Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van Duitsland Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966
Hockenheimring
Land Vlag van Duitsland
Datum 22 mei 1966
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Tarquinio Provini
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale
250 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
50 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Eerste Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley / Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1966. De races werden verreden op 22 mei 1966 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. Alle klassen kwamen aan de start. Voor de 350cc-klasse, de 500cc-klasse en de zijspanklasse was het de opening van het seizoen.

Dit was de eerste wegrace-Grand Prix die werd verreden op de vernieuwde Hockenheimring, die was verbouwd voor de aanleg van Bundesautobahn 6. Daardoor werd ook het Motodrom toegevoegd, waardoor er veel extra bochten en tribunes beschikbaar kwamen. De Grand Prix trok 100.000 toeschouwers.

Jim Redman had besloten dat 1966 zijn laatste seizoen zou zijn en dat hij nog een wereldtitel in de 500cc-klasse wilde halen. Honda wilde hem daarin wel tegemoetkomen. Tijdens de training voor de eerste race draaide hij echter de motor van zijn Honda RC 181 stuk, waardoor Mike Hailwood onder sterk protest zijn eigen motorfiets aan Redman moest afstaan. De dubbelrol van Redman als rijder én teammanager kwam hier wel bijzonder slecht uit, want hij nam deze beslissing feitelijk als manager, maar in zijn eigen voordeel als coureur. Met slechts één Honda-rijder werd de race ook niet erg spannend, want Giacomo Agostini (MV Agusta) kon de nieuwe Honda met geen mogelijkheid bijhouden en finishte 26 seconden achter Redman op de tweede plaats. Derde werd Gyula Marsovszky met een Matchless.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 1:04"00'8 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +26'1 6
3 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +2 ronden 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Matchless +2 ronden 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless +2 ronden 2
6 Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Matchless +2 ronden 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
8 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
10 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
11 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHondaGeen machine

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Rudi ThalhammerSeeley
Vlag van Australië John DoddsNorton
Vlag van Australië Kel CarruthersNorton
Vlag van Australië Len AtleeNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Roger BeaumontNorton
Vlag van Tsjechië Gustav HavelJawa-ČZ
Vlag van Duitsland Fritjof EccariusMatchless
Vlag van Duitsland Hans-Otto ButenuthBMW
Vlag van Duitsland Hartmut AllnerBMW
Vlag van Duitsland Helmut MorgensternNorton
Vlag van Duitsland Karl HoppeMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris ConnNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterSeeley
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred StevensPaton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperNorton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Ian BurneNorton

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Eric HintonNorton
Vlag van Australië Malcolm StantonNorton
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa-ČZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk John BlanchardSeeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John MawbyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter WilliamsMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron ChandlerMatchless
De Honda RC 181 scoorde de eerste 500cc-overwinning voor een Japanse motorfiets

Top zes tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Voor de 350cc-klasse was de Duitse Grand Prix op Hockenheim de openingsrace in 1966. Tarquinio Provini (Benelli) had de beste start, maar werd al in de tweede ronde ingehaald door Mike Hailwood met de Honda RC 173. Giacomo Agostini moest de MV Agusta driecilinder aan de kant parkeren. Hailwood liep zó snel weg, dat Provini uiteindelijk met een ronde achterstand tweede werd. Bruce Beale (Honda) werd derde.

Uitslag 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 54"01'8 8
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli +1 ronde 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 4
4 Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi 3
5 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 2
6 Vlag van Tsjechië František Boček ČZ 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta
Coureur Merk
Vlag van Australië Jack AhearnNorton
Vlag van Australië Kel CarruthersNorton
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa / Jawa-ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris ConnNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsNorton / Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John BlanchardSeeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter WilliamsAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart GrahamAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbBultaco
Vlag van Italië Alberto PaganiAermacchi
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniAermacchi
Vlag van Japan Kenzo MuromachiHonda
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda
Vlag van Zweden Kent AnderssonHusqvarna
Vlag van Verenigde Staten Byron BlackHonda

Top zes tussenstand 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Conform wedstrijduitslag

In Duitsland vertrok Phil Read als snelste, maar viel al in de eerste ronde. Daardoor konden Mike Hailwood en Jim Redman het onderling uitvechten. Uiteindelijk finishte Hailwood 0,4 seconden vóór Redman. Als derde eindigde Bill Ivy.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
250cc-Honda RC 166 zescilinder
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 53"05'7 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +0'4 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +17'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 3
5 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 2
6 Vlag van Duitsland Günter Beer Honda 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamahaVal

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffYamahaBlessure[2]
Coureur Merk
Vlag van Australië Jack FindlayBultaco
Vlag van Australië Kevin CassBultaco
Vlag van Australië Len AtleeCotton
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyBultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
Vlag van Frankrijk Daniel LhéraudYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob AndersonYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim CurryHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter InchleyBultaco-Villiers
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn GriffithsRoyal Enfield
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart GrahamHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbBultaco
Vlag van Italië Alberto PaganiAermacchi
Vlag van Italië Giuseppe VisenziAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniAermacchi
Vlag van Japan Akiyasu MotohashiYamaha
Vlag van Japan Hiroshi HasegawaYamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce BealeHonda
Vlag van Zweden Kent AnderssonHusqvarna

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHonda16
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMZ9
3Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda6
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha4
Vlag van Italië Renzo PasoliniAermacchi
6Vlag van Australië Jack FindlayBultaco3
7Vlag van Zweden Kent AnderssonHusqvarna2
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
9Vlag van Duitsland Günter BeerHonda1
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ

In Duitsland won Luigi Taveri vóór zijn teamgenoot Ralph Bryans. Phil Read werd derde. Met de Suzuki RT 66 vlotte het weer niet: Hans Georg Anscheidt moest tot tweemaal toe de pit in en werd vijfde en Frank Perris werd vierde. Tijdens deze race verscheen een nieuw Japans merk, dat in Europa nog geheel onbekend was: Toshio Fujii kwam aan de start met een tweecilinder Kawasaki. De Kawasaki was in de trainingen weliswaar snel gebleken, maar Fujii viel in de zesde ronde van de race.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
125cc-Honda RC 149 vijfcilinder
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 42"28'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +12'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +24'7 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki 3
5 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 2
6 Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ 1
7 Vlag van Japan Toshio Fujii Kawasaki Na val

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffYamahaBlessure[2]
Coureur Merk
Vlag van Australië Hugh AndersonSuzuki
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm KohlarMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut BischoffMZ
Vlag van Duitsland Walter ScheimannHonda
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José MedranoBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter WilliamsEMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbYamaha
Vlag van Italië Francesco VillaMontesa
Vlag van Japan Akiyasu MotohashiYamaha
Vlag van Japan Mitsuo ItohSuzuki
Vlag van Japan Yasuharu YuzawaYamaha
Vlag van Japan Yoshimi KatayamaSuzuki

Top negen tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda14
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHonda10
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha8
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha7
5Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisSuzuki3
6Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki2
Vlag van Italië Francesco VillaMontesa
8Vlag van Duitsland Herbert MannMZ1
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José MedranoBultaco

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

In Duitsland won Hans Georg Anscheidt de 50cc-race, de enige soloklasse die niet door een Honda gewonnen werd. Ralph Bryans werd tweede en Hugh Anderson werd derde. Luigi Taveri, de winnaar van de Spaanse Grand Prix, moest zich tevredenstellen met een vierde plaats.

Uitslag 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 42"02'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +34'3 6
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki +38'8 4
4 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 3
5 Vlag van Duitsland Oswald Dittrich Kreidler 2
6 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 1

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack FindlayBridgestoneTeambeleid[3]
Vlag van Japan Isao MorishitaBridgestone
Coureur Merk
Vlag van Australië Barry SmithDerbi
Vlag van Zwitserland André RothDerbi
Vlag van Duitsland Ernst DegnerSuzuki
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Ángel NietoDerbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian GleedHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbSuzuki
Vlag van Japan Mitsuo ItohSuzuki
Vlag van Japan Yoshimi KatayamaSuzuki

Top acht tussenstand 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki14
2Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda11
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHonda10
4Vlag van Australië Hugh AndersonSuzuki7
5Vlag van Duitsland Oswald DittrichKreidler2
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Ángel NietoDerbi
7Vlag van Nederland Cees van DongenKreidler1
Vlag van Australië Barry SmithDerbi

(Slechts acht coureurs hadden al punten gescoord)

Zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Hoewel BMW al jaren geen fabriekssteun meer verleende, kregen zowel Fritz Scheidegger als Max Deubel begin 1966 elk twee nieuwe korteslag BMW-blokken. De Spaanse zijspan-Grand Prix werd door de organisatie geschrapt, wat voor Max Deubel een reden was te verklaren dat hij na het seizoen 1966 zou gaan stoppen. Montjuïc Park was namelijk een van de weinige circuits waar een rechts gemonteerd zijspan, zoals dat van Deubel, in het voordeel was. Nu werd de openingsrace in Duitsland (Hockenheim) gereden en Deubel/Emil Hörner waren er inderdaad kansloos tegen de combinatie Fritz Scheidegger/John Robinson. Derde werden Colin Seeley en Wally Rawlings. Een opmerkelijke verschijning in deze race was de nieuwe "Fath Special" van Helmut Fath. Dit was een zelfbouw viercilinder die hij later zou omdopen tot "URS", naar zijn woonplaats Ursenbach. Tijdens zijn debuutrace moest Fath met motorpech opgeven.

Uitslag zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 39"08'2 8
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW +21'9 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings BMW +32'7 4
4 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Steward BMW 2
6 Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Helmut FathOnbekendFath SpecialKoppeling
Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Australië Barry ThompsonVlag van Verenigd Koninkrijk Gerald WoodBMW
Vlag van Duitsland Klaus EndersVlag van Duitsland Reinhold MannischefBMW
Vlag van Duitsland Otto KölleVlag van Duitsland Heinz MarquardtBMW
Vlag van Duitsland Siegfried SchauzuVlag van Duitsland Horst SchneiderBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry DungsworthVlag van Verenigd Koninkrijk Neil CaddowBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony WakefieldVlag van Verenigd Koninkrijk Graham MiltonBMW

Top zes tussenstand Zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1966
FIM wereldkampioenschap wegrace
18e seizoen (1966)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1966

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1965
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1967