Grand Prix-wegrace van Zweden 1961

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Mike Hailwood behaalde zijn eerste wereldtitel in Zweden
Mike Hailwood behaalde zijn eerste wereldtitel in Zweden
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 17 september 1961
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
350 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Eerste Vlag van Tsjechië František Šťastný
Tweede Vlag van Tsjechië Gustav Havel
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb
250 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1961 was de tiende en voorlaatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1961. De races werden verreden op 17 september 1956 op de Råbelövsbanan, een stratencircuit in Kristianstad. Alle soloklassen kwamen aan de start. De zijspanklasse had haar seizoen al beëindigd. De wereldtitels in de 350cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist, de 250cc-titel werd hier beslist.

Algemeen[bewerken]

Nadat het seizoen 1960 was overgeslagen, kwam het WK-circus nu voor de tweede keer naar Zweden. De Grand Prix zou herinnerd worden door de spectaculaire vlucht van de Oost-Duitse coureur Ernst Degner, die in de nacht na de races met hulp van Suzuki-technici naar Denemarken wist te ontsnappen.

500cc-klasse[bewerken]

MV Agusta, optredend onder de naam "MV Privat" zou niet naar de GP van Argentinië afreizen en sloot het seizoen in stijl af. Gary Hocking en Mike Hailwood finishten minder dan een seconde achter elkaar, maar derde man Frank Perris had al een ronde achterstand. Perris deed wel goede zaken: hij kreeg in de WK-stand aansluiting bij Bob McIntyre en Alistair King, die ook niet naar Argentinië zouden gaan.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat 1:14"59'8 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Privat +0'9 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Norton +1 ronde 4
4 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton +1 ronde 3
5 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless +1 ronde 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Pawson Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Oostenrijk Rudolf Thalhammer Norton +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Matchless +2 ronden
9 Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Norton +2 ronden
10 Vlag van Duitsland Lothar John BMW +2 ronden
11 Vlag van Zwitserland Roland Föll Matchless +2 ronden
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton +2 ronden
13 Vlag van Zweden Sven-Olov Gunnarsson Norton +2 ronden
14 Vlag van Zweden Bror-Erland Carlsson AJS +2 ronden
15 Vlag van Nederland Joop Vogelzang Norton +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton
Vlag van Australië Jack Findlay Norton
Vlag van Duitsland Ernst Hiller BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Farnsworth Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston Matchless

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Eduardo Salatino Norton
Vlag van Argentinië Jorge Kissling Matchless
Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Norton
Vlag van Argentinië Juan Perkins Norton
Vlag van Australië Ron Miles (†) Norton Overleden[1]
Vlag van Australië Tom Phillis Norton
Vlag van Zwitserland Fritz Messerli Matchless
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Norton
Vlag van Duitsland Hans-Günter Jäger BMW
Vlag van Finland Anssi Resko Norton
Vlag van Frankrijk Antoine Paba Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Chatterton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Thorp Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Godfrey Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani Norton
Vlag van Uruguay Horacio Costa Norton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking (wereldkampioen) MV Agusta / MV Privat 48 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton / MV Privat 40 (55)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 14
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 13
5 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Norton 12
6 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton 9
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston Matchless 7
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 5
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless
10 Vlag van Duitsland Hans-Günter Jäger BMW 4
Vlag van Frankrijk Antoine Paba Norton
Vlag van Australië Tom Phillis Norton

350cc-klasse[bewerken]

In de 350cc-race vielen de MV Privat's van Gary Hocking en Mike Hailwood allebei uit, waardoor Jawa kon toeslaan. František Št'astný won voor teamgenoot Gustav Havel. Tommy Robb, die zijn AJS 7R tijdens de TT van Man naar de 38e plaats had gereden en daarna niet meer in actie was gekomen, werd derde.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Tsjechië František Št'astný Jawa 8
2 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb AJS 4
4 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer Norton 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston AJS 2
6 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Privat Mechanisch
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat Mechanisch

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†) Norton Overleden[2]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Norton
Vlag van Duitsland Hans Pesl Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Bianchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Bianchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton
Vlag van Italië Ernesto Brambilla Bianchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson AJS

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 32 (38)
2 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 26 (32)
3 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 19
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Bianchi 10
6 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer Norton 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†) Norton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Bianchi 6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood AJS / MV Privat 6
10 Vlag van Italië Ernesto Brambilla Bianchi 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd AJS

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-klasse ging het in de WK-stand nog tussen drie coureurs: de officiële fabriekscoureurs Jim Redman en Tom Phillis en privérijder Mike Hailwood, die op dezelfde Honda RC 162 reed, maar die deze machine had moeten huren. Hailwood won de race met een ronde voorsprong op Redman, die slechts vierde werd, terwijl Phillis twee ronden achterstand opliep en zesde werd. Luigi Taveri reed de RC 162 voor het eerst, maar werd er toch tweede mee, voor stalgenoot Kunimitsu Takahashi. Door zijn overwinning was Mike Hailwood zeker van zijn eerste wereldtitel.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 151"29'4 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +28'5 6
3 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +1"55'0 4
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +1 ronde 3
5 Vlag van Tsjechië František Št'astný Jawa +2 ronden 2
6 Vlag van Australië Tom Phillis Honda +2 ronden 1
7 Vlag van Zwitserland Werner Spinnler Aermacchi +2 ronden
8 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Adler +3 ronden
9 Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati +3 ronden
10 Vlag van Zweden Sture Nilsson NSU +3 ronden

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans Fischer MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Honda
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini
Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda
Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda
Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood (wereldkampioen) Mondial / Honda 50 (54)
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 39 (47)
3 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 34 (37)
4 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 24
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Honda 14
6 Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli 10
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini
8 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 6
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda

125cc-klasse[bewerken]

Ernst Degner hoefde slechts in de punten te rijden om wereldkampioen te worden. Tijdens de 125cc-race blies hij echter de motor van zijn MZ RE 125 op. Zijn grootste concurrent Tom Phillis werd echter slechts zesde, waardoor Degner nog steeds aan de leiding van de WK-stand stond. Luigi Taveri won de race voor Kunimitsu Takahashi en Jim Redman. Na Degner's vlucht naar het Westen werd gesuggereerd dat hij zijn eigen motor gesaboteerd had.[4] De voorpagina van Neues Deutschland, de Oost-Duitse staatskrant, was immers al gedrukt en verkondigde het nieuws dat de DDR een wereldkampioen in huis had.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 46"42'5 8
2 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +22'7 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +1"03'0 4
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ +1"09'0 3
5 Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati +1 ronde 2
6 Vlag van Australië Tom Phillis Honda +2 ronden 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ Motor opgeblazen

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†) Bultaco Overleden[2]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Argentinië Héctor Pochettino Bultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans Fischer MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter Brehme MZ
Vlag van Spanje Ricardo Quintanilla Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood EMC / Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read EMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Gibraltar John Grace Bultaco
Vlag van Hongarije László Szabó MZ
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda
Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda
Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ 42 (45)
2 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 41 (48)
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 31
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 27 (31)
5 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 20
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood EMC / Honda 16
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 12
8 Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter Brehme MZ 7
9 Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 6
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ 5

Trivia[bewerken]

Ernst Degner uit de DDR vluchtte tijdens de Zweedse Grand Prix naar het vrije Westen.

Degner's vlucht[bewerken]

Ernst Degner was al met de voorbereiding van zijn vlucht begonnen tijdens de TT van Man, toen hij in het Fernleigh hotel in Douglas een bezoek bracht aan de kamer van Suzuki-teammanager Jimmy Matsumiya. Degner zocht financiering voor zijn vlucht uit de DDR en Matsumiya was uit op technische informatie van de snelle MZ-tweetakten. Zo wist Degner dat hij na zijn vlucht gesteund zou worden door Suzuki. De vlucht werd gepland op 13 augustus, de ochtend nadat Ernst de Ulster Grand Prix had gereden. Degner's vrouw Gerda zou met de kinderen de treinverbinding tussen de Sovjet-bezettingszone en het Westen nemen. Juist in die nacht werden echter alle verbindingen tussen de DDR en het Westen afgesloten, waardoor er een nieuw plan moest komen. Degner's vriend Paul Petry kocht een grote, Amerikaanse Lincoln Mercury en bracht in de kofferruimte een geheim compartiment aan. Hij zou Gerda en de kinderen naar het Westen smokkelen, terwijl Ernst na de Zweedse Grand Prix tijdens de thuisreis zou ontsnappen. Het eerste deel van het plan slaagde: Petry verdoofde zowel Gerda als de kinderen en reed met hen naar West-Duitsland terwijl Ernst in Zweden racete. Ernst kon zijn vlucht niet uitstellen uit angst dat de verdwijning van zijn gezin ontdekt zou worden en ontsnapte al tijdens de nacht na de race met hulp van Suzuki-technici. Zij vervoerden Ernst Degner en een koffer vol MZ-onderdelen naar Denemarken, van waaruit Degner naar het Verenigd Koninkrijk reisde. Met hulp van de MZ-techniek van Walter Kaaden begon Degner bij Suzuki de tweetakten te ontwikkelen en al in het seizoen 1962 werd hij met de 50cc-Suzuki RM 62 wereldkampioen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1961
FIM wereldkampioenschap wegrace
13e seizoen (1961)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1959
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1971
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT