Isle of Man TT 1967

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1967 hoofdraces
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 12 tot 16 juni 1967
Organisator ACU
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman
Lightweight 250 cc TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Lightweight 125 cc TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Derde Vlag van Japan Akiyasu Motohashi
50 cc TT
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Tweede Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Georg Auerbacher/Vlag van Duitsland Eduard Dein
Eerste Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu/Vlag van Duitsland Horst Schneider
Tweede Vlag van Duitsland Klaus Enders/Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley/Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay
TT van Man 1967 overige races
Production 750 TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Smart
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Smith
Production 500 TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Kelly
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Heckles
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk David Nixon
Production 250 TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb
Derde Vlag van Australië Barry Smith

De Isle of Man TT 1967 was de vierde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1967. De races werden verreden van 12 tot en met 16 juni op het eiland Man. Alle klassen kwamen aan de start.

Algemeen[bewerken]

Ter gelegenheid van deze "Diamond Jubilee TT", het zestigjarig bestaan van de Isle of Man TT, organiseerde men drie extra klassen voor productiemotoren, de Production 250 TT, de Production 500 TT en de Production 750 TT. Op 10 juni, tijdens de training voor de Senior TT, verongelukte de 51-jarige Alfred Shaw met een Norton 30M bij de Mountain Box. Mike Hailwood won drie klassen en passeerde daarmee Stanley Woods, die tien TT-overwinningen op zijn naam had staan. Hailwood bracht dat op twaalf.

Hoofdraces[bewerken]

Senior TT[bewerken]

Vrijdag 16 juni, zes ronden (364 km)

De TT van 1967 vierde zijn diamanten jubileum en was tot vrijdag 16 juni vooral een feest geweest voor Mike Hailwood, die zowel de Lightweight- als de Junior TT met grote overmacht gewonnen had. Op die vrijdag was Giacomo Agostini jarig en hij zou zijn leermeester Hailwood niets cadeau geven. Integendeel, de race tussen de twee was bijzonder spannend en Ago reed met staande start een nieuw ronderecord. In de tweede ronde reed Hailwood de snelste ronde die ooit op Man was gereden. Na drie ronden, toen de pitstops plaatsvonden, had Hailwood 2 seconden achterstand. Ago's stop verliep tien seconden sneller omdat Hailwood met een hamer zijn gashandvat op zijn plaats moest slaan. Hailwood moest zijn losse gashandvat op zijn plaats houden en na de volgende ronde had hij nog meer dan 11 seconden achterstand, maar in Ramsey had hij al 2 seconden voorsprong. Enkele kilometers verder, bij Bungalow, had Ago weer 2 seconden voorsprong, maar bij Signpost Corner kwam hij niet meer door. Hij stond stil met een gebroken ketting. Pas opnieuw in Ramsey kreeg Hailwood een sein van zijn monteur Nobby Clark dat Ago stilstond en kon hij rustig naar de streep toeren, nog steeds zijn gashandvat op zijn plaats houdend en met één hand sturend. Een ronde eerder was Renzo Pasolini met zijn Benelli viercilinder, die op respectabele afstand derde lag, uitgevallen. Hailwood pakte aldus toch zijn twaalfde TT-overwinning. Peter Williams (Arter-Matchless) werd tweede en Steve Spencer met een Norton derde.

Uitslag Senior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 2:08"36'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless 2:16"20'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton 2:17"47'2 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton 2:18"20'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton 2:19"34'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless 2:19"50'0 1
7 Tom Dickie Matchless 2:20"22'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless 2:21"11'0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Matchless 2:22"49'6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Lee Matchless 2:22"57'4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Butcher Norton 2:23"28'0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Randle Norton 2:23"42'8
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Matchless 2:23"56'0
14 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless 2:24"35'4
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Sanby Norton 2:24"46'0
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony McGurk Matchless 2:24"53'6
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Matchless 2:25"35'0
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Walmsley Norton 2:26"21'0
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernie Lund Matchless 2:26"30'4
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Price Norton 2:26"56'8
24 Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Matchless 2:30"44'6
27 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Knight Triumph 2:38"59'8
33 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-Matchless 2:47"44'8

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Kel Carruthers Norton
Vlag van Canada Mike Duff Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Norton
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Ketting
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless Blessure[1]
Vlag van Australië John Dodds Norton
Vlag van Canada Ivor Lloyd Matchless [2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi [3]
Vlag van Zweden Bosse Granath Métisse-Matchless
Vlag van Verenigde Staten Johnny Rockett Norton [2]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Andreas Georgeades Velocette [2]
Na veel experimenten met verschillende frames koos Honda voor een eigen, verstevigd frame, maar met een excentrische bevestiging van de vooras

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless 12
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda
4 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton

Junior TT[bewerken]

Woensdag 14 juni, zes ronden (364 km)

Net als in de Lightweight TT stond er in de Junior TT geen maat op de combinatie Mike Hailwood/Honda. Hailwood verpletterde het ronderecord al in de eerste ronde, met staande start en met een machine die slechts 297 cc mat. In de volgende vliegende ronde bracht hij het op 173,36 km/h en dat was niet alleen een record voor de Junior TT, maar ook een absoluut ronderecord. Na de eerste ronde had Hailwood al ruim 48 seconden voorsprong op Giacomo Agostini, en na de race was dat ruim drie minuten. Het racegemiddelde van Hailwood was 171,68 km/h, dat van Agostini 164,6 km/h en de derde man op het podium, Derek Woodman met een 251cc-MZ, reed gemiddeld 155,15 km/h. Hailwood vestigde nog een record: nadat hij in de 250cc-Lightweight TT met tien overwinningen op gelijke hoogte was gekomen met Stanley Woods, ging hij die nu met zijn elfde overwinning voorbij. Woods was een van de eersten die Hailwood hiermee feliciteerden.

De Honda RC 174 mat nog geen 300 cc, maar was minuten sneller dan de MV Agusta 350 3C.

Uitslag Junior TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 2:09"45'6 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 2:12"48'8 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 2:20"53'6 4
4 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi 2:23"08'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Aermacchi 2:23"20'0 2
6 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 2:24"13'6 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Aermacchi 2:26"37'0
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton 2:27"03'3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton 2:27"05'0
10 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 2:27"41'0
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh AJS 2:28"09'2
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Sanby Aermacchi 2:29"21'2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton 2:29"38'0
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 2:30"19'2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Gallagher AJS 2:31"14'2
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvill Norton 2:32"20'0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Cowles-AJS 2:33"17'0
18 G. Barnacle AJS 2:34"12'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vincent Duckett AJS 2:34"40'4
20 Roland Standing AJS 2:35"08'2
30 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Knight Hughes-Triumph 2:42"10'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Norton
Vlag van Canada Mike Duff Aermacchi
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Lyster-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Cotton
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Japan Masahiro Wada Yamaha
Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha
Vlag van Japan Toshimi Yorino Honda

Top acht tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 16
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 12
3 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi 6
4 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi

(Slechts acht coureurs hadden al punten gescoord)

Lightweight 250 TT[bewerken]

Maandag 12 juni, zes ronden (364 km)

Bij de diamanten jubileum TT kon Mike Hailwood het record van Stanley Woods breken. Woods had 27 jaar eerder zijn tiende Isle of Man TT race gewonnen. Hailwood was werkelijk ongenaakbaar. In de trainingen had hij zijn eigen ronderecord al met 10,2 seconden verbeterd en in de race reed hij ook een nieuw record van 165,79 km/h gemiddeld. Aan de streep had hij liefst een minuut en 18,8 seconden voorsprong op Phil Read. Bill Ivy had lang derde gelegen, maar kreeg in de vijfde van zes ronden motorische problemen en moest zijn plaats afstaan aan van Ralph Bryans met de Honda. Bryans finishte zelfs drie minuten achter Read.

Na veel tegenslag scoorde Mike Hailwood de eerste overwinning van dit seizoen met de Honda RC 166.

Uitslag Lightweight 250 TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 2:11"47'6 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 2:13"06'4 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 2:16"27'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 2:26"48'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki 2:32"09'2 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha 2:32"25'0 1
7 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco 2:34"20'6
8 T. Holdsworth Greeves 2:35"35'6
9 Bob Farmer Yamaha 2:36"41'4
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco 2:38"50'0
11 B. Richards Bultaco 2:42"26'0
12 Vlag van Australië Kel Carruthers Suzuki 2:42"37'6
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Albert Moule Aermacchi 2:44"30'4
14 John Shacklady Yamaha 2:45"30'0
15 L. Williams Aermacchi 2:46"56'6
16 Dave Brown Aermacchi 2:47"22'8
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Suzuki 2:48"25'0
18 Eddy Johnson Suzuki 2:48"40'0
19 T. Fearns Yamaha 2:51"50'0
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kidson Moto Guzzi 2:54"43'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Thompson-Suzuki
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco Blessure[1]
Vlag van Australië Malcolm Stanton Aermacchi
Vlag van Canada Yvon Duhamel Yamaha [2]
Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Yamaha [2]
Vlag van Japan Jyun Hamano Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Verenigde Staten Frank Camillieri Yamaha [2]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 26
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 21
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 12
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 8
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 5
6 Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco 4
7 Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco 3
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
10 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki

Lightweight 125 TT[bewerken]

Woensdag 14 juni, drie ronden (182 km)

In de Lightweight 125 cc TT startte Bill Ivy als snelste, maar hij kwam in de eerste ronde al in moeilijkheden, want zijn doorkomst bij Ramsey was veel te laat. Phil Read had juist een slechte start, maar draaide zeer snelle ronden. Hij werd op korte afstand gevolgd door Stuart Graham. Ivy voltooide de eerste ronde, maar moest toen lang in de pit stoppen en kort nadat hij aan de tweede ronde begon viel zijn Yamaha voorgoed stil. In de tweede ronde wist Graham zelfs een zeer kleine (0,2 seconden) voorsprong op Read te nemen en in de laatste ronde kwam het bericht dat ze bij Bungalow, tien km vóór de finish, precies gelijk lagen. Uiteindelijk had Read 3,4 seconden voorsprong op Graham, terwijl Akiyasu Motohashi (Yamaha) derde werd.

Uitslag Lightweight 125 TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 1:09"40'8 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 1:09"44'2 6
3 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha 1:11"49'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 1:13"46'0 3
5 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 1:17"41'2 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda 1:18"06'0 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco 1:18"43'2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Inchley TSR 1:19"38'2
9 B. Gustafson Honda 1:20"17'0
10 Martin Carney Bultaco 1:21"46'6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kiddie Honda 1:22"00'0
12 Roy Boughey Honda 1:22"40'4
13 J. Chapman Honda 1:23"22'8
14 Eddy Johnson Honda 1:23"50'0
15 B. Richards Bultaco 1:24"54'2
16 Dennis Trollope Honda 1:27"52'0
17 D. Browning Honda 1:28"18'8
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Albert Moule Bultaco 1:30"22'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hudson Honda 1:30"40'8
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Launchbury Todd-BSA 1:31"50'4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Canada Jean-Guy Duval Yamaha [2]
Vlag van Canada Ralph Swegan Yamaha [2]
Vlag van Canada Robert Lusk Yamaha [2]
Vlag van Canada Robert Messina Yamaha [2]
Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha [2]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki
Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Vergnais Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Hongarije László Szabó MZ
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Italië Giovanni Burlando Honda
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
Vlag van Japan Hideo Kanaya Suzuki
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Yasuho Shigeno Suzuki
Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 20
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 16
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 12
5 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 5
7 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 4
8 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha 3
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
10 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa 2
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Australië Kel Carruthers Honda

50 cc TT[bewerken]

Vrijdag 16 juni, drie ronden (182 km)

Opnieuw kwamen er slechts weining rijders aan de start van de 50 cc TT: 24. Bovendien stond van tevoren vast dat de race een onderonsje voor de Suzuki-fabrieksrijders zou worden. Suzuki had ter versterking zelfs nog een vierde man gestuurd: Mitsuo Itoh, die in de training echter een enkel brak en niet kon starten. In de derde ronde viel Katayama er bij Bungalow af waardoor er nog slechts twee Suzuki's in de strijd waren. Stuart Graham en Hans Georg Anscheidt leverden een flink gevecht, dat in de laatste ronde in het voordeel van Graham werd beslist. Tommy Robb werd met een privé-Suzuki derde. Het was voor Stuart Graham zijn enige overwinning op het eiland Man. Zijn vader, Les, had veertien jaar eerder zijn enige TT gewonnen.

Uitslag 50 cc TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 1:21"56'8 8
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 1:22"58'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki 1:38"02'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda 1:42"02'0 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda 1:42"08'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Lawley Honda 1:43"54'0 1
7 T. Fearns Honda 1:44"52'4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Gleed Honda 1:45"31'0
9 Trevor Burgess Yamaha 1:48"36'0
10 John Lawley Honda 1:48"40'2
11 M. Udall Honda 1:48"41'6
12 Dennis Trollope Honda 1:55"56'6
13 J. Wheldon Foster-Ital 1:59"24'0

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki Blessure[4]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Dieter Gedlich Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo-Kreidler
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Akamatsu Suzuki
Vlag van Nederland Aalt Toersen Kreidler
Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 28
2 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 14
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 12
4 Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler 6
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
6 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 4
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
9 Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi 3
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda

Sidecar TT[bewerken]

Maandag 12 juni, drie ronden (182 km)

De start van de Sidecar TT op Man om 11.00 uur op maandag 12 juni vormde de opening van de feestelijke Diamond Jubilee TT. Hoe populair de zijspanklasse was bleek wel uit het startveld dat uit 79 combinaties bestond. Het weer was in tegenstelling tot het jaar ervoor uitstekend. Klaus Enders/Ralf Engelhardt reden een zeer snelle openingsronde, ondanks de staande start nauwelijks langzamer dan hun volgende ronden. Georg Auerbacher/Eduard Dein volgden op korte afstand evenals Siegfried Schauzu/Horst Schneider die na 1 ronde slechts 1 seconde voorsprong hadden op Helmut Fath/Wofgang Kalauch. Die vielen echter weer met pech uit: in de tweede ronde stopte de URS-viercilinder ermee op 16 km na start/finish, dus tussen Ballacraine en Glen Helen. Zowel Schauzu als Auerbacher passeerden Enders in de tweede ronde. In de derde ronde liep de BMW van Auerbacher bij Ballacraine vast. Schauzu reed mooie constante rondetijden maar verloor desondanks bij Governor's Bridge, 400 meter voor de finish, zijn passagier Horst Schneider. Toch wisten de twee nog 18,6 seconden vóór Enders/Engelhardt te finishen. Colin Seeley en Ray Lindsay werden derde.

Helmut Fath had het hele seizoen al pech met zijn zelfbouw-URS viercilinder, maar had in de week voor de TT van Man een race op Brands Hatch gewonnen. Dat gaf hoop, maar die was niet terecht.

UitslagSidecar TT[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 1:14"40'6 8
2 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 1:14"59'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW 1:17"15'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW 1:18"13'6 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Caddow BMW 1:19"49'4 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Vinicombe Vlag van Verenigd Koninkrijk John Flaxman BSA 1:20"45'6 1
7 Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW 1:22"34'4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice D. Loach BSA 1:25"07'6
9 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Armgard Neumann BMW 1:25"07'6
10 Vlag van Duitsland Johann Attenberger Vlag van Duitsland Josef Schillinger BMW 1:26"39'0
11 E. Parkinson R. Philpott Parkinson 1:28"30'8
12 Bill Cooper D. Glasby Triumph 1:28"36'4
13 Derek Yorke A. Lodge Triton 1:28"37'0
14 Mick Potter D. Wright Triumph 1:29"39'4
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Hanks J. Mann BSA 1:30"09'8
16 Derek Plummer Malcolm Brett ETY 1:31"06'6
17 Russ Hackman R. George Triumph 1:31"22'0
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley M. Halsell Triumph 1:31"42'2
19 F. Ellis Alex Macfadzean Norton 1:32"12'8
20 R. Smith R. Fiddes Tri-Norton 1:32"41'6
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Hobson Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Atkinson Cowie-BSA 1:32"53'0
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Hanks G. Webb BSA 1:33"45'8
29 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Hanks Vlag van Verenigd Koninkrijk Rose Arnold BSA 1:36"24'0

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW Vastloper
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Hughes BMW
Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch URS
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk H. Stanley BSA
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk F. Holden BMW

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Hans Hänni Vlag van Zwitserland Kurt Barfuss BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW
Vlag van Zweden Bertil Persson Vlag van Zweden Berndt Äström BMW [5]
Vlag van Zweden Ruben Bjarnemark Vlag van Zweden Lennart Rägmo BMW [5]

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 28
2 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 21
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 17
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Wilson en Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Caddow BMW 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW
7 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Rolf Schmid BMW 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW
9 Vlag van Duitsland Harald Wohlfahrt Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW 2
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn en Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Hughes BMW

Overige races[bewerken]

Zaterdag 11 juni. drie ronden (182 km)

In de nieuwe Production-races waren alleen normale seriemotoren toegestaan. Zo was de 750cc-race voornamelijk bezet met Triumph Bonnevilles en enkele exemplaren van de Norton Atlas (de Norton Commando werd pas in september gepresenteerd). In de 500cc-klasse heersten de Velocette Thruxtons, maar er verscheen ook een Honda Black Bomber en Norman Hanks nam deel met een toch al tamelijk verouderde BSA Gold Star. In de 250cc-race was de Bultaco Metralla 250 de sterkste machine, gevolgd door de Suzuki T 20. Hoewel de machines productiemodellen waren, nam een aantal profcoureurs toch de gelegenheid waar om een extra start te krijgen. Dat had twee voordelen: het leverde extra trainingsronden op om het 60km-lange circuit te verkennen, maar ook kans op een overwinning. Elke overwinning in de TT van Man was er één. De drie klassen reden tegelijk en werden gestart met een Le Mansstart.

Production 750 TT[bewerken]

Uitslag Production 750 TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Triumph 1:09"56'8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Smart Dunstall-Norton 1:11"48'0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Smith BSA 1:15"42'0
4 Vlag van Verenigde Staten Lance Weil Triumph 1:15"45'8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Butler Triumph 1:16"28'0
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Godfrey Norton 1:17"22'0
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Bailey Triumph 1:20"11'8
8 M. Rice BSA 1:23"55'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony McGurk Triumph 1:24"16'6
10 Vlag van Nederland Jan Strijbis Triumph 1:24"22'2
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton 1:26"26'0

Production 500 TT[bewerken]

Uitslag Production 500 TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Kelly Velocette 1:15"33'8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Heckles Velocette 1:16"11'6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Nixon Triumph 1:19"48'0
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Penny Honda 1:20"26'0
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Hanks BSA 1:22"56'2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Peck Triumph 1:22"56'2
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Dunnell Honda 1:23"40'2
8 R. Baylie Triumph 1:23"42'4
9 D. Doyle Norton 1:23"46'0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Biscardine Velocette 1:25"11'2
11 B. Bennett Triumph 1:25"46'2
12 Stan Wood Triumph 1:33"05'2

Production 250 TT[bewerken]

Uitslag Production 250 TT[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Bultaco 1:16"38'2
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco 1:16"38'6
3 Vlag van Australië Barry Smith Suzuki 1:18"43'2
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Suzuki 1:19"08'6
5 Vlag van Australië Kel Carruthers Suzuki 1:19"53'4
6 Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco 1:22"36'8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 1:23"43'6
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Suzuki 1:24"14'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Crooks Suzuki 1:25"00'2
10 C. Thompsett Ducati 1:26"01'6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Burgess Ducati 1:22"06'2
12 George Leigh Honda 1:27"12'4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Padgett Yamaha 1:39"49'4
14 G. Neveling Ducati 1:39"50'6
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Warburton Yamaha 1:39"51'6

Trivia[bewerken]

De broers Roy en Norman Hanks startten allebei met een BSA in de Sidecar TT. Als bakkeniste van Norman trad Rose Arnold op. In de TT van 1968 stonden Norman en Rose samen op het erepodium. Daarmee was Rose de eerste vrouw die een podiumplaats scoorde. In 1970 stapte ze in het zijspan van Roy en later werd ze zijn vrouw.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
TT Assen 1967

Vorige race:
Isle of Man TT 1966
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1968
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT