Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hockenheimring
Land Vlag van Duitsland
Datum 22 mei 1966
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Tarquinio Provini
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale
250 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
50 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Eerste Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley / Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1966 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1966. De races werden verreden op 22 mei 1966 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. Alle klassen kwamen aan de start. Voor de 350cc-klasse, de 500cc-klasse en de zijspanklasse was het de opening van het seizoen.

Algemeen[bewerken]

Dit was de eerste wegrace-Grand Prix die werd verreden op de vernieuwde Hockenheimring, die was verbouwd voor de aanleg van Bundesautobahn 6. Daardoor werd ook het Motodrom toegevoegd, waardoor er veel extra bochten en tribunes beschikbaar kwamen. De Grand Prix trok 100.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

Jim Redman had besloten dat 1966 zijn laatste seizoen zou zijn en dat hij nog een wereldtitel in de 500cc-klasse wilde halen. Honda wilde hem daarin wel tegemoetkomen. Tijdens de training voor de eerste race draaide hij echter de motor van zijn Honda RC 181 stuk, waardoor Mike Hailwood onder sterk protest zijn eigen motorfiets aan Redman moest afstaan. De dubbelrol van Redman als rijder én teammanager kwam hier wel bijzonder slecht uit, want hij nam deze beslissing feitelijk als manager, maar in zijn eigen voordeel als coureur. Met slechts één Honda-rijder werd de race ook niet erg spannend, want Giacomo Agostini (MV Agusta) kon de nieuwe Honda met geen mogelijkheid bijhouden en finishte 26 seconden achter Redman op de tweede plaats. Derde werd Gyula Marsovszky met een Matchless.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 1:04"00'8 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +26'1 6
3 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +2 ronden 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Matchless +2 ronden 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless +2 ronden 2
6 Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Matchless +2 ronden 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
8 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton
10 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
11 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda Geen machine

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer Seeley
Vlag van Australië John Dodds Norton
Vlag van Australië Kel Carruthers Norton
Vlag van Australië Len Atlee Norton
Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont Norton
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa-ČZ
Vlag van Duitsland Fritjof Eccarius Matchless
Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth BMW
Vlag van Duitsland Hartmut Allner BMW
Vlag van Duitsland Helmut Morgenstern Norton
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Seeley
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Ian Burne Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Eric Hinton Norton
Vlag van Australië Malcolm Stanton Norton
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa-ČZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Mawby Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Matchless
De Honda RC 181 scoorde de eerste 500cc-overwinning voor een Japanse motorfiets

Top zes tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

350cc-klasse[bewerken]

Voor de 350cc-klasse was de Duitse Grand Prix op Hockenheim de openingsrace in 1966. Tarquinio Provini (Benelli) had de beste start, maar werd al in de tweede ronde ingehaald door Mike Hailwood met de Honda RC 173. Giacomo Agostini moest de MV Agusta driecilinder aan de kant parkeren. Hailwood liep zó snel weg, dat Provini uiteindelijk met een ronde achterstand tweede werd. Bruce Beale (Honda) werd derde.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 54"01'8 8
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli +1 ronde 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 4
4 Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi 3
5 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 2
6 Vlag van Tsjechië František Boček ČZ 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
Vlag van Australië Kel Carruthers Norton
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa / Jawa-ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Norton / Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Seeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
Vlag van Japan Kenzo Muromachi Honda
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda
Vlag van Zweden Kent Andersson Husqvarna
Vlag van Verenigde Staten Byron Black Honda

Top zes tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

250cc-klasse[bewerken]

In Duitsland vertrok Phil Read als snelste, maar viel al in de eerste ronde. Daardoor konden Mike Hailwood en Jim Redman het onderling uitvechten. Uiteindelijk finishte Hailwood 0,4 seconden vóór Redman. Als derde eindigde Bill Ivy.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

250cc-Honda RC 166 zescilinder
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 53"05'7 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +0'4 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +17'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 3
5 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 2
6 Vlag van Duitsland Günter Beer Honda 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Blessure[2]

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco
Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco
Vlag van Australië Len Atlee Cotton
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Frankrijk Daniel Lhéraud Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Inchley Bultaco-Villiers
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Royal Enfield
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Aermacchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda
Vlag van Zweden Kent Andersson Husqvarna

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 16
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 9
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 6
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 4
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
6 Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco 3
7 Vlag van Zweden Kent Andersson Husqvarna 2
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
9 Vlag van Duitsland Günter Beer Honda 1
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ

125cc-klasse[bewerken]

In Duitsland won Luigi Taveri vóór zijn teamgenoot Ralph Bryans. Phil Read werd derde. Met de Suzuki RT 66 vlotte het weer niet: Hans Georg Anscheidt moest tot tweemaal toe de pit in en werd vijfde en Frank Perris werd vierde. Tijdens deze race verscheen een nieuw Japans merk, dat in Europa nog geheel onbekend was: Toshio Fujii kwam aan de start met een tweecilinder Kawasaki. De Kawasaki was in de trainingen weliswaar snel gebleken, maar Fujii viel in de zesde ronde van de race.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

125cc-Honda RC 149 vijfcilinder
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 42"28'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +12'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +24'7 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki 3
5 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 2
6 Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ 1
7 Vlag van Japan Toshio Fujii Kawasaki Na val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Blessure[2]

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Hugh Anderson Suzuki
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams EMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Yamaha
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Japan Yasuharu Yuzawa Yamaha
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Top negen tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 14
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 10
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 8
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 7
5 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 3
6 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 2
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
8 Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ 1
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

50cc-klasse[bewerken]

In Duitsland won Hans Georg Anscheidt de 50cc-race, de enige soloklasse die niet door een Honda gewonnen werd. Ralph Bryans werd tweede en Hugh Anderson werd derde. Luigi Taveri, de winnaar van de Spaanse Grand Prix, moest zich tevredenstellen met een vierde plaats.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 42"02'2 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +34'3 6
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki +38'8 4
4 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 3
5 Vlag van Duitsland Oswald Dittrich Kreidler 2
6 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Bridgestone Teambeleid[3]
Vlag van Japan Isao Morishita Bridgestone

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Zwitserland André Roth Derbi
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Gleed Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Top acht tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 14
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 11
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 10
4 Vlag van Australië Hugh Anderson Suzuki 7
5 Vlag van Duitsland Oswald Dittrich Kreidler 2
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
7 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 1
Vlag van Australië Barry Smith Derbi

(Slechts acht coureurs hadden al punten gescoord)

Zijspanklasse[bewerken]

Hoewel BMW al jaren geen fabriekssteun meer verleende, kregen zowel Fritz Scheidegger als Max Deubel begin 1966 elk twee nieuwe korteslag BMW-blokken. De Spaanse zijspan-Grand Prix werd door de organisatie geschrapt, wat voor Max Deubel een reden was te verklaren dat hij na het seizoen 1966 zou gaan stoppen. Montjuïc Park was namelijk een van de weinige circuits waar een rechts gemonteerd zijspan, zoals dat van Deubel, in het voordeel was. Nu werd de openingsrace in Duitsland (Hockenheim) gereden en Deubel/Emil Hörner waren er inderdaad kansloos tegen de combinatie Fritz Scheidegger/John Robinson. Derde werden Colin Seeley en Wally Rawlings. Een opmerkelijke verschijning in deze race was de nieuwe "Fath Special" van Helmut Fath. Dit was een zelfbouw viercilinder die hij later zou omdopen tot "URS", naar zijn woonplaats Ursenbach. Tijdens zijn debuutrace moest Fath met motorpech opgeven.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 39"08'2 8
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW +21'9 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings BMW +32'7 4
4 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein BMW 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Steward BMW 2
6 Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Helmut Fath Onbekend Fath Special Koppeling

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Australië Barry Thompson Vlag van Verenigd Koninkrijk Gerald Wood BMW
Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Reinhold Mannischef BMW
Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Heinz Marquardt BMW
Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Caddow BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton BMW

Top zes tussenstand Zijspanklasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1966
FIM wereldkampioenschap wegrace
18e seizoen (1966)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1966

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1965
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1967
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT