Grand Prix-wegrace der Naties 1968

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 46º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 15 september 1968
Organisator FIM / FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Italië Angelo Bergamonti
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Renzo Pasolini
Derde Vlag van Italië Silvio Grassetti
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt

De Grand Prix-wegrace der Naties 1968 was de tiende en voor bijna alle klassen laatste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1968. De races werden verreden op 15 september 1968 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. De 50cc-klasse en de zijspanklasse kwamen niet aan de start. De wereldtitel in de 250cc-klasse werd hier beslist. De overige wereldtitels in de soloklassen waren al eerder beslist.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix des Nations trok weinig publiek als gevolg van het zeer slechte weer. Dat resulteerde in veel valpartijen, zowel in de trainingen als tijdens de races. De geplande race in de zijspanklasse was "op last van de overheid" afgelast. De titelstrijd in de 250cc-klasse eindigde spectaculair omdat Phil Read en Bill Ivy precies gelijk eindigden, met evenveel punten, evenveel overwinningen en evenveel tweede plaatsen. De totaaltijd van de races waarin ze allebei gefinisht waren bracht uitkomst. De uitkomst van deze race was essentieel omdat kort tevoren bekend was geworden dat de Grand Prix van Japan niet zou doorgaan. Het natte circuit was nog een extra glad door de rubber en olie die waren achtergelaten na de Formule 1-Grand Prix een week eerder.

500cc-klasse[bewerken]

Graaf Domenico Agusta bood Mike Hailwood zijn racers aan voor de 350- en de 500cc-race. Kort voor de zaterdagtraining kwam Agusta aan Hailwood melden dat hij Giacomo Agostini wel beide races moest laten winnen. Dat zinde Hailwood niet en hij stapte onmiddellijk naar Benelli, dat hem een maand eerder al haar machines had aangeboden. Hij kreeg direct de verbeterde Benelli 500 4C waarmee hij meteen tijden reed die niet ver van die van Agostini af lagen. In de race was Hailwoods dreiging echter snel voorbij. Hij kon een ronde lang dicht bij Agostini blijven, maar in de tweede ronde gleed hij weg en omdat Agostini al te ver weg was gaf hij de race op. De eer van Benelli moest verdedigd worden door Renzo Pasolini, die dat niet eens slecht deed. Hij bracht zijn overslaande motor als tweede over de streep met slechts 35 seconden achterstand. Angelo Bergamonti werd met de tweecilinder Paton derde. Peter Williams lag lang vierde, maar moest tot twee keer toe naar de pit om zijn losgetrilde tank vast te laten zetten. Hij eindigde als negende.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:07"44'6 8
2 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli +34'6 6
3 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton +2 ronden 4
4 Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo +4 ronden 3
5 Vlag van Italië Silvano Bertarelli Paton +4 ronden 2
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Norton +4 ronden 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Norton +4 ronden
8 Vlag van Australië John Dodds Norton +4 ronden
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless +5 ronden
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley +5 ronden
11 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton +5 ronden
12 Vlag van Italië Paolo Campanelli Matchless +6 ronden
13 Vlag van Italië Gianfranco Domeniconi Norton +6 ronden
14 Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton +7 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Benelli Val
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Butcher Norton
Vlag van Italië Benedetto Zambotti Bianchi
Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton
Vlag van Italië Franco Trabalzini Norton
Vlag van Italië Gilberto Milani LinTo
Vlag van Italië Giovanni Perrone Matchless
Vlag van Italië Vasco Loro Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Randle Petty-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernie Lund Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ball Seeley
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Seeley-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle (†) Cowles-Métisse-Matchless Overleden[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov Vostok

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 48 (80)
2 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 34 (36)
3 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton 9
Vlag van Italië Alberto Pagani Linto
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless 9
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Norton 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Seeley-Norton 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton 7
10 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton 7

350cc-klasse[bewerken]

In Monza was de 350cc-race al net zo saai als de eerder gereden 500cc-wedstrijd. Giacomo Agostini werd slechts heel even bedreigd door de Benelli 350 4C van Renzo Pasolini, die echter in de derde ronde viel. Paso kon nog wel verder rijden, maar werd net als in de 500cc-race tweede. De derde plaats was voor Pasolini's teamgenoot Silvio Grassetti die last had van een overslaande motor. Jack Finlay had zijn Aermacchi ingeruild voor een bijna twee keer zo sterke Yamaha TR 1, maar hij viel uit door een val. Dat overkwam ook Kel Carruthers, die een fabrieks-Aermacchi Ala d'Oro 350 had gekregen.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 54"26'2 8
2 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli +47'9 6
3 Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli +1 ronde 4
4 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ +2 ronden 3
5 Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati +2 ronden 2
6 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +3 ronden 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams AJS +3 ronden
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi +3 ronden
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Butcher Kawasaki +3 ronden
10 Vlag van Italië P. Lentini Aermacchi +3 ronden
11 Vlag van Duitsland Dieter Braun Aermacchi +4 ronden
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Métisse-Aermacchi +5 ronden
13 Vlag van Italië Roberto Patrignani Aermacchi +5 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi Val
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Hannah-Paton Ontsteking
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco Val

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Karl Hoppe AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Seeley
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 32 (56)
2 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 18
3 Vlag van Australië Kel Carruthers Drixton-Aermacchi / Métisse-Aermacchi / Aermacchi 17
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 12
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 12
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Métisse-Aermacchi 9
7 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 8
8 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ 7
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 4
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli

250cc-klasse[bewerken]

Al vóór de race in Monza werd wel officieel bekendgemaakt dat Japan niet door zou gaan. Phil Read won in Monza en Bill Ivy werd tweede. Daardoor stonden ze in punten gelijk op de eerste plaats van het kampioenschap. Ze hadden allebei ook vijf onverwinningen en de stand moest worden bepaald door de racetijden van de wedstrijden waarin ze allebei gefinisht waren bij elkaar op te tellen. Dat waren de wedstrijden in Assen, de Sachsenring, Brno, en Monza. Ivy had die gereden in een totaaltijd van 3 uur, 17 minuten en 29,2 seconden, Read in 3 uur, 15 minuten en 22,9 seconden. Ivy kwam 2 minuten en 5,3 seconden te kort voor de wereldtitel. Net als Giacomo Agostini was Phil Read nu ook tweevoudig wereldkampioen in 1968. Yamaha was daar echter niet van gediend: Read had teamorders aan zijn laars gelapt door de titel van Ivy af te snoepen. Hij zou nooit meer steun krijgen van Yamaha.

In Assen was alles nog koek en ei tussen Bill Ivy en Phil Read, maar Read "stal" Ivy's 250cc-titel terwijl Ivy hem wel geholpen had om 125cc-kampioen te worden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 42"35'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +1"51'0 6
3 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa +1 ronde 4
4 Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha +1 ronde 3
5 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha +2 ronden 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Butcher Suzuki +2 ronden 1
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +2 ronden
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +2 ronden
9 Vlag van Duitsland Lothar John Suzuki +3 ronden
10 Vlag van Italië Luciano Spinello Bultaco +3 ronden
11 Vlag van Italië Walter Villa Montesa +4 ronden
12 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +4 ronden
13 Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Aermacchi +4 ronden
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Yamaha +4 ronden

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Aermacchi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Canada Frank Perris Suzuki
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Rocamora Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Bultaco-Yamaha
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli
Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 46 (52)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 46 (52)
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 32 (39)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Bultaco-Yamaha 21 (25)
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 19
6 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 10
7 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa 8
8 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Suzuki 5
Vlag van Hongarije László Szabó MZ

125cc-klasse[bewerken]

In Monza ging Phil Read lang aan de leiding met Bill Ivy aan zijn achterwiel, tot Read een strobaal raakte en viel. Zijn viercilinder liep daarna soms op één, soms op twee cilinders en de laatste 200 meter moest Read zelfs duwen, maar hij werd toch nog tweede vóór Hans Georg Anscheidt met de Suzuki.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 36"23'3 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +6"18'5 6
3 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki +1 ronde 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki +1 ronde 3
5 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +1 ronde 2
6 Vlag van Duitsland Dieter Braun Neckermann-MZ +1 ronde 1
7 Vlag van Italië Francesco Villa Villa +1 ronde
8 Vlag van Duitsland Lothar John MZ +2 ronden
9 Vlag van Hongarije János Reisz MZ +2 ronden
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +2 ronden
11 Vlag van Spanje (1945-1977) Salvador Cañellas Bultaco +2 ronden
12 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda +2 ronden
13 Vlag van Zweden Kent Andersson MZ +2 ronden
14 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi +2 ronden
15 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Siegfried Möhringer Neckermann-MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) Pedro Álvarez Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Murray Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Montesa
Vlag van Nederland Jan Huberts MZ
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Montesa

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 40 (60)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 34
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 15
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 12
5 Vlag van Spanje (1945-1977) Salvador Cañellas Bultaco 11
6 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 11
7 Vlag van Duitsland Dieter Braun Neckermann-MZ 11
8 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 10
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ 8
10 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 6
Vorige race:
Ulster Grand Prix 1968
FIM wereldkampioenschap wegrace
20e seizoen (1968)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1967
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1969
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT