Grand Prix-wegrace der Naties 1969

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Officiële naam 47º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 7 september 1969
Organisator FIM / FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Australië John Dodds
Eerste Vlag van Italië Alberto Pagani
Tweede Vlag van Italië Gilberto Milani
Derde Vlag van Australië John Dodds
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Italië Silvio Grassetti
Derde Vlag van Duitsland Walter Scheimann
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Australië Kel Carruthers
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Tweede Vlag van Hongarije László Szabó
Derde Vlag van Italië Francesco Villa
50 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Nederland Paul Lodewijkx
Tweede Vlag van Australië Barry Smith
Derde Vlag van Nederland Aalt Toersen

De Grand Prix-wegrace der Naties 1969 was de elfde en voorlaatste Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1969. De races werden verreden op 7 september 1969 op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari nabij Imola in de Italiaanse regio Lombardije. Alle soloklassen kwamen aan de start. De zijspanklasse had haar seizoen al afgesloten. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 350cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix des Nations trok 30.000 toeschouwers. Voor het eerst werd ze verreden op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola. Domenico Agusta was het daar niet mee eens. Omdat men het Autodromo Nazionale di Monza had verlaten hield hij zijn machines en Giacomo Agostini thuis, een grote teleurstelling voor de Italiaanse fans, die hun idool niet konden zien rijden. De wereldtitels in de 50cc-klasse en de 250cc-klasse werden nog steeds niet beslist, maar de tussenstanden waren enorm spannend.

500cc-klasse[bewerken]

Doordat MV Agusta in haar thuisrace niet aan de start kwam konden eindelijk de "mindere goden" voor een overwinning gaan. Alberto Pagani won de race met zijn LinTo exact 20 jaar nadat zijn vader Nello Pagani dat met een Gilera viercilinder gedaan had. Bijna was er ook een LinTo op de tweede plaats gekomen, maar John Dodds moest die plaats door carburatieproblemen opgeven. Daardoor werd hij slechts derde en Gilberto Milani werd met de 382cc-Aermacchi tweede. Terry Dennehy werd met de tweecilinder Honda CB 450 knap vierde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo 1:12"02'0 15
2 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +1"01'6 12
3 Vlag van Australië John Dodds LinTo +1"17'7 10
4 Vlag van Australië Terry Dennehy Drixton-Honda +1 ronde 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless +1 ronde 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless +1 ronde 5
7 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo +1 ronde 4
8 Vlag van Italië Paolo Campanelli Seeley-Matchless +1 ronde 3
9 Vlag van Nederland Theo Louwes Norton +1 ronde 2
10 Vlag van Finland Hannu Kuparinen Matchless +1 ronde 1
11 Vlag van Australië Phil O'Brien Matchless
12 Vlag van Italië Vittorio Brambilla Paton
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
14 Vlag van Finland Pentti Lehtelä Matchless

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Karl Auer Matchless
Vlag van Australië Jack Findlay LinTo
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Scully Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne LinTo
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton
Vlag van Italië Franco Trabalzini Paton
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Moto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner LinTo

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Werner Bergold McIntyre-Matchless
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek MV Agusta
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Australië Ross Hannan Norton
Vlag van Zwitserland Gilbert Argo Matchless
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Duitsland Günter Fischer Matchless
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Seeley-URS
Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Finland Osmo Hansen Matchless
Vlag van Frankrijk André-Luc Appietto Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Lawton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvil Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis LinTo
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Paton
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Zweden Jack Lindh Seeley-Matchless
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 105 (150) Wereldkampioen
2 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo 47
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton 42
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless 32
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton 30
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless 25
7 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 24
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton 19
9 Vlag van Australië John Dodds LinTo / Seeley-URS 18
Vlag van Australië Terry Dennehy Drixton-Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless

350cc-klasse[bewerken]

Het bleef maar touwtrekken tussen Jack Findlay en Silvio Grassetti om de Jawa V4. Jack Findlay kreeg een kans zich te bewijzen in een internationale race in Jičín, maar daar viel hij al snel uit met een defecte ontsteking. Uiteindelijk hakte de directie van de fabriek de knoop door en voor de Grand Prix in Imola stonden drie Jawa's klaar: Voor Findlay, voor Grassetti en voor fabrieksrijder František Šťastný. Net als in de 250cc-race was Phil Read met zijn Yamaha in Italië in de 350cc-klasse door niemand te kloppen. Hij was slecht gestart en moest een pitstop maken om een uitlaat vast te laten zetten, maar hij won alsnog. Grassetti kwam met zijn Jawa V4 ook moeilijk weg maar vocht zich terug naar de tweede plaats. Walter Scheimann werd met een Yamaha derde. Giacomo Agostini kwam niet opdagen omdat zijn baas Domenico Agusta het niet eens was met de keuze voor het circuit van Imola. Jack Findlay werd na een val opgenomen in het ziekenhuis.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 55"46'7 15
2 Vlag van Italië Silvio Grassetti Jawa +3'8 12
3 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Yamaha +1"12'4 10
4 Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi +1"23'6 8
5 Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha +1"31'6 6
6 Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati +1"57'9 5
7 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ +1 ronde 4
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Aermacchi +1 ronde 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Métisse-Aermacchi +1 ronde 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Jawa Val[1]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa Overleden[2]
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha Blessure[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Brian Smith Aermacchi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Aermacchi
Vlag van Zwitserland Ivar Sauter Aermacchi
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Adolf Ohligschläger Yamaha
Vlag van Duitsland Günter Fischer Aermacchi
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Yamaha
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie McCosh Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Crawford Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Carr Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Drixton-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hatherill Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Graham Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Grotefeld Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Seeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Hongarije János Drapál Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
Vlag van Nederland Leo Commu Yamaha
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Marty Lunde Yamaha

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 90 (120) Wereldkampioen
2 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha 45
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 38
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 36
5 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha / Jawa 34
6 Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha / Jawa 32
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 29
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa 24
9 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ 19
10 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 16
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha

250cc-klasse[bewerken]

In Italië kwam Phil Read weer eens aan de start. Hij had in 1969 alleen aan de Isle of Man TT deelgenomen, maar was in twee klassen uitgevallen. Nu op de Yamaha nam hij het op tegen Kel Carruthers en Read won. Dat kostte Benelli drie kostbare punten voor Carruthers, waardoor hem de leiding in het kampioenschap werd afgenomen. Read was kwaad op Benelli omdat dat merk niet bereid was geweest hem een fabrieksmachine voor de Italiaanse GP te geven. In de laatste ronden werd zo hard gevochten, dat zowel Read als Carruthers het oude ronderecord van Mike Hailwood braken. Kent Andersson, de grootste concurrent van Carruthers, werd derde. In de training reed Walter Villa met de nieuwe, spectaculaire Moto Villa V4 met luchtkoeling, maar in de race gebruikte hij de eencilinder productieracer, waarmee hij 9e werd. De strijd om de titel moest in Joegoslavië beslist worden, want Santiago Herrero stond aan de leiding met 83 punten, maar Kel Carruthers en Kent Andersson hadden er allebei 82.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 45"37'8 15
2 Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli +0'2 12
3 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha +50'8 10
4 Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha[5] +1"35'4 8
5 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa +1"40'1 6
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +2"02'1 5
7 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +1 ronde 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki +1 ronde 3
9 Vlag van Italië Walter Villa Villa +1 ronde 2
10 Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ +1 ronde 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha Blessure[3]
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli Blessure[6]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Suzuki
Vlag van Australië Eric Hinton Yamaha
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ
Vlag van Duitsland Klaus Huber Yamaha
Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha
Vlag van Duitsland Reinhard Scholtis Kawasaki
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Suzuki
Vlag van Duitsland Toni Gruber Yamaha
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
Vlag van Finland Matti Salonen Yamaha
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Yamaha
Vlag van Frankrijk Christian Ravel Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Pipes Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Ringwood Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray McCullough Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Woods Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Benelli
Vlag van Italië Gilberto Parlotti Benelli
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Aermacchi
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa 83 (88)
2 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 82 (98)
Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli 82 (88)
4 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 45
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 44
6 Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha 37
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 28
8 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 25
9 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha 21
10 Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ 20

125cc-klasse[bewerken]

Ook in Imola was wereldkampioen Dave Simmonds voor niemand bereikbaar. De strijd ging om de tweede plaats tussen László Szabó (MZ) en drie zelfbouwracers: die van de gebroeders Walter- en Francesco Villa en die van Heinz Kriwanek. Szabó werd uiteindelijk tweede doordat Walter Villa problemen kreeg met zijn koppeling en Francesco's zicht slechter werd doordat er een vlinder tegen zijn stofbril was gesneuveld. Francesco wist toch nog derde te worden.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 40"50'3 15
2 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +33'9 12
3 Vlag van Italië Francesco Villa Villa +54'6 10
4 Vlag van Italië Walter Villa Villa +1"28'6 8
5 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ +1"34'1 6
6 Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi +1"34'2 5
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1"37'1 4
8 Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Villa +2"03'6 3
9 Vlag van Australië John Dodds Aermacchi +1 ronde 2
10 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax +1 ronde 1

