Grand Prix-wegrace van Duitsland 1969

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hockenheimring
Land Vlag van Duitsland
Datum 11 mei 1969
Organisator FIM/DMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Duitsland Karl Hoppe
Derde Vlag van Australië Jack Findlay
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Tsjechië František Šťastný
250 cc
Snelste ronde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
Eerste Vlag van Zweden Kent Andersson
Tweede Vlag van Duitsland Lothar John
Derde Vlag van Duitsland Klaus Huber
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Dieter Braun
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Tweede Vlag van Duitsland Dieter Braun
Derde Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nederland Aalt Toersen
Eerste Vlag van Nederland Aalt Toersen
Tweede Vlag van Nederland Jan de Vries
Derde Vlag van Australië Barry Smith
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Helmut Fath / Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch
Eerste Vlag van Duitsland Klaus Enders / Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt
Tweede Vlag van Duitsland Franz Linnarz / Vlag van Duitsland Rudolf Kühnemund
Derde Vlag van Duitsland Arsenius Butscher / Vlag van Duitsland Josef Huber

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1969 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1969. De races werden verreden op 11 mei 1969 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. Alle klassen kwamen aan de start.

Algemeen[bewerken]

De Duitse Grand Prix trok 80.000 toeschouwers. Tijdens de trainingen kwam Renzo Pasolini ten val, waarbij hij een sleutelbeen brak.

500cc-klasse[bewerken]

Net als in de 350cc-race verbeterde Agostini in Duitsland ook in de 500cc-race het ronderecord. Hij won zonder tegenstand. Karl Hoppe werd met zijn Métisse-URS tweede, maar had al meer dan een ronde achterstand. Jack Findlay (LinTo) finishte als derde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:07"20'1 15
2 Vlag van Duitsland Karl Hoppe Métisse-URS +1 ronde 12
3 Vlag van Australië Jack Findlay LinTo +1 ronde 10
4 Vlag van Australië John Dodds LinTo +1 ronde 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton +1 ronde 6
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo +2 ronden 5
7 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +2 ronden 4
8 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi +2 ronden 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton +2 ronden 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless +2 ronden 1
11 Vlag van Duitsland Ferdinand Kaczor BMW
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Seeley-Matchless
13 Vlag van Duitsland Armand Nerger Honda
14 Vlag van Duitsland Heinrich Rosenbusch Norton
15 Vlag van Duitsland Hans-Otto Butenuth BMW
16 Vlag van Duitsland Rupert Bauer BMW
17 Vlag van Duitsland Rolf Thiemig Norton
18 Vlag van Duitsland Willi Bertsch Honda

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Albert Hund Norton
Vlag van Duitsland Otto Labitzke BMW
Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Matchless
Vlag van Hongarije György Kurucz Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton
Vlag van Zweden Bosse Granath Seeley-Matchless

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Karl Auer Matchless
Vlag van Oostenrijk Werner Bergold Matchless
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek MV Agusta
Vlag van Australië Ross Hannan Norton
Vlag van Australië Terry Dennehy Drixton-Honda
Vlag van Zwitserland Gilbert Argo Matchless
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Duitsland Günter Fischer Matchless
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Matchless
Vlag van Finland Osmo Hansen Matchless
Vlag van Finland Pentti Lehtelä Matchless
Vlag van Frankrijk André-Luc Appietto Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Lawton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Scully Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvil Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil O'Brien Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis LinTo
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton
Vlag van Italië Franco Trabalzini Paton
Vlag van Italië Paolo Campanelli Seeley-Matchless
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Paton
Vlag van Nederland Theo Louwes Norton
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner LinTo
Vlag van Zweden Jack Lindh Seeley-Matchless
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 30
2 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo 13
3 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton 12
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Métisse-URS
5 Vlag van Australië Jack Findlay LinTo 10
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
7 Vlag van Australië John Dodds LinTo 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton 6
10 Vlag van Duitsland Günter Fischer Matchless 5

350cc-klasse[bewerken]

Ook in Duitsland kwam er geen duel tussen Renzo Pasolini en Giacomo Agostini, want in de training brak "Paso" een sleutelbeen. Rodney Gould (Yamaha TR 2) was al snelste weg, maar werd al snel ingehaald door Agostini, die het rustig aan kón doen, maar dat niet deed: hij verbeterde het oude ronderecord van Mike Hailwood. De Jawa van Bill Ivy bleef dit keer heel en hij werd tweede, nog in dezelfde ronde. František Šťastný werd met een Jawa derde, maar had een ronde achterstand.

De Jawa 350 cc V4 van Bill Ivy bleef heel en bleek tamelijk snel te zijn.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 51"58'7 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Jawa +20'2 12
3 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +1 ronde 10
4 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha +1 ronde 8
5 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha +1 ronde 6
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi +2 ronden 5
7 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ 4
8 Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ 3
9 Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli Blessure[1]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha Motor

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Brian Smith Aermacchi
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Aermacchi
Vlag van Zwitserland Ivar Sauter Aermacchi
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Adolf Ohligschläger Yamaha
Vlag van Duitsland Günter Fischer Aermacchi
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Yamaha
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Yamaha
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Yamaha
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie McCosh Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Crawford Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Carr Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Drixton-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hatherill Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Graham Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Grotefeld Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Seeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Hongarije János Drapál Aermacchi
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha
Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
Vlag van Nederland Leo Commu Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Verenigde Staten Marty Lunde Yamaha

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 30
2 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 17
3 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha 16
4 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha 14
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Jawa 12
6 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 10
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 8
8 Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Aermacchi 5
9 Vlag van Duitsland Adolf Ohligschläger Yamaha 4
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ

250cc-klasse[bewerken]

Op de snelle baan van Hockenheim leken vooral de 250cc-machines het moeilijk te hebben, want van de 35 starters kwamen er slechts 13 aan de eindstreep. Steeds weer vielen belangrijke coureurs uit: Heinz Rosner (MZ), Santiago Herrero (Ossa), Dieter Braun (MZ) en László Szabó (MZ). Kent Andersson won de race, Lothar John (Yamaha) werd tweede en Klaus Huber (Yamaha) werd derde. Het begon nu wel duidelijk te worden dat de Yamaha TD 2 productieracer moeilijk te verslaan was.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 57"18'3 15
2 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha +8'3 12
3 Vlag van Duitsland Klaus Huber Yamaha +1"12'9 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +1"26'1 8
5 Vlag van Duitsland Toni Gruber Yamaha +1"35'8 6
6 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi +1"36'9 5
7 Vlag van Duitsland Reinhard Scholtis Kawasaki 4
8 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Suzuki 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Yamaha 2
10 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli Blessure[1]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ Motor
Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa
Vlag van Hongarije László Szabó MZ

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Suzuki
Vlag van Australië Eric Hinton Yamaha
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
Vlag van Finland Matti Salonen Yamaha
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Yamaha
Vlag van Frankrijk Christian Ravel Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Pipes Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Ringwood Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Benelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray McCullough Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Woods Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Benelli
Vlag van Italië Gilberto Parlotti Benelli
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Aermacchi
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha
Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha [3]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 27
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa 15
3 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha 12
4 Vlag van Duitsland Klaus Huber Yamaha 10
Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha
6 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 8
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
8 Vlag van Duitsland Toni Gruber Yamaha 6
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha
10 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi 5
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ

125cc-klasse[bewerken]

In Duitsland viel van Cees van Dongen uit. De strijd om de eerste plaats ging tussen Dave Simmonds (Kawasaki) en Dieter Braun (Suzuki), die eerste en tweede werden. Heinz Rosner (MZ (Zschopau)|MZ) verloor op het laatste moment zijn derde plaats aan Heinz Kriwanek (zelfbouw Rotax). Rosner's motor was vastgelopen, maar hij werd toch nog vijfde. Dieter Braun had de Suzuki RT 67 van Hans Georg Anscheidt gekocht voor 35.000 gulden. Ook Cees van Dongen had een dergelijke Suzuki-twin, maar die was een jaar ouder. Van Dongen werd echter goed gesteund door Henk Viscaal, die ook alle reservedelen van Anscheidt had gekocht. Daar kwam Dieter Braun ook achter: hij was gedwongen zijn Suzuki aan Viscaal te verkopen, op voorwaarde dat hij er in 1969 nog op mocht rijden. In Assen was zijn Suzuki dan ook al in de kleuren van Motor Racing Team Nederland gespoten.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 44"13'5 15
2 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki +2'2 12
3 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax +2"27'6 10
4 Vlag van Duitsland Lothar John MZ +2"29'7 8
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +2"31'5 6
6 Vlag van Nederland Jan Huberts MZ +1 ronde 5
7 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Villa 4
8 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ 3
9 Vlag van Zweden Börje Jansson Maico 2
10 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Australië John Dodds Aermacchi
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Honda
Vlag van Zwitserland Jean Campiche Honda
Vlag van Duitse Democratische Republiek Eberhard Mahler MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) Enrique Escuder Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Galí Bultaco
Vlag van Finland Pertti Leinonen Honda
Vlag van Finland Seppo Kangasniemi MZ
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Maico
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Chaffin Villa
Vlag van Frankrijk Pierre Viura Maico
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Ward Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Garner Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Villa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kiddie Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Shacklady Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Murray Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Loughridge Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Hongarije János Reisz MZ
Vlag van Hongarije László Szabó MZ
Vlag van Italië Francesco Villa Villa
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Villa
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Bultaco
Vlag van Nederland Lous van Rijswijk jr. Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Zweden Bosse Granath MZ
Vlag van Zweden Kent Andersson Maico

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki 15
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
3 Vlag van Zweden Kent Andersson Maico 12
Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki
5 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax 10
Vlag van Italië Walter Villa Villa
7 Vlag van Spanje (1945-1977) Enrique Escuder Bultaco 8
Vlag van Duitsland Lothar John MZ
9 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 6
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda

50cc-klasse[bewerken]

Na de Grand Prix van Spanje had Jan Thiel al snel ontdekt wat de oorzaak was van het slechte lopen van de Jamathi van Paul Lodewijkx en vol goede moed toog men naar Hockenheim. Paul trainde echter zeer slecht en reed in de race van de 22e naar de 4e plaats toen zijn motor weer kapotging. Ingenieur Johann Hilber van de Kreidler-fabriek stond tijdens de trainingen verbaasd te kijken wat de privé-initiatieven met zijn machines vermochten. Voor Nederland en Kreidler was het toch weer een succes: Aalt Toersen won opnieuw, Jan de Vries werd tweede en Barry Smith werd met de Derbi derde. Na de race protesteerde het team van Derbi opnieuw (na het mislukte protest tegen de Jamathi van Paul Lodewijkx in 1968). Dit keer moest de Tomos van Gilberto Parlotti gewogen worden om te controleren of het minimale gewicht van 60 kg wel gehaald werd. De organisatie moest daarop een bascule bij een aardappelhandel lenen om de motorfiets te kunnen wegen. Ook dit Spaanse protest bleek ongegrond te zijn.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 44"28'7 15
2 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler +1"19'3 12
3 Vlag van Australië Barry Smith Derbi +2"06'2 10
4 Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo +2"55'3 8
5 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos +1 ronde 6
6 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler +1 ronde 5
7 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janko-Florijan Štefe Tomos 4
8 Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Kreidler 3
9 Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler 2
10 Vlag van Duitsland Gerhard Thurow Kreidler 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Jakob Unterladstätter KTM
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi
Vlag van Frankrijk André Millard Kreidler
Vlag van Frankrijk Charly Dubois Kreidler
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Lawn Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barrie Dickinson Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fran Redfern Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Crooks-Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Luke Lawlor Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Aspin Meurs-Garelli
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli
Vlag van Italië Franco Ringhini Morbidelli
Vlag van Italië Giovanni Lombardi Guazzoni
Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Minarelli
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Derbi
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler
Vlag van Nederland Jan Huberts Kreidler
Vlag van Nederland Jos Schurgers Kreidler
Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Adrijan Bernetic Tomos
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Anton Kralj Tomos

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 30
2 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler 22
3 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos 14
4 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 12
5 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 10
6 Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo 8
7 Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Kreidler 7
8 Vlag van Italië Giovanni Lombardi Guazzoni 6
9 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler 5
Vlag van Oostenrijk Jakob Unterladstätter KTM

Zijspanklasse[bewerken]

In de eerste zijspan Grand Prix in Duitsland liep het niet goed met de URS van Helmut Fath en Wolfgang Kalauch: Hij startte als snelste, maar na de eerste ronde stopte Fath. Tussentijds reed hij nog een keer een ronde om opnieuw de pit op te zoeken. Pas toen er al 10 van de 15 ronden gereden waren kwam hij weer de baan op, kennelijk om de snelste ronde te rijden, wat ook lukte. Intussen wonnen Klaus Enders/Ralf Engelhardt met hun BMW. Zij werden nog enige tijd bedreigd door Georg Auerbacher/Hermann Hahn, maar die vielen in de zesde ronde uit. Franz Linnarz/Rudolf Kühnemund werden tweede en Arsenius Butscher/Josef Huber werden derde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Klaus Enders Vlag van Duitsland Ralf Engelhardt BMW 38"56'3 15
2 Vlag van Duitsland Franz Linnarz Vlag van Duitsland Rudolf Kühnemund BMW +26'4 12
3 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Josef Huber BMW 10
4 Vlag van Duitsland Helmut Lünemann Vlag van Verenigd Koninkrijk Neil Caddow BMW 8
5 Vlag van Zwitserland Jean-Claude Castella Vlag van Zwitserland Albert Castella BMW 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Wakefield Vlag van Verenigd Koninkrijk John Flaxman BMW 5
7 Onbekend Onbekend Onbekend 4
8 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Horst Schneider BMW 3
9 Vlag van Zwitserland Hans Hänni Vlag van Zwitserland Kurt Barfuss BMW 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Hawes Vlag van Verenigd Koninkrijk John Mann Seeley-Matchless 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW
Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Wolfgang Kalauch URS

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Max Hauri Vlag van Zwitserland Heinz Hausamann BMW
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Hughes BMW
Vlag van Duitsland Hermann Binding Vlag van Duitsland Helmut Fleck BMW
Vlag van Duitsland Richard Wegener Vlag van Duitsland Adi Heinrichs BMW
Vlag van Finland Jaakko Palomäki Vlag van Finland Jussi Ahlbäck BMW
Vlag van Finland Kenneth Calenius Vlag van Finland Juhani Vesterinen BMW
Vlag van Finland Leif Aurosell Vlag van Finland Jouko Ryhänen BMW
Vlag van Frankrijk André Cailletet Vlag van Frankrijk Jean-Paul Coquic BMW
Vlag van Frankrijk Joseph Duhem Vlag van Frankrijk François Fernandez BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Copson Vlag van Verenigd Koninkrijk Dane Rowe BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Keen Vlag van Verenigd Koninkrijk Mac Witherspoon Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Milton Vlag van Verenigd Koninkrijk John Thornton BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Philpott Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Turrington Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jeff Gawley Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Knights BSA
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Potter Vlag van Verenigd Koninkrijk John Fiddaman Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Norman Hanks Vlag van Verenigd Koninkrijk Rose Arnold BSA
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Kielty Vlag van Verenigd Koninkrijk V. Sherriffs Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Applegate Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Appleton BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Harris Triumph
Vlag van Nederland Herman Oosterloo Vlag van Nederland Karel Hermans BMW
Vlag van Zweden Ruben Bjarnemark Vlag van Zweden Marianne Kjellmodin-Hansen BMW

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1968
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT