Wereldkampioenschap wegrace 1959

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1959 was het elfde in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

In 1959 begon pijnlijk duidelijk te worden wat Moto Guzzi, Gilera en FB Mondial al in 1957 hadden onderkend: de kosten van de wegrace stonden in geen enkele verhouding meer tot de verkoopresultaten. De Britse merken werden voortdurend overschaduwd door MV Agusta, dat niet eens een echt motorfietsmerk was, maar meer een hobby van Domenico Agusta, die zijn geld verdiende met de Agusta-helikopters. BMW was alleen succesvol in de zijspanklasse en had net als de hele motorindustrie te lijden onder de opkomst van goedkope auto's, scooters en dwergauto's. MZ en CZ waren niet toegankelijk voor Westerse klanten en vielen onder de planeconomie van de DDR en Tsjechoslowakije.

Voor aanvang van het seizoen gonsde het in de vakbladen van de geruchten over het aankomende seizoen. Toen Libero Liberati had aangegeven te gaan starten dacht men aan een terugkeer van de grote merken Moto Guzzi, Gilera en Mondial, Norton zou met een nieuwe desmodromische Manx komen die door Doug Hele persoonlijk getest was (Hele had de overleden Joe Craig opgevolgd). Verder zou Honda als eerste Japanse fabrikant gaan deelnemen. Het kwam allemaal niet uit: Liberati ging rijden op een 250cc Moto Morini en een privé 500cc Gilera Saturno eencilinder, de Norton kwam er nooit en ook Honda verscheen alleen op het eiland Man. Uiteindelijk hoefde MV Agusta zich helemaal geen zorgen te maken: aan het einde van het seizoen bezette het in alle soloklassen de eerste twee plaatsen. John Surtees won alle (twaalf) races waarin hij startte.

In 1959 maakte Gary Hocking een seizoen door dat nog veel spectaculairder was dan dat van Hailwood. Hij startte in vier klassen in het wereldkampioenschap. In de 500cc eindigde hij als vijfde, in de 350cc als vierde, in de 250cc als tweede en in de 125cc als negende. Geoff Duke reed in 1959 zijn laatste seizoen. Hij werd met Nortons vijfde in de 350- en vierde in de 500cc klasse. In de 250cc reed hij voor Benelli. Hij haalde vijf punten en werd tiende.

Overleden/gestopt[bewerken]

  • Op 6 september verongelukte de Italiaan Adolfo Covi met een Norton Manx tijdens de 500cc race in de Curva Vialone op Monza.
  • Aan het einde van het seizoen 1959 beëindigde Geoff Duke zijn racecarrière.

Puntentelling[bewerken]

De eerste zes finishers kregen punten.

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de klassen tot 500cc en tot 125cc werden zeven wedstrijden verreden, in de klassen tot 250cc en tot 350cc zes en in de zijspanklasse vijf. Om het aantal tellende resultaten te bepalen moest men bij een even aantal races dit aantal halveren en er één bij optellen. Bij een oneven aantal werd er eerst een bij opgeteld en dit getal werd dan gehalveerd. In de zijspanklasse telden de beste vier resultaten.

Races Tellend
125 cc 7 4
250 cc 6 4
350 cc 6 4
500 cc 7 4
zijspan 5 4

500cc klasse[bewerken]

In de 500cc klasse werd John Surtees in 1959 bij MV Agusta bijgestaan door Remo Venturi. Uiteindelijk werden ze eerste en tweede, met Bob Brown met een Norton op de derde plaats. Surtees won alle races en werd nooit bedreigd door tegenstanders. Daarom begon hij maar een gevecht met zichzelf: Hij hoopte dat MV Agusta ondanks het overwicht toch verbeteringen aan de motorfiets bleef aanbrengen en daarom probeerde hij steeds het ronderecord te verbeteren. In de Senior TT lukte dat erg goed: al in de eerste ronde, met staande start en volle tank, bracht hij het op 162,798 km/h.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand John Surtees Remo Venturi Gary Hocking John Surtees
2 06.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course John Surtees Alistair King Bob Brown John Surtees
3 14.06. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim John Surtees Remo Venturi Bob Brown John Surtees
4 27.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen John Surtees Bob Brown Remo Venturi John Surtees
5 05.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps John Surtees Gary Hocking Geoff Duke John Surtees
6 08.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod John Surtees Bob McIntyre Geoff Duke John Surtees
7 06.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza John Surtees Remo Venturi Geoff Duke John Surtees

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 32 (56)
2 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 22 (24)
3 Vlag van Australië Bob Brown Norton 17 (22)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Reynolds-Norton /
Norton
12
5 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton 10
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 7
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale BMW 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 5
Pos. Coureur Merk Ptn.
10 Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton 4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless 3
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 3
13 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 3
14 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 2
15 Vlag van Duitsland Alois Huber BMW 1
Vlag van Australië Ron Miles Norton 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

1 Vlag van Italië MV Agusta 32 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 24 (36)
3 Vlag van Duitsland BMW 7
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 3

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc klasse[bewerken]

De 350cc klasse was onbetwist voor John Surtees. Hij won met zijn MV Agusta viercilinder alle races. Zijn teamgenoot John Hartle speelde slechts een bijrol, maar kon dankzij de helft van het puntenaantal van Surtees toch tweede worden. Privérijder Bob Brown werd met een Norton Manx derde.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand John Surtees Gary Hocking John Hartle John Surtees
2 06.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course John Surtees John Hartle Alistair King John Surtees
3 14.06. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim John Surtees Gary Hocking Ernesto Brambilla John Surtees
4 26.07. Vlag van Zweden GP van Zweden Kristianstad John Surtees John Hartle Bob Brown John Surtees
5 08.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod John Surtees Bob Brown Geoff Duke John Hartle
6 06.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza John Surtees Remo Venturi Bob Brown John Surtees

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 32 (48)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta 16
3 Vlag van Australië Bob Brown Norton 14
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton 12
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Reynolds-Norton /
Norton
10
6 Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 6
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale AJS 6
8 Vlag van Nieuw-Zeeland John Hempleman Norton 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 5
Pos. Coureur Merk Ptn.
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 4
Vlag van Italië Ernesto Brambilla MV Agusta 4
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood AJS 2
Vlag van Australië Tom Phillis Norton 2
15 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 2
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 1
Vlag van Italië Gilberto Milani Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

1 Vlag van Italië MV Agusta 32 (48)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 22 (30)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 6

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc klasse[bewerken]

Net als in de 125cc leek het in 1959 in de 250cc tussen de MV Agusta-coureurs Ubbiali en Provini te gaan. Ubbiali werd ook wereldkampioen, maar de laatste drie races werden gewonnen door Gary Hocking met zijn MZ tweetakt. Hij pikte daardoor nét de tweede plaats in vóór Provini. Ernst Degner werd met MZ vierde vóór Mike Hailwood die in dat seizoen zowel met MZ als Mondial reed.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 03.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Tarquinio Provini Carlo Ubbiali Dave Chadwick Tarquinio Provini
2 14.06. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Carlo Ubbiali Emilio Mendogni Horst Fügner Emilio Mendogni
3 27.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Tarquinio Provini Carlo Ubbiali Derek Minter Carlo Ubbiali
4 26.07. Vlag van Zweden GP van Zweden Kristianstad Gary Hocking Carlo Ubbiali Geoff Duke Gary Hocking
5 08.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Gary Hocking Mike Hailwood Ernst Degner Gary Hocking
6 06.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Carlo Ubbiali Ernst Degner Emilio Mendogni Carlo Ubbiali

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 28 (34)
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MZ 16
3 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 16
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ 14
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Mondial /
MZ
13
6 Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Morini 7
8 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb GMS / MZ 7
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ 6
Pos. Coureur Merk Ptn.
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Benelli 5
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta 4
12 Vlag van Italië Libero Liberati Morini 3
13 Vlag van Duitsland Horst Kassner NSU 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter NSU 2
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MZ 2
16 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer NSU 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Benelli 1
Vlag van Duitsland Günter Beer Adler 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

1 Vlag van Italië MV Agusta 32
2 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 26 (28)
3 Vlag van Italië Morini 14
4 Vlag van Italië Mondial 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk GMS 6
6 Vlag van Italië Benelli 5
7 Vlag van Duitsland NSU 4
8 Vlag van Duitsland Adler 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc klasse[bewerken]

De 125cc klasse van 1959 speelde zich helemaal af tussen twee rijders: Carlo Ubbiali en Tarquinio Provini. Ze reden beiden op een MV Agusta. Ubbiali won drie races, Provini twee. Privérijder Mike Hailwood won in Ulster zijn eerste Grand Prix. Hij was ook drie keer derde en werd in de einduitslag derde. Ook Ernst Degner won zijn eerste GP met de MZ, de GP des Nations in Monza. Hij werd in de einduitslag vierde. Gary Hocking werd al in de eerste race, de GP van Frankrijk, derde. In het 125cc-kampioenschap werd hij negende.

Uitslagen[bewerken]

Honda debuteerde in 1959 tijdens de Ultra-Lightweight TT met vier Japanners en één Amerikaan. Met de Honda RC 141 en de RC 142 werden de plaatsen zes, zeven, acht en elf behaald, goed voor één WK-punt
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 03.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Tarquinio Provini Luigi Taveri Mike Hailwood Luigi Taveri
2 14.06. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Carlo Ubbiali Tarquinio Provini Mike Hailwood Carlo Ubbiali
3 27.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Carlo Ubbiali Bruno Spaggiari Mike Hailwood Carlo Ubbiali
4 05.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Carlo Ubbiali Tarquinio Provini Luigi Taveri Tarquinio Provini
5 26.07. Vlag van Zweden GP van Zweden Kristianstad Tarquinio Provini Carlo Ubbiali Werner Musiol Carlo Ubbiali
6 08.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Mike Hailwood Gary Hocking Ernst Degner Mike Hailwood
7 06.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Ernst Degner Carlo Ubbiali Luigi Taveri Carlo Ubbiali

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 30 (38)
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 28 (30)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati 20 (23)
4 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MZ /
Ducati
14
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ 13
6 Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter MZ 8
8 Vlag van Australië Ken Kavanagh Ducati 8
9 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MZ /
MV Agusta
7
Pos. Coureur Merk Ptn.
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ 6
11 Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ 4
12 Vlag van Italië Francesco Villa Ducati 3
13 Vlag van Italië Alberto Pagani Ducati /
MV Agusta
2
14 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda 1
Vlag van Duitsland Karl Kronmüller Ducati 1
Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Ducati 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

1 Vlag van Italië MV Agusta 32 (46)
2 Vlag van Italië Ducati 28 (33)
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 22 (29)
4 Vlag van Japan Honda 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

In 1959 kwam Norton er in de zijspanrace helemaal niet meer aan te pas. De eerste negen plaatsen waren voor BMW coureurs. Walter Schneider en Hans Strauß werden opnieuw kampioen en Camathias/Cecco werden opnieuw tweede. Opmerkelijk was dat de Zwitsers de zijspanrace duidelijk als hun favoriete motorsport ontdekt hadden. Camathias was Zwitser, maar ook de coureur op de derde plaats, Fritz Scheidegger en de vierde man, Edgar Strub. De bakkenisten van Strub zouden overigens bekender worden in andere beroepen: de latere Formule 1 coureur Jo Siffert reed mee in Clermont-Ferrand en Finland (die niet telde voor het WK). Mick Woollett trad ook op als bakkenist van Strub, maar die werd bekender als schrijver van motorboeken.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 17.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Fritz Scheidegger /
Horst Burkhardt
Walter Schneider /
Hans Strauß
Edgar Strub /
Jo Siffert
Fritz Scheidegger /
Horst Burkhardt
2 03.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Walter Schneider /
Hans Strauß
Florian Camathias /
Hilmar Cecco
Fritz Scheidegger /
Horst Burkhardt
Walter Schneider /
Hans Strauß
3 14.06. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheim Florian Camathias /
Hilmar Cecco
Walter Schneider /
Hans Strauß
Max Deubel /
Horst Höhler
Walter Schneider /
Hans Strauß
4 27.06. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Florian Camathias /
Hilmar Cecco
Pip Harris /
Ray Campbell
Helmut Fath /
Alfred Wohlgemuth
Florian Camathias /
Hilmar Cecco
5 05.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Walter Schneider /
Hans Strauß
Jo Rogliardo /
Marcel Godillot
Fritz Scheidegger /
Horst Burkhardt
Florian Camathias /
Hilmar Cecco

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 28
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW 22
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 18
4 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Zwitserland Jo Siffert en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Woollett en
Vlag van Duitsland Roland Föll
BMW 12
5 Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW 10
6 Vlag van Frankrijk Jo Rogliardo Vlag van Frankrijk Marcel Godillot BMW 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW 6
8 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Horst Höhler BMW 4
9 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Edwin Blauth en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Partidge en
Vlag van Duitsland Manfred Großbaier
BMW 4
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Canning Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Beevers Vlag van Verenigd Koninkrijk John Chisnell BMW 2
12 Vlag van Duitsland Alwin Ritter Vlag van Duitsland Peter Joss BMW 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Owen Greenwood Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Fairbrother Triumph 1
Vlag van Duitsland August Rohsiepe Vlag van Duitsland Arthur Gardyanczik BMW 1
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk Roger Burtin BMW 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

1 Vlag van Duitsland BMW 32 (40)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 2
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Triumph 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Externe link[bewerken]