Wereldkampioenschap wegrace 1950

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1950 was het tweede in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

Begin 1950 maakte de FIM bekend dat men Duitsland weer wilde toelaten tot de internationale wedstrijden, inclusief het wereldkampioenschap. Dit voornemen werd in het algemeen met instemming ontvangen, maar Nederland en België stemden er nog tegen. Voorlopig kwamen er nog geen Duitse coureurs in actie, maar wél BMW's: Hub Pellikaan en Piet Knijnenburg startten allebei in de TT van Assen met een R 51/2, maar vielen uit. Marcel Masuy en Denis Jenkinson scoorden een punt in de zijspanklasse met een BMW. Het wereldkampioenschap van 1950 verliep voor iedereen naar tevredenheid, maar het puntensysteem was moeilijk te begrijpen. In Italië had Moto Guzzi zijn eigen topconstructeurs, zoals Carlo Gianini, afkomstig van Gilera en o.a. verantwoordelijk voor de Moto Guzzi Quattro Cilindri en Giulio Cesare Carcano, die uiteindelijk de Moto Guzzi V8 zou bouwen. MV Agusta had Piero Remor aangetrokken. Die had onder de merknamen OPRA en CNA al een viercilinder racer ontwikkeld die hij bij Gilera ombouwde tot luchtkoeling. Toen Remor naar MV Agusta vertrok nam hij dat ontwerp mee, waardoor dezelfde motor bij twee merken werd gebruikt. In het Verenigd Koninkrijk kwamen de belangrijkste "racemerken", AJS en Norton, allebei onder de vlag van Associated Motor Cycles terecht. Daardoor werd Joe Craig hoofdverantwoordelijk voor alle Britse racers. Craig, in 1939 kwaad vertrokken bij Norton omdat men daar geen viercilinder wilde maken, was juist degene die rond 1950 vond dat viercilinders helemaal niet nodig waren omdat de Norton Manx en de AJS Boy Racer nog genoeg potentie hadden om races te winnen. Men bleef daardoor (en mogelijk ook door financiële beperkingen) vasthouden aan de eencilinders tot het bittere einde. Hoewel het wereldkampioenschap wegrace al meteen groot belang had, stonden er in verschillende landen andere wedstrijden op een hoog plan. Voor alles wat Brits was bleef de Isle of Man TT de belangrijkste wedstrijd. In het najaar werden tijdens het FIM-congres naast Bulgarije ook Venezuela en Japan als leden toegelaten, maar tot deelnemers in het wereldkampioenschap leidde dat niet.

Puntentelling[bewerken]

De eerste zes finishers kregen punten, maar het omstreden extra punt voor de snelste ronde was afgeschaft.

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc-klasse werden zes, in de 350cc-klasse zes, in de 250cc-klasse vier, in de 125cc-klasse drie en in de zijspanklasse drie wedstrijden gereden. Bij de 125 cc en de zijspanklasse telden alle wedstrijden, bij de 250 cc telden de beste drie resultaten en bij de 350 cc en de 500 cc de beste vier resultaten.

Races Tellend
125 cc 3 3
250 cc 4 3
350 cc 6 4
500 cc 6 4
zijspan 3 3

500cc-klasse[bewerken]

Joe Craig had Norton in 1939 verlaten omdat men daar niet aan de ontwikkeling van een viercilinder wilde beginnen. Na de Tweede Wereldoorlog was hij teruggekeerd en in 1950 leek het erop dat men bij Norton het gevaar van de viercilinder Gilera's had ingezien. Er werd aan een viercilinder Norton gewerkt, maar dat gebeurde bij British Racing Motors. In de 500cc-klasse gunden de Britten en de Italianen elkaar in 1950 niet veel. Uiteindelijk waren de drie beste resultaten voor Umberto Masetti, die met zijn Gilera in België en Nederland had gewonnen en in Italië tweede was geworden. Geoff Duke werd met de Norton Manx tweede en Les Graham met de AJS Porcupine derde. Toch waren ook de Britten tevreden want de constructeurstitel ging naar Norton. Daarom kreeg Masetti de "Walter Rusk Trophy" van de Britse bond en Duke kreeg de "Trofeo Omobono Tenni" van de Italiaanse bond. MV Agusta kwam er nog niet aan te pas. Het team reisde niet af naar Man en Ulster maar Arciso Artesiani werd wel derde in de Grand Prix des Nations op Monza. Het Norton-fabrieksteam bestond in 1950 uit Harold Daniell, Artie Bell en Geoff Duke. Die laatste had in 1949 de Clubmans Senior TT en de Senior klasse in de Manx Grand Prix gewonnen en was tweede geworden in de Junior Manx Grand Prix. Duke en de Norton Manx leken voor elkaar bestemd te zijn. Ze waren bijna onverslaanbaar en hoewel ook anderen redelijk presteerden met de Nortons, stak Geoff Duke er met kop en schouders boven uit. Bij Gilera begon 1950 in mineur. Boven op de teleurstelling over het verloren kampioenschap van 1949 kwam ook nog het bericht in de Italiaanse motorpers dat men het Artesiani kwalijk zou nemen dat de constructeurstitel ook naar AJS was gegaan omdat hij twee seconden achter Bill Doran was gefinisht in de Grand Prix van België. Volgens Artesiani was het verlies van de titel de schuld van ingenieur Piero Remor, die om tijd te winnen in de Ulster Grand Prix slechts een deel van de olie had laten verversen, waardoor Artesiani met een vastgelopen motor uitviel. Diezelfde Piero Remor vertrok in 1950 naar MV Agusta, en men werd bij Gilera pas echt woedend toen bleek dat hij daar exact dezelfde motor inbouwde die hij bij Gilera had ontwikkeld. Toen ook Artesiani overstapte naar MV Agusta sprak men bij Gilera zelfs van "verraad". Artesiani had echter niet veel keus. Hij was MV Agusta-dealer in Bologna en kreeg een ruim salaris van 800.000 lire en een motor.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 09.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Geoff Duke Artie Bell Johnny Lockett Geoff Duke
2 02.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Umberto Masetti Nello Pagani Ted Frend Geoff Duke
3 08.07. Vlag van Nederland Assen Assen Umberto Masetti Nello Pagani Harry Hinton Carlo Bandirola
4 23.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Genève Leslie Graham Umberto Masetti Carlo Bandirola Carlo Bandirola
5 18.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Geoff Duke Leslie Graham Johnny Lockett Geoff Duke
6 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Geoff Duke Umberto Masetti Arciso Artesiani Umberto Masetti

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 28 (29)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 27
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham AJS 17
4 Vlag van Italië Nello Pagani Gilera 12
5 Vlag van Italië Carlo Bandirola Gilera 12
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton 6
7 Vlag van Noord-Ierland Artie Bell Norton 6
8 Vlag van Italië Arciso Artesiani MV Agusta 6
9 Vlag van Australië Harry Hinton Norton 5
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ted Frend AJS 4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Norton 4
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 4
13 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock West AJS 2
Vlag van Australië Eric McPherson Norton 2
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Armstrong AJS 1
Vlag van Nieuw-Zeeland Sid Jensen Triumph 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 28 (32)
2 Vlag van Italië Gilera 28 (29)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 21
4 Vlag van Italië MV Agusta 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Triumph 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc-klasse[bewerken]

De 350cc-klasse werd in 1950 beheerst door de Britten. De Velocette KTT Mk VIII en de Norton Manx waren échte fabrieksracers, maar Les Graham wist zijn AJS Boy Racer naar de derde plaats in het kampioenschap te rijden, achter Bob Foster met de "Velo" en Geoff Duke met de "Manx". De Nortons waren in dit jaar voor het eerst uitgerust met het nieuwe, door Rex McCandless ontwikkelde Featherbed frame.

Uitslagen[bewerken]

AJS Boy Racer uit 1950
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 07.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Artie Bell Geoff Duke Harold Daniell Artie Bell
2 02.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Bob Foster Artie Bell Geoff Duke Artie Bell
3 08.07. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Bob Foster Geoff Duke Bill Lomas Bob Foster
4 23.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Genève Leslie Graham Bob Foster Geoff Duke Bob Foster
5 18.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Bob Foster Reg Armstrong Eric Hinton Bob Foster
6 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Geoff Duke Leslie Graham Eric Hinton Eric Hinton

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Foster Velocette 30
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 24 (28)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Graham AJS 17
4 Vlag van Noord-Ierland Artie Bell Norton 14
5 Vlag van Ierland Reg Armstrong Velocette 11
6 Vlag van Australië Eric Hinton Norton 9
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas Velocette 9
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell Norton 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Johnny Lockett Norton 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale AJS 4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ted Frend AJS 4
12 Vlag van Australië Eric McPherson AJS 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford AJS 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt Velocette 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Counstructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 30 (32)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 28 (36)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 20

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-klasse was in 1950 ook een Italiaanse aangelegenheid. Dario Ambrosini reed de eencilinder Benelli naar de eerste plaats, Maurice Cann reed in deze klasse met een Moto Guzzi Gambalunghino en werd tweede vóór zijn teamgenoten Bruno Ruffo en Fergus Anderson.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 05.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Dario Ambrosini Maurice Cann Ronald Mead Dario Ambrosini
2 23.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Genève Dario Ambrosini Bruno Ruffo Dickie Dale Dario Ambrosini
3 18.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Maurice Cann Dario Ambrosini Wilf Billington Maurice Cann
4 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Dario Ambrosini Fergus Anderson Bruno Francisci Dario Ambrosini

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Dario Ambrosini Benelli 24
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 14
3 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Benelli 4
Vlag van Ierland Wilf Billington Moto Guzzi 4
Vlag van Italië Bruno Francisci Benelli 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ronald Mead Velocette 4
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Burton Excelsior 3
Vlag van Italië Claudio Mastellari Moto Guzzi 3
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Zwitserland Benoît Musy Moto Guzzi 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roland Pike Rudge 3
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Len Bayliss Elbee 2
Vlag van Zwitserland Carlo Bellotti Moto-Guzzi 2
Vlag van Noord-Ierland David Andrews Excelsior 2
Vlag van Italië Alano Montanari Moto-Guzzi 2
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arnold Jones Moto-Guzzi 1
Vlag van Italië Onorato Francone Moto-Guzzi 1
Vlag van Noord-Ierland William Campbell Excelsior 1
Vlag van Italië Ugo Plebani Moto-Guzzi 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Benelli 30
2 Vlag van Italië Moto Guzzi 26
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rudge 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Excelsior 3
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Elbee 2

125cc-klasse[bewerken]

In de 125cc-klasse was Mondial in 1950 ongenaakbaar, en hoewel Moto Morini en MV Agusta gedurende het seizoen sterker werden, waren de eerste drie plaatsen voor Mondial. Bruno Ruffo werd wereldkampioen vóór Gianni Leoni en Carlo Ubbiali. De eerste niet-Italiaanse motorfiets was de Sparta van Gijs Lagerweij.

Uitslagen[bewerken]

MV Agusta 125 Bialbero
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 08.07. Vlag van Nederland Assen Assen Bruno Ruffo Gianni Leoni Giuseppe Matucci Bruno Ruffo
2 18.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Clady Carlo Ubbiali Bruno Ruffo Carlo Ubbiali
3 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Gianni Leoni Carlo Ubbiali Luigi Zinzani Carlo Ubbiali

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Bruno Ruffo Mondial 17
2 Vlag van Italië Gianni Leoni Mondial 14
Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 14
4 Vlag van Italië Giuseppe Matucci Morini 4
Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
6 Vlag van Italië Umberto Braga Mondial 3
7 Vlag van Italië Raffaele Alberti Mondial 2
Vlag van Italië Felice Benasedo MV Agusta 2
9 Vlag van Nederland Gijs Lagerweij Sparta 1
Vlag van Italië Emilio Soprani Morini 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Mondial 24
2 Vlag van Italië Morini 8
3 Vlag van Italië MV Agusta 2
4 Vlag van Nederland Sparta 1

Zijspanklasse 600cc[bewerken]

In de zijspanklasse had Eric Oliver in 1950 weer weinig moeite om de titel te winnen. Bakkenist Lorenzo Dobelli was overgestapt naar Norton en samen wonnen ze alle (drie) wedstrijden. Ercole Frigerio en Ezio Ricotti werden met de Gilera drie maal tweede.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 02.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
Ercole Frigerio /
Ezio Ricotti
Hans Haldemann /
Josef Albisser
Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
2 23.07. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Genève Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
Ercole Frigerio /
Ezio Ricotti
Ferdinand Aubert /
René Aubert
Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
3 10.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Eric Oliver /
Lorenzo Dobelli
Ercole Frigerio /
Ezio Ricotti
Hans Haldemann /
Josef Albisser
Eric Oliver / Lorenzo Dobelli en
Ercole Frigerio / Ezio Ricotti

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Italië Lorenzo Dobelli Norton 24
2 Vlag van Italië Ercole Frigerio Vlag van Italië Ezio Ricotti Gilera 18
3 Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Josef Albisser Norton 8
4 Vlag van Zwitserland Ferdinand Aubert Vlag van Zwitserland René Aubert Norton 7
5 Vlag van Zwitserland Henry Meuwly Vlag van Zwitserland Pierre Devaud Gilera 3
Vlag van Zwitserland Jakob Keller Vlag van Zwitserland Gianfranco Zanzi Gilera 3
7 Vlag van België Alphonse Vervroegen Vlag van België Pierrot Vervroegen FN 2
Vlag van Zwitserland Willy Wirth Vlag van Zwitserland Fred Schürtenberger Gilera 2
Vlag van Italië Ernesto Merlo Vlag van Italië Dino Magri Gilera 2
10 Vlag van Zwitserland Fritz Mühlemann Vlag van Zwitserland Marie Mühlemann Norton 2
11 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson BMW 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 24
2 Vlag van Italië Gilera 18
3 Vlag van België FN 2
4 Vlag van Duitsland BMW 1

Externe link[bewerken]