Ulster Grand Prix 1967

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Mike Hailwood deed goede zaken in de Ulster Grand Prix: Hij won de 250- en de 500cc-races terwijl zijn concurrenten Phil Read en Giacomo Agostini niet scoorden.
Mike Hailwood deed goede zaken in de Ulster Grand Prix: Hij won de 250- en de 500cc-races terwijl zijn concurrenten Phil Read en Giacomo Agostini niet scoorden.
Land Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland
Datum 19 augustus 1967
Organisator FIM / ACU
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Derde Vlag van Australië Jack Findlay
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham

De Ulster Grand Prix 1967 was de tiende Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1967. De races werden verreden op zaterdag 19 augustus 1967 op het Dundrod Circuit, een stratencircuit in County Antrim. De 50cc-klasse en de zijspanklasse kwamen niet aan de start. De wereldtitel in de 350cc-klasse was al beslist.

Algemeen[bewerken]

Voor het eerst in jaren werd de Ulster Grand Prix met mooi weer verreden, maar tijdens de trainingen regende het, waardoor veel machines niet goed afgesteld konden worden, vooral waar het de gearing betrof. De 19-jarige student Brian Steenson uit Crossgar debuteerde sterk met twee vijfde plaatsen. Hij was met recht een "lokale" held. Hij woonde 25 km van het circuit en studeerde aan Queen's University in Belfast, minder dan 10 km van het circuit. Een tweede lokale held was Ralph Bryans uit Belfast, die van Honda de kans kreeg om de 350cc-zescilinder Honda RC 174 van Mike Hailwood te rijden. Hailwood was al 350cc-wereldkampioen en had het maximaal haalbare puntenaantal (40) al bereikt. Bovendien waren drie races van 15 ronden in totaal 533 km lang, terwijl een coureur op één dag maximaal 500 km mocht rijden. Hailwood moest dus wel van één race afzien. John Blanchard startte voor het eerst met de door Colin Seeley en Helmut Fath ontwikkelde 500cc-viercilinder Seeley-URS en werd daar vierde mee.

500cc-klasse[bewerken]

Door een vrij eenvoudige overwinning op het Dundrod Circuit keerden de kansen voor Mike Hailwood. Die overwinning werd zo eenvoudig omdat Giacomo Agostini al bij de start zijn koppeling verbrandde en zijn motor naar de pit moest duwen. Daar werden de koppelingsplaten vervangen, maar Hailwood had toen al 3½ ronde voorsprong. John Hartle werd opnieuw tweede. John Blanchard werd met de experimentele Seeley-URS vierde. Hij was als laatste gestart en had zich naar de derde plaats opgewerkt, maar werd tegen het einde van de race ingehaald door Jack Findlay.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 1:04"43'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless +2"24'4 6
3 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless +3"11'2 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-URS +3"28'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton +3"34'0 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton +3"57'4 1
7 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Matchless
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Gallagher Matchless
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Lee Matchless
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Crawford Norton
14 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Matchless
15 Vlag van Zweden Bosse Granath Métisse-Matchless
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Steele Matchless
17 Vlag van Australië Ron Wilson Norton
18 Vlag van Oostenrijk Ernst Weiss Matchless
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Kay Matchless
20 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Na pitstop
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Reid Norton
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Turner Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Tom Gill Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Sapsford Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Godfrey Norton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gordon Keith Norton
Vlag van Zweden Jack Lindh Matchless

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië John Dodds Norton
Vlag van Canada Ivor Lloyd Matchless [1]
Vlag van Canada Mike Duff Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi [2]
Vlag van Verenigde Staten Johnny Rockett Norton [1]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Andreas Georgeades Velocette [1]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 44
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 38
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Métisse-Matchless 21
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless 16
5 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 15
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton / Seeley-Matchless
8 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless 7
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Norton

350cc-klasse[bewerken]

In Ulster concentreerde Mike Hailwood zich op de klassen waarin hij nog geen wereldkampioen was, de 250- en 500cc. In de 350cc-race kreeg Ralph Bryans zijn zescilinder Honda. Bryans leidde vijf ronden lang, maar werd toen gespasseerd door Giacomo Agostini die snel van hem weg reed. Dat de beslissing om de Honda aan Bryans te geven op het laatste moment werd genomen bleek na de race, toen Bryans klaagde over de stugge afstelling van de vering. Die was nog afgesteld op Hailwood (77 kg), terwijl Bryans slechts 60 kg woog. Heinz Rosner reed van begin tot eind op de derde plaats. Debutant Brian Steenson reed zijn Aermacchi Ala d'Oro 350 naar de vijfde plaats.

Ralph Bryans reed de Honda RC 174 van Mike Hailwood naar de tweede plaats.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:4'27'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 6
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 4
4 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Honda 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ Ontsteking
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton Kleppenmechanisme

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda Teambeleid[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel CZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Japan Masahiro Wada Yamaha
Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha
Vlag van Japan Toshimi Yorino Honda

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 40 wereldkampioen
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 32
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 14
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 12
5 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 9
6 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 8
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton 3
Vlag van Tsjechië Gustav Havel CZ

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-klasse had Phil Read de snelste trainingstijden gedraaid, maar Mike Hailwood was bij de start iets sneller. Aan het einde van de tweede ronde probeerde Read hem uit te remmen, maar dat mislukte. Op de hobbelige weg blokkeerden zijn remmen en Read viel. Hailwood kon zijn Honda nog net tussen de gevallen Phil Read en de strobalen door sturen. De Yamaha kon niet verder en Hailwood reed eenzaam naar de finish. Achter hem had Bill Ivy lang de tweede plaats bezet, maar toen zijn machine over begon te slaan werd hij gepasseerd door Ralph Bryans. Als Ivy tweede was gebleven had hij in punten gelijk gestaan met Hailwood, die nu aan de leiding van de WK-stand kwam te staan.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 1:03"30'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda + 35'8 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha + 1"01'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ + 1 ronde 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi + 1 ronde 2
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco + 1 ronde 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Yvon Duhamel Yamaha [1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Yamaha [1]
Vlag van Verenigde Staten Frank Camillieri Yamaha [1]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco
Vlag van Australië Malcolm Stanton Aermacchi
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Jyun Hamano Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 46
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 44
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 42
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 36 (42)
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 16
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 10
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 8
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 5
10 Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco 4

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasse[bewerken]

Bill Ivy won de 125cc-race in Ulster, maar gemakkelijk ging het niet. Halverwege scheurde een cilinderkop waardoor koelvloeistof lekte. De motor begon warm te lopen maar omdat Phil Read door stalorders op afstand gehouden werd, kon Ivy wat kalmer aan doen. Stuart Graham had in de eerste ronden geprobeerd de twee Yamaha RA 31's bij te houden, maar hij had tijdens de natte trainingen zijn gearing te kort gekozen en moest daardoor te veel toeren draaien. Dat leverde een vette bougie op en die moest hij vervangen. Dat gebeurde hem zelfs nog een keer, maar hij werd desondanks toch nog derde.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Bill Ivy Yamaha 51"30'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 4
4 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 3
5 Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Jean-Guy Duval Yamaha [1]
Vlag van Canada Ralph Swegan Yamaha [1]
Vlag van Canada Robert Lusk Yamaha [1]
Vlag van Canada Robert Messina Yamaha [1]
Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha [1]
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki Teambeleid[5]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki
Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Vergnais Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Hongarije László Szabó MZ
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Italië Giovanni Burlando Honda
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hideo Kanaya Suzuki
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Yasuho Shigeno Suzuki
Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 52
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 40
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 35 (38)
4 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 19
5 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 7
8 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 6
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ 5
10 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha 3
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Trivia[bewerken]

Seeley-URS[bewerken]

De Seeley-URS was ontstaan toen Colin Seeley tijdens de zijspanraces waaraan hij deelnam had gezien hoe snel de URS-viercilinder van Helmut Fath was. Fath had de motor zelf ontwikkeld en genoemd naar zijn geboorteplaats: Schriesheim-URSenbach. Fath had in het wereldkampioenschap erg veel pech met de URS, maar won een race op Brands Hatch. Daar opperde Seeley het idee om de motor in een Seeley-frame te monteren en in te zetten in de 500cc-klasse. Als rijder werd Seeley-Matchless-rijder John Blanchard aangetrokken. In de Britse pers verscheen daarna een wat vreemd bericht: na de Ulster Grand Prix zou Blanchard door Seeley zijn ontslagen omdat hij te vaak viel en zijn Seeley-Matchless werd overgenomen door John Cooper. Blanchard zou wel op de Seeley-URS blijven rijden. Dat bericht was vreemd omdat Seeley dan toch niet het hele vertrouwen in Blanchard verloren kon hebben, maar ook omdat Cooper tijdens de GP van België ook al op de Seeley-Matchless had gereden, maar de rest van het seizoen met zijn eigen Norton Manx had geracet.

Pleisters[bewerken]

Mike Hailwood verscheen aan de start van de 500cc-race met pleisters op zijn neus. Hij verwachtte achter Giacomo Agostini te moeten slipstreamen en was beducht voor de vele opspattende stenen. In de race was het probleem snel opgelost omdat Agostini bij de start zijn koppeling verbrandde.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1967

Vorige race:
Ulster Grand Prix 1966
Ulster Grand Prix Volgende race:
Ulster Grand Prix 1968
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT