Vlag van Duitsland Helmut Dähne Vlag van Duitsland Werner Dieringer 900cc-BMW

Sidecar 1.000 cc TT[bewerken]

De 1.000cc-klasse werd wel gewonnen door de viertakt-BMW. Siegfried Schauzu en Rolf Steinhausen waren in een hard gevecht verwikkeld. Steinhausen had ongeveer 5 seconden achterstand toen hij bij de Verandah uitviel.

Uitslag Sidecar 1.000 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Snelheid Tijd
1 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch BMW 97.55 mph 1:09.37.0
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Holland Yamaha 96.26 mph 1:10.33.0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gerry Boret Vlag van Verenigd Koninkrijk Nick Boret König 92.38 mph 1:13.30.6
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton Denis Smith Magnum-Yamaha 90.03 mph 1:15.26.0
5 Keith Graham Dennis Tower Suzuki 88.97 mph 1:16.20.0
6 David Lawrence Jim Broomham Limpet[2] 88.82 mph 1:17.20.00
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Williamson Vlag van Verenigd Koninkrijk John McPherson Magnum-Yamaha 86.64 mph 1:18.22.8
8 Roger Dutton Tony Wright Yamaha 86.22 mph 1:18.45.8
9 Jack Trustham John Cowley BMW 84.64 mph 1:20.14.0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Nigel Rollason Peter Shiner BSA 84.32 mph 1:20.32.6
24 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington König 77.19 mph 1:27.58.4
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Russell Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Ted Jansen Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Sales König
DNF Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk George O'Dell Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Gosling König
DNF Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Josef Huber König
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1975
FIM wereldkampioenschap wegrace
27e seizoen (1975)
Volgende race:
TT Assen 1975

Vorige race:
Isle of Man TT 1974
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1976
1979:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · TSL · FRA
1978:VEN · SPA · OOS · FRA · NAT · NED · BEL · ZWE · FIN · GBR · DUI · TSL · JOE
1977:VEN · OOS · DUI · NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · GBR
1976:FRA · OOS · NAT · JOE · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · DUI · SPA
1975:FRA · SPA · OOS · DUI · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE
1974:FRA · DUI · OOS · NAT · IOM · NED · BEL · ZWE · FIN · TSL · JOE · SPA
1973:FRA · OOS · DUI · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · TSL · ZWE · FIN · SPA
1972:DUI · FRA · OOS · NAT · IOM · JOE · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · SPA
1971:OOS · DUI · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ZWE · FIN · ULS · NAT · SPA
1970:DUI · FRA · ADR · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · SPA