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Honda
Vlag van Zwitserland Jean Campiche Honda
Vlag van Duitse Democratische Republiek Eberhard Mahler MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki
Vlag van Duitsland Lothar John MZ
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Villa
Vlag van Spanje (1945-1977) Enrique Escuder Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Galí Bultaco
Vlag van Finland Pertti Leinonen Honda
Vlag van Finland Seppo Kangasniemi MZ
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Maico
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Chaffin Villa
Vlag van Frankrijk Pierre Viura Maico
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Ward Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Garner Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Villa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kiddie Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Shacklady Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Murray Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Loughridge Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Hongarije János Reisz MZ
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Bultaco
Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki
Vlag van Nederland Jan Huberts MZ
Vlag van Nederland Lous van Rijswijk jr. Yamaha
Vlag van Zweden Börje Jansson Maico
Vlag van Zweden Bosse Granath MZ / Yamaha
Vlag van Zweden Kent Andersson Maico / Yamaha

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 90 (132) Wereldkampioen
2 Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki 51
3 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki 44
4 Vlag van Zweden Kent Andersson Maico / Yamaha 36
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 29
6 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax 27
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 20
8 Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ 19
10 Vlag van Italië Walter Villa Villa 18
Vlag van Hongarije László Szabó MZ

50cc-klasse[bewerken]

In Imola had Aalt Toersen een nieuw, watergekoeld motortje van Van Veen gekregen. Zowel hij als Paul Lodewijkx startten erg slecht waardoor de Derbi-rijders Barry Smith en Ángel Nieto ervandoor konden gaan. Nieto reed de snelste ronde, maar in de achtste ronde viel hij uit. In de laatste ronde kreeg Barry Smith, die al 15 seconden voorsprong had, ook pech. Met een kapotte zuiger joeg hij naar de finish, maar Lodewijkx kwam dichterbij en passeerde hem om vervolgens zelf weer ingehaald te worden door Smith. In de laatste bocht wist Lodewijkx voorop te komen en hij won met 0,7 seconde verschil. Toersen had zich intussen ook naar voren gestreden en moest op het laatst Kreidler-testrijder Rudolf Kunz van zich af slaan. Kunz viel echter ook uit. Daardoor werd Jan de Vries met de luchtgekoelde Van Veen-Kreidler vierde. Aalt Toersen leidde het WK nog steeds, maar had slechts één punt voorsprong op Angel Nieto en Barry Smith.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi 26"57'8 15
2 Vlag van Australië Barry Smith Derbi +0'7 12
3 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler +6'4 10
4 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler +26'4 8
5 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler +51'9 6
6 Vlag van Italië Silvano Bertarelli Minarelli +58'6 5
7 Vlag van Italië Franco Ringhini Morbidelli +1"22'0 4
8 Vlag van Nederland Jan Huberts Kreidler +2"08'3 3
9 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos +2"21'3 2
10 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janko-Florijan Štefe Tomos +1 ronde 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Jakob Unterladstätter KTM
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Kreidler
Vlag van Duitsland Gerhard Thurow Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi
Vlag van Frankrijk André Millard Kreidler
Vlag van Frankrijk Charly Dubois Kreidler
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Lawn Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barrie Dickinson Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fran Redfern Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Crooks-Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Luke Lawlor Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Aspin Meurs-Garelli
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli
Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos
Vlag van Italië Giovanni Lombardi Guazzoni
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Derbi
Vlag van Nederland Cees van Dongen Van Veen-Kreidler
Vlag van Nederland Jos Schurgers Kreidler
Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Adrijan Bernetic Tomos
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Anton Kralj Tomos |-

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 65 (93)
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 64
Vlag van Australië Barry Smith Derbi 64 (73)
4 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler 54 (63)
5 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi 48
6 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos 29 (31)
7 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi 28
8 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler 23 (25)
9 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler 20
10 Vlag van Nederland Cees van Dongen Van Veen-Kreidler 14
Vorige race:
Ulster Grand Prix 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1968
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT