Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace der Naties 1955

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van Italië Grand Prix-wegrace der Naties 1955
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 33º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 4 september 1955
Organisator FIM/FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Italië Umberto Masetti
Tweede Vlag van Ierland Reg Armstrong
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Derde Vlag van Australië Ken Kavanagh
250 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Baltisberger
Eerste Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Tweede Vlag van Duitsland Hans Baltisberger
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Sammy Miller
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Eerste Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Tweede Vlag van Italië Remo Venturi
Derde Vlag van Italië Angelo Copeta
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Italië Albino Milani/Onbekend
Eerste Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Tweede Vlag van Duitsland Walter Schneider/Vlag van Duitsland Hans Strauß
Derde Vlag van Frankrijk Jacques Drion/Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge

De Grand Prix-wegrace der Naties 1955 was achtste en laatste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1955. De races werden verreden op 4 september 1955 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 350cc-klasse, de 500cc-klasse en de zijspanklasse waren al beslist. De wereldtitel in de 250cc-klasse werd tijdens deze Grand Prix beslist.

Meer dan 100.000 toeschouwers zagen in Monza vijf races, maar in de meeste klassen was de spanning om de wereldtitels al verdwenen. In de 250cc-klasse was er nog enige spanning: Cecil Sandford kon de wereldtitel nog van Hermann Paul Müller afnemen en tot nu toe hadden de vijf wedstrijden allemaal een andere winnaar gehad.

In de 500cc-race ging Geoff Duke aanvankelijk aan de leiding en hij reed ook de snelste ronde, maar toen hij problemen kreeg met zijn Gilera 500 4C werd hij gepasseerd door MV Agusta-rijder Umberto Massetti en door Reg Armstrong, die zijn Gilera slechts een halve seconde later over de streep stuurde. Duke zat toen ook nog in de kopgroep en finishte een seconde later.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta 1:08"04'1 8
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera + 0'5 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera + 1'6 4
4 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera + 35'1 3
5 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera + 1"50'5 2
6 Vlag van Duitsland Ernst Riedelbauch BMW + 1 ronde 1
7 Vlag van Oostenrijk Gerold Klinger BMW + 1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk William Hall Norton + 3 ronden
9 Vlag van Italië Enrico Galante Norton + 3 ronden
10 Vlag van Italië Artemio Cirelli Gilera + 5 ronden

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Keith CampbellNorton
Vlag van Australië Richard ThompsonMatchless
Vlag van Australië Tony McAlpineBMW
Vlag van Duitsland Bruno BöhrerSchnell-Horex
Vlag van Duitsland Erich WünscheNorton
Vlag van Duitsland Ernst HillerMatchless
Vlag van Frankrijk Jacques CollotNorton
Vlag van Frankrijk Pierre MonneretGilera
Vlag van Italië Carlo BandirolaMV Agusta
Vlag van Italië Francesco GuglielminettiNorton
Vlag van Italië Franco ChinelliGilera
Vlag van Italië Libero LiberatiGilera
Vlag van Italië Lodovico FacchinelliGilera
Vlag van Italië Luigi FalconiMoto Guzzi
Vlag van Italië Martino GianiGilera
Vlag van Italië Paolo CampanelliGilera
Vlag van Italië Tito ForconiMV Agusta
Vlag van Zweden Sven AnderssonNorton
Vlag van Zweden Ulf GateMatchless

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Bob BrownMatchless
Vlag van Australië Jack AhearnNorton
Vlag van Australië Ken KavanaghMoto Guzzi
Vlag van België Auguste GoffinNorton
Vlag van België Firmin DauweNorton
Vlag van België Léon MartinGilera
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Walter ZellerBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMoto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek EnnettMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleMoto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John ClarkMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John StorrNorton
Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi
Vlag van Italië Nello PaganiMV Agusta
Vlag van Italië Orlando ValdinociGilera
Vlag van Nederland Drikus VeerGilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter MurphyMatchless
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Eddie GrantNorton

Top tien eindstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos.CoureurMotorfietsPtn.
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeGilera36
2Vlag van Ierland Reg ArmstrongGilera30
3Vlag van Italië Umberto MasettiMV Agusta19
4Vlag van Italië Giuseppe ColnagoGilera13
5Vlag van Italië Carlo BandirolaMV Agusta10
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMoto Guzzi8
7Vlag van Italië Libero LiberatiGilera6
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Walter ZellerBMW
Vlag van Frankrijk Pierre MonneretGilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleNorton

Zoals verwacht werd de 350cc-klasse weer een succes voor Moto Guzzi. Geen enkel ander merk had een race gewonnen, en dit keer won Dickie Dale zijn eerste race van het jaar. Onverwacht was dat ook niet, want Dale startte lang niet altijd, maar als hij dat deed kwam hij ook op het podium. Wereldkampioenm Bill Lomas werd tweede op 0,1 seconde en Ken Kavanagh werd derde.

Uitslag 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Moto Guzzi 55"21'3 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Moto Guzzi + 0'1 6
3 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi + 13'1 4
4 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi + 14'1 3
5 Vlag van Duitsland August Hobl DKW + 14'2 2
6 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi + 1"48'6 1
7 Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier NSU + 1 ronde
8 Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche DKW + 2 ronden
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS
10 Vlag van Italië Lodovico Facchinelli AJS
11 Hall Norton
12 Vlag van Duitsland Erwin Aldinger Schnell-Horex + 3 ronden
13 Vlag van Zweden Sven Andersson Norton + 4 ronden
14 Wick AJS
Coureur Merk
Vlag van Australië Keith CampbellNorton
Vlag van Australië Maurice QuinceyNorton
Vlag van België Auguste GoffinNorton
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Hans BartlDKW
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Karl HofmannDKW
Vlag van Frankrijk Jacques CollotNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMoto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesNorton
Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter MurphyAJS

Top tien eindstand 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Pos.CoureurMotorfietsPtn.
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMoto Guzzi32 (44)
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleMoto Guzzi18
3Vlag van Bondsrepubliek Duitsland August HoblDKW17
4Vlag van Australië Ken KavanaghMoto Guzzi14
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMoto Guzzi13
6Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesNorton11
7Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi8
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton8
9Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleNorton7
10Vlag van Italië Roberto ColomboMoto Guzzi7

Carlo Ubbiali startte voor het eerst in de 250cc-klasse, want hij had zich geconcentreerd op de 125cc-klasse, waarin hij wereldkampioen was geworden. Hij won deze race met slechts 0,3 seconde verschil voor Hans Baltisberger met de NSU Sportmax. Sammy Miller werd derde en Hermann Paul Müller vierde. Müller was daarmee ook wereldkampioen. Alleen Moto Guzzi-rijder Cecil Sandford had hem theoretisch nog van de titel af kunnen houden, maar hij komt in de uitslag niet voor.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 46"34'1 8
2 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU + 0'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sammy Miller NSU + 15'6 4
4 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU + 25'3 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta + 28'6 2
6 Vlag van Italië Umberto Masetti MV Agusta + 56'4 1
7 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi + 56'6
8 Vlag van Duitsland Kurt Knopf NSU + 1 ronde
9 Vlag van Duitsland Karl Lottes NSU + 1 ronde
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi + 1 ronde
11 Vlag van Duitsland Günter Beer Adler + 1 ronde
12 Vlag van Italië Adelmo Mandolini Moto Guzzi + 1 ronde
13 Vlag van Italië Lanfranco Baviera Moto Guzzi + 2 ronden
14 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Alfredo Flores Moto Guzzi + 2 ronden
15 Vlag van Italië Dino Fagiolini Moto Guzzi + 2 ronden
16 Vlag van Italië Guerin Moto Guzzi + 4 ronden
Coureur Merk
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMV Agusta
Vlag van Duitsland Helmut HallmeierNSU
Vlag van Duitsland Wolfgang BrandNSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill WebsterVelocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMoto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave ChadwickRDS-Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesNSU
Vlag van Italië Enrico LorenzettiMoto Guzzi
De NSU Sportmax was slechts een productieracer, maar de machine was snel genoeg om de fabrieksracers van MV Agusta en Moto Guzzi te verslaan. "Happi" Müller werd er wereldkampioen mee.

Top tien eindstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Pos.CoureurMotorfietsPtn.
1Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Hermann Paul MüllerNSU19 (20)
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMoto Guzzi14
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMV Agusta13
4Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMV Agusta11
5Vlag van Italië Umberto MasettiMV Agusta11
6Vlag van Noord-Ierland Sammy MillerNSU10
7Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesNSU8
Vlag van Italië Carlo UbbialiMV Agusta
9Vlag van Duitsland Wolfgang BrandNSU6
10Vlag van Duitsland Hans BaltisbergerNSU6

Carlo Ubbiali, die al wereldkampioen was, won ook de laatste 125cc-race, zonder de grootste concurrenten, de coureurs van Mondial. Dat merk had zich teruggetrokken na het dodelijke ongeval van Giuseppe Lattanzi. Nu waren alle podiumplaatsen voor MV Agusta, met Remo Venturi op de tweede- en Angelo Copeta op de derde plaats.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 41"03'8 8
2 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta + 27'1 6
3 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta + 1"42'2 4
4 Vlag van Duitsland August Hobl DKW + 1"44'5 3
5 Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche DKW + 1 ronde 2
6 Vlag van Italië Paolo Campanelli Mondial + 1 ronde 1
7 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta + 1 ronde
8 Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta + 1 ronde
9 Vlag van Duitsland Willi Scheidhauer MV Agusta + 2 ronden
10 Vlag van Zwitserland Florian Camathias MV Agusta + 2 ronden
11 Vlag van Duitsland Caver Heiss MV Agusta + 2 ronden
12 Vlag van Italië Roberto Pionava MV Agusta + 2 ronden
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster MV Agusta + 3 ronden
14 Vlag van Italië Alberto Capocci Mondial + 3 ronden
15 Vlag van Italië Mario Carini Mondial + 3 ronden

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Giuseppe Lattanzi (†)MondialOverleden[2]
Vlag van Italië Romolo FerriMondialTeambeleid[3]
Vlag van Italië Tarquinio ProviniMondialTeambeleid[3]
Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Rudolf GrimasMondial
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMV Agusta
Vlag van Duitse Democratische Republiek Erhart KrumpholzIFA
Vlag van Duitsland Erich WünscheDKW
Vlag van Duitsland Siegfried WünscheDKW
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Marcello CamaMontesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ross PorterMV Agusta

Top tien eindstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Pos.CoureurMotorfietsPtn.
1Vlag van Italië Carlo UbbialiMV Agusta32 (44)
2Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMV Agusta26
3Vlag van Italië Remo VenturiMV Agusta16
4Vlag van Italië Giuseppe Lattanzi (†)Mondial11
5Vlag van Italië Angelo CopetaMV Agusta8
6Vlag van Italië Romolo FerriMondial7
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill WebsterMV Agusta5
8Vlag van Oostenrijk Rudolf GrimasMondial4
9Vlag van Italië Tarquinio ProviniMondial3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMV Agusta
Vlag van Duitsland Karl LottesMV Agusta
Vlag van Duitsland August HoblDKW

Zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Gilera was vaak bereid om speciaal voor Monza een 500 4C-blok ter beschikking te stellen aan Albino Milani, de broer van fabriekscoureur Alfredo. Milani reed ook de snelste ronde en ging even aan de leiding van de race, maar hij viel uit, waardoor Wilhelm Noll/Fritz Cron met hun BMW wonnen, voor hun teamgenoten Walter Schneider/Hans Strauß. Jacques Drion/Inge Stoll werden derde en eindigden met hun Norton daardoor op de vierde plaats in het wereldkampioenschap, nog voor Norton-coryfeeën Cyril Smith en Bill Boddice. De nieuwe wereldkampioenen Willi Faust/Karl Remmert namen niet deel.

Uitslag zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 41"21'6 8
2 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW + 0'2 6
3 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton + 58'6 4
4 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Maurice Büla BMW + 1"03'2 3
5 Vlag van Frankrijk Jean Murit Vlag van Marokko Francis Flahaut BMW + 1"03'3 2
6 Vlag van Duitsland Fritz Seeber Vlag van Duitsland Franz Heiß BMW + 1 ronde 1
7 Vlag van Duitsland Friedrich Staschel Vlag van Duitse Democratische Republiek Edgar Perduss BMW + 1 ronde
8 Vlag van Duitsland Loni Neussner Onbekend Norton + 1 ronde
9 Vlag van Italië Alfonso Sammarchi Onbekend Norton + 1 ronde
10 Vlag van Zwitserland Fritz Mühlemann Vlag van Zwitserland K. Tuscher BSA + 3 ronden
11 Baldi Onbekend BSA + 3 ronden

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Italië Albino Milani Onbekend Gilera
Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Australië Bob MitchellVlag van Australië Max GeorgeNorton
Vlag van België Julien DeronneVlag van België Bruno LeysBMW
Vlag van Zwitserland Roland BenzVlag van Zwitserland Jakob KuchlerNorton
Vlag van Duitsland Rudolf KochVlag van Duitsland Christian WirthBMW
Vlag van Duitsland Willi FaustVlag van Duitsland Karl RemmertBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill BoddiceVlag van Verenigd Koninkrijk William StorrNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril SmithVlag van Verenigd Koninkrijk Stanley DibbenNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric OliverVlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ernie WalkerVlag van Verenigd Koninkrijk Dun RobertsNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank TaylorVlag van Verenigd Koninkrijk Ron TaylorNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie BeetonVlag van Verenigd Koninkrijk Charles BillinghamNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip HarrisVlag van Verenigd Koninkrijk Ray CampbellMatchless
Vlag van Italië Ernesto MerloVlag van Italië Dino MagriGilera
Vlag van Nederland Henk StemanVlag van Nederland Mappie de HaasBMW

Top tien eindstand zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos.CoureurBakkenistMotorfietsPtn.
1Vlag van Duitsland Willi FaustVlag van Duitsland Karl RemmertBMW30
2Vlag van Duitsland Wilhelm NollVlag van Duitsland Fritz CronBMW28
3Vlag van Duitsland Walter SchneiderVlag van Duitsland Hans Strauß en
Vlag van Duitsland Manfred Grunwald
BMW22
4Vlag van Frankrijk Jacques DrionVlag van Duitsland Inge Stoll-LaforgeNorton10
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril SmithVlag van Verenigd Koninkrijk Stanley DibbenNorton6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill BoddiceVlag van Verenigd Koninkrijk William StorrNorton
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip HarrisVlag van Verenigd Koninkrijk Ray CampbellMatchless6
Vlag van Australië Bob MitchellVlag van Australië Max GeorgeNorton
9Vlag van Frankrijk Jean MuritVlag van Marokko Francis FlahautBMW6
10Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric OliverVlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Norton4
Vorige race:
Ulster Grand Prix 1955
FIM wereldkampioenschap wegrace
7e seizoen (1955)
Volgende race:
Isle of Man TT 1956

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1954
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1956