Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1965

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Daytona International Speedway
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Datum 20 maart 1965
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
Derde Vlag van Italië Silvio Grassetti
125 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Duitsland Ernst Degner
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Duitsland Ernst Degner
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Derde Vlag van Japan Michio Ichino

De Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1965 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1965. De races werden verreden op 20 maart op de Daytona International Speedway in Daytona Beach, Florida. Aan de start kwamen de 50cc-, 125cc-, 250cc- en de 500cc-klasse.

Algemeen[bewerken]

Honda liet de Verenigde Staten weer schieten, wat vreemd was want dat had men in 1964 ook gedaan en (mede) daardoor was de 250cc-wereldtitel naar Phil Read met zijn Yamaha gegaan. Ook de merken uit het Oostblok (MZ uit de DDR, Jawa en CZ uit Tsjecho-Slowakije) gingen op het hoogtepunt van de Koude Oorlog niet naar de Verenigde Staten. Privérijders konden de overtocht niet betalen en -net als in 1964- bleven ook de tribunes leeg omdat de Amerikanen zich niet interesseerden voor het grotendeels Europese wereldkampioenschap. De Amerikaanse Grand Prix werd na dit tweede jaar voor lange tijd van de kalender geschrapt om pas in het seizoen 1988 terug te keren.

500cc-klasse[bewerken]

MV Agusta stuurde de net gecontracteerde Giacomo Agostini niet naar de Verenigde Staten. Mike Hailwood moest het alleen doen. Hij won de race zo overtuigend, dat de Amerikaan Buddy Parriott en de Canadees Roger Beaumont weliswaar op het podium kwamen, maar met twee en drie ronden achterstand finishten.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:16"33'0 8
2 Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton +2 ronden 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont Norton +3 ronden 4
4 Vlag van Canada 1957-1965 Ken King Norton +3 ronden 3
5 Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle Norton +4 ronden 2
6 Vlag van Canada 1957-1965 David Lloyd Norton +5 ronden 1
7 Vlag van Verenigde Staten Fred Simone BMW
8 Vlag van Canada 1957-1965 Al Johnson BMW
9 Vlag van Verenigde Staten Ray Dey Norton
10 Vlag van Verenigde Staten Wester Cooley Norton
11 Vlag van Verenigde Staten Carl Eshoo Triumph
12 Vlag van Verenigde Staten Bruce Carter BSA
13 Vlag van Verenigde Staten Stan Friduss Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Dave Jackson Matchless
Vlag van Canada 1957-1965 Fred Gailey Norton
Vlag van Canada 1957-1965 Ivor Lloyd Norton
Vlag van Canada 1957-1965 Stuart Morin Matchless
Vlag van Italië Franco Farne Ducati
Vlag van Verenigde Staten Dean Dyess Ducati
Vlag van Verenigde Staten Gerald MacDonald Paton
Vlag van Verenigde Staten Peter Gould Ducati
Vlag van Verenigde Staten Wilber Lawson Triumph
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Matchless

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Norton Privérijder
Vlag van Australië Jack Ahearn Norton Privérijder
Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless Privérijder
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless Privérijder
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless Privérijder
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa Teambeleid[1]
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton Privérijder
Vlag van Finland Jouko Ryhänen Matchless Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Creith Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless Privérijder
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi Privérijder
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Ian Burne Norton Privérijder

250cc-klasse[bewerken]

Yamaha profiteerde optimaal van de afwezigheid van concurrent Honda. Regerend wereldkampioen Phil Read won de race voor zijn teamgenoot Mike Duff. Silvio Grassetti finishte met zijn Moto Morini 250 Bialbero slechts een seconde achter Duff. Suzuki stuurde Frank Perris met de watergekoelde viercilinder RZ 64, maar hij werd slechts vierde.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 49"29'0 8
2 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha +36'0 6
3 Vlag van Italië Silvio Grassetti Morini +37'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +42'0 3
5 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa +1"12'0 2
6 Vlag van Verenigde Staten John Buckner Yamaha +2"05'0 1
John Buckner scoorde een punt met de Yamaha TD 1 B-productieracer.

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda [2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda Teambeleid[3]
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda Teambeleid[3]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda Privérijder[4]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda Teambeleid[3]
Vlag van Japan Gosuke Yamashita Honda Teambeleid[3]

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Duitsland Günter Beer Honda
Vlag van Spanje Ramón Torras Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Guénard Bultaco
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Aermacchi
Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Italië Remo Venturi Benelli
Vlag van Australië Kevin Cass Cotton
Vlag van Frankrijk Alain Barbaroux Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Williams Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery Bultaco
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha

125cc-klasse[bewerken]

In de 125cc-race had Suzuki het rijk alleen omdat Honda niet verscheen, Yamaha de ontwikkeling van de RA 97 nog steeds niet voltooid had en de overige concurrenten uit het Oostblok thuis bleven. Zo won Hugh Anderson met de Suzuki RT 65 voor teamgenoten Ernst Degner en Frank Perris. Zij maakten er wel een spannende race van, want ze finishten binnen 0,6 seconden. De andere punten gingen weliswaar naar Honda-rijders, maar dat waren Amerikaanse privérijders met Honda CR 93-productieracers.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 43"42'0 8
2 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki +0'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +0'6 4
4 Vlag van Verenigde Staten Rick Schell Honda 3
5 Vlag van Verenigde Staten Jeff Tate Honda 2
6 Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Honda 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Teambeleid[6]
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[3]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen Leitert MZ Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Roland Rentzsch MZ Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha Teambeleid[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Teambeleid[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda Teambeleid[3]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda Privérijder[4]
Vlag van Tsjechië František Boček CZ Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter Krumpholz MZ Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ Teambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ Teambeleid[1]
Vlag van Japan Hironori Matsushima Yamaha Teambeleid[6]
Vlag van Japan Yasuharu Yuzawa Honda Teambeleid[3]

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Ramón Torras Bultaco
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Zwitserland Arthur Fegbli Honda
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt MZ-Kreidler
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

50cc-klasse[bewerken]

Suzuki kwam aan de start met de nieuwe tweecilinder RK 65. Het had het rijk alleen omdat zowel Honda als Kreidler geen afvaardiging stuurden. Ernst Degner won voor zijn teamgenoten Hugh Anderson, Michio Ichino en Haruo Koshino.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 6
3 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 4
4 Vlag van Japan Haruo Koshino Suzuki 3
5 Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi 2
6 Vlag van Uruguay Gastón Biscia Suzuki 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda Teambeleid[3]
Vlag van Japan Akira Itoh Honda Teambeleid[3]

Onbekend[5][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler
Vlag van Spanje Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Mates Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Plumridge Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1964
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1965

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1964
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